Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2013 r., VII SA/Wa 990/13

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2013 r., VII SA/Wa 990/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 11 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. L. i E. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia opłaty legalizacyjnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia 9 kwietnia 2013 r. K. L. i E. S. (dalej jako skarżące) złożyły skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nakładające na K. L. i E. S. opłatę legalizacyjną w wysokości 50 000 zł z tytułu budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

3 Skarżące zawarły w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podały, że wykonanie postanowienia wywoła dla nich ciężkie i trudne do odwrócenia skutki. Podały, że na chwilę obecną nie posiadają środków pieniężnych umożliwiających im uiszczenie nałożonej opłaty legalizacyjnej. Wykonanie zaskarżonego postanowienia może doprowadzić do wyrządzenia im szkody z powodu braku środków na utrzymanie, leczenie, edukację osób pozostających na utrzymaniu skarżących.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

5 Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym.

6 W orzecznictwie administracyjnym powszechnie przyjmuje się, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w drodze egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.

7 Postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej nie dotyczy ani nałożenia obowiązku uiszczenia opłaty, ani stwierdzenia istnienia takiego obowiązku. Przedmiotowa opłata nie podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji, a jej nieuiszczenie oznacza rezygnację z legalizacji samowoli budowlanej, co może stać się podstawą do wydania decyzji administracyjnej, która podlega odrębnemu zaskarżeniu. Z powyższego wynika, że postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej nie podlega wykonaniu w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, gdyż orzeka ono wyłącznie o wysokości tej opłaty i nie jest źródłem obowiązku podlegającego przymusowej realizacji. Tym samym, w ocenie Sądu, postanowienie to nie nadaje się do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania, gdyż nie wywołuje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 44/08, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 114/08).

8 Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.