Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2012 r., VII SA/Wa 999/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2012 r., VII SA/Wa 999/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Protokolant Sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2012 r. sprawy ze skargi S. P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala

Uzasadnienie

2 Prezydent Miasta [...] [...] decyzją z [...] grudnia 2011 r. na

3 podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z

4 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm, dalej ustawy Prawo budowlane), wniósł

5 sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na

6 montażu dwóch urządzeń do przekazywania treści(dwóch reklam wolnostojących) na

7 działce nr [...] z obrębu [...] przy Alei [...] w dzielnicy [...] w

8 Warszawie dokonanego przez inwestora S. P. Sp. z o.o. w W.

9 Decyzją z dnia [...].06.2010 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu

10 odwołania inwestora, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...].

11 W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Inwestor S. P. Sp. z

12 o.o. w [...] pismem z [...] grudnia 2011 r. zgłosił zamiar wykonania robót

13 budowlanych polegających na montażu dwóch wolnostojących tablic reklamowych na

14 działce nr [...] przy Al. [...] w W.

15 Zgłoszenie przewidywało realizację dwóch tablic reklamowych o wymiarach

16 5,34x 2,68m połączonych ze sobą za pomocą pionowych słupów z rury kwadratowej

17 z prefabrykowanym fundamentem w postaci krawężników betonowych o wymiarach

18 1000x300x150mm traktowanych jako balast, ułożonych na ceownikach stanowiących

19 element konstrukcji ramy powstałej w wyniku zespawania słupów pionowych z

20 poziomym profilem. Klasyczny fundament został zastąpione fundamentowaniem

21 powierzchniowym działającym na zasadzie docisku do gruntu.

22 W wyniku analizy materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, iż

23 projektowana inwestycja jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo

24 budowlane, a jej realizacja posiada wszelkie cechy budowy z art. 3 pkt 6 wymienionej

25 ustawy.

26 Organ wskazał, iż objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe jest konstrukcją

27 na tyle trwałą i związaną z gruntem, że uniemożliwia to jego przesunięcie w inne

28 miejsce. Z tych względów nie zachodzi okoliczność wymieniona w art. 29 ust. 2 pkt 6

29 ustawy Prawo budowlane, a zgłoszone roboty budowlane objęte są obowiązkiem

30 uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wskazał również na to, iż

31 planowana inwestycja narusza zapisy § 17 ust. 2 oraz § 47 ust. 2 uchwały nr

32 [...] Rady Miasta [...] [...] z [...] czerwca 2007 r. w sprawie

33 uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Parku [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Z 2007 r. Nr 149, poz. 4061). Przepisy te

34 wprowadzają zakaz lokalizacji wolnostojących nośników reklamowych na całym

35 obszarze objętym planem, m.in. na działce nr [...] z obrębu [...]

36 Od powyższej decyzji skargę złożył inwestor S. P. Sp. z o.o. w

37 W., domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie przepisu art. 29 ust.

38 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane.

39 W uzasadnieniu skarżący podniósł m.in., że nośnik nie posiada jakichkolwiek

40 fundamentów, bowiem istotą fundamentu jest zagłębienie konstrukcji w ziemi, nie jest

41 także związany trwale z gruntem. Z powyższych względów przedmiotowe urządzenie

42 reklamowe nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

43 Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko

44 wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

45 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

46 Skarga jest niezasadna.

47 Organy architektoniczno-budowlane prawidłowo ustaliły, że zgłoszony w

48 niniejszej sprawie zamiar wykonania dwóch nośników reklamowych wymaga

49 uzyskania pozwolenia na budowę i właściwie zastosowały przepis art. 30 ust. 6 pkt 1

50 i 2 ustawy Prawo budowlane.

51 Zgłoszone przez skarżącego obiekty budowlane są wolnostojącymi nośnikami

52 reklamowymi przeznaczonymi do ekspozycji plansz reklamowych. Urządzenia te

53 składają się ze wsporczej konstrukcji stalowej zbudowanej z dwóch pionowych

54 słupków z rury kwadratowej 120x120x5mm oraz poziomego profilu do którego

55 przyspawane są słupy wspólnie tworzące płaskie ramy. Dwie ramy- słup połączone

56 są ze sobą u góry poprzez trzy rygle, a u dołu za pomocą trzech ceowników

57 100x50x3. Ceowniki stanowią podstawę na której zostanie ułożony balast w postaci

58 prefabrykowanych krawężników betonowych o wymiarach 1000x300x150mm. Na

59 konstrukcji wsporczej zostanie umocowana tablica reklamowa typu Billboard z

60 zamontowanym panelem oświetleniowym, składająca się z konstrukcji podstawowej

61 utworzonej z trzech poziomych rygli-ceowników 50x50x3mm, zamocowanej do

62 słupów poprzez dokręcane wsporniki z ceownika 60x40x4 oraz 6 brytów z blachy

63 stalowej grubości,0,70 mm. Całość w ramie z blach stalowych o szerokości 15 cm.

64 W przedmiotowej sprawie fundament nośnika ma znajdować się na

65 powierzchni gruntu. Oceniając charakter tego typu nośników reklamowych Naczelny

66 Sąd Administracyjny, m.in. w wyrokach z dnia 11.01.1999 r. sygn. II SA 1617/98 i z

67 dnia 10.09.2010 r. sygn. II OSK 1360/09, uznał je za obiekty związane trwale z

68 gruntem, stanowiące budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 07.07.1994 r.

69 Prawo budowlane.

70 Przedmiotowy nośnik reklamowy jest konstrukcją wolnostojącą, w pełni

71 samodzielną, niepowiązaną technicznie z innym obiektem budowlanym. Realizacja

72 przedmiotowego nośnika w określonym miejscu posiada wszelkie cechy budowy w

73 rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Według definicji ustawowej budową

74 jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Dodatkowo można

75 wskazać, iż wymieniona ustawa także w przepisie art. 29 uznaje wykonywanie

76 tymczasowego obiektu budowlanego za budowę, umieszczając regulację odnoszącą

77 się do tego typu obiektów w ustępie 1 tego przepisu (art. 29 ust. 1 pkt 12).

78 Jednocześnie projektowany nośnik reklamowy ze swej istoty przeznaczony

79 jest do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej,

80 przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki. Jest on więc

81 tymczasowym obiektem budowlanym z art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane.

82 Tymczasowe obiekty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę, jeżeli nie są

83 połączone trwale z gruntem i są przeznaczone do przeniesienia w inne miejsce lub

84 rozbiórki w terminie podanym w zgłoszeniu, nie dłuższym niż 120 dni od daty

85 rozpoczęcia budowy (art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy). Zwolnienie to jednak nie znajduje

86 zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem jak wskazano wyżej projektowany nośnik

87 uznać należy za związany trwale z gruntem. Nadto w zgłoszeniu skarżący nie określił

88 terminu przeniesienia lub rozbiórki nośnika. Podkreślić należy, iż skarżący ani w toku

89 postępowania administracyjnego, ani w odwołaniu, ani w skardze do Sądu nie

90 twierdził, że obiekt miałby pozostać w miejscu wskazanej lokalizacji krócej niż 120

91 dni.

92 Podkreślić także należy, iż zgodnie z konsekwentnym stanowiskiem

93 prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd

94 podziela w niniejszej sprawie, do przedmiotowego nośnika reklamowego nie mógł

95 znaleźć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawa budowlanego,

96 bowiem przepis ten odnosi się wyłącznie do urządzeń reklamowych innych niż te,

97 które są budowlami z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA z dnia 3

98 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1331/08, z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II

99 OSK 1461/08, z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1963/08, z dnia 10.09.2010

100 r. sygn. II OSK 1360/09).

101 Z tych względów, wobec braku przesłanek do zastosowania przepisu art. 29

102 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy,

103 wykonanie nośnika reklamowego objętego zgłoszeniem S. P. Sp. z o.o. w

104 W. poprzedzone powinno być uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę.

105 Dokonanie zgłoszenia w tej sytuacji było podstawą do zgłoszenia sprzeciwu z art. 30

106 ust. 6 pkt 1 ustawy.

107 Nie bez znaczenie jest również okoliczność, iż przedmiotowa inwestycja

108 miałaby powstać na terenie objętym planem miejscowym. Zgodnie z § 17 ust. 2 oraz

109 § 47 ust. 2 uchwały nr [...] Rady Miasta [...][...] z 14

110 czerwca 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania

111 przestrzennego Parku [...] (Dz.Urz. Woj. [...]. Z 2007 r. Nr [...], poz.

112 [...] na działce nr [...] z obrębu [...] obowiązuje, tak zresztą jak i na całym

113 obszarze objętym planem miejscowym, zakaz lokalizacji wolnostojących nośników

114 reklamowych. Wniesiony przez organ I instancji sprzeciw ma zatem oparcie w

115 przepisie zawartym w art.. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.

116 Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, że organy

117 architektoniczno-budowlane wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły przepisów

118 prawa materialnego, ani przepisów postępowania.

119 Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r.

120 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z

121 2002 r.) należało oddalić skargę.