Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2009 r., VII SA/Wa 789/09

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2009 r., VII SA/Wa 789/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Jarosław Stopczyńśki (spr.), , Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2009 r. sprawy ze skargi "T." S.A. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2009 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zmiennego skargę oddala

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., mocą której zatwierdzono projekt budowlany zamienny wybudowanego basenu portowego na terenie stanicy żeglarskiej "K." w P. k. R. nad jeziorem B. w miejscowości P. k. R. oraz nałożono na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ II instancji wskazał, iż rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego uznać należy za prawidłowe, albowiem inwestor wykonał nałożony na niego obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany w zakresie kształtu i wielkości basenu portowego. Decyzja organu I instancji jest efektem wykonania tego obowiązku i stwierdzenia jego prawidłowości.

3 Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących kwestii własności nieruchomości, na której znajduje się basen portowy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, iż nie mają one znaczenia dla sprawy. Organ prowadząc postępowanie w powyższym trybie ogranicza się bowiem jedynie do sprawdzenia wykonania przez inwestora nałożonego na niego obowiązku, co oznacza, iż prawo własności jest dla rozstrzygnięcia nieistotne.

4 W ocenie organu II instancji także zastrzeżenia dotyczące niezgodności pomiędzy warunkami określonymi w pozwoleniu wodnoprawnym a faktyczną rozbudową portu nie znajdują potwierdzenia w rzeczywistości. Inwestor dysponował bowiem prawomocnym pozwoleniem wodnoprawnym uprawniającym do rozpoczęcia inwestycji. Wykonane zmiany wykazane w projekcie budowlanym zamiennym nie doprowadziły w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do zmiany lokalizacji basenu portowego w stosunku do planu z roku 1983, a tym samym nie naruszyły pozwolenia, o którym wyżej mowa.

5 Organ podkreślił powołując się na art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, że właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 i wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego nakładając jednocześnie obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Co do kwestii nielegalnego użytkowania portu jachtowego to może być ona wyjaśniania w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Wykazano wreszcie iż organ nie był uprawniony do wzywania inwestora aby ten uzupełnił niepełną dokumentację.

6 Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została zaskarżona w całości przez T. S.A. w W. Zarzucono jej:

7 1) naruszenie prawa materialnego tj. art. 64 Konstytucji RP przez przyjęcie, iż możliwe jest zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego wybudowanego basenu portowego w sytuacji gdy basen ten został wybudowany na terenie stanowiącym własność T. S.A. bez jego wiedzy i zgody, zaś projekt zamienny został sporządzony dla terenu stanowiącego własność skarżącego.

8 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego polegające na nienałożeniu na inwestora w czasie procedury obowiązku złożenia dokumentów wymaganych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego w szczególności oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

9 3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., podczas gdy bezskuteczny upływ terminu do usunięcia błędów w projekcie zamiennym po dniu 31 sierpnia 2006 r. powinien zgodnie z brzmieniem tego artykułu skutkować w przypadku niewykonania obowiązku decyzją nakazującą rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzeniem obiektu do stanu poprzedniego.

10 Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jak również decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

12 Skarga nie jest zasadna, albowiem zarzuty sformułowane przez skarżącego nie podważają słuszności kwestionowanego rozstrzygnięcia. Brak jest również takich okoliczności, które w sprawie należałoby brać pod uwagę z urzędu, a które miałyby wpływ na jego treść.

13 Z uwagi na treść skargi rozważania należy poprzedzić przypomnieniem, iż art. 32 ust 4 pkt 2 Prawa budowlanego został zmieniony ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718). Od jej wejścia w życie obowiązkiem inwestora nie jest wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale złożenie oświadczenia (pod rygorem odpowiedzialności karnej) o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W stosunku do stanu prawnego obowiązującego do dnia 10 lipca 2003 r. nastąpiła zatem modyfikacja polegająca na tym, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę inwestor nie musi wykazać tytułu prawnego do nieruchomości. Wystarczy jeżeli złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2.

14 Złożenie powyższego oświadczenia nie odbiera jednak organowi administracji architektoniczno-budowlanej kompetencji do zbadania jego prawdziwości. W szczególności domniemanie prawdziwości oświadczenia może być obalone dowodami przeciwnymi, a nawet wiadomościami znanymi organowi z urzędu. Takie dowody musiałyby jednak zostać przedstawione i to w postępowaniu w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. To w tym postępowaniu jest możliwe kwestionowanie oświadczenia przewidzianego w art. 32 ust. 4 pkt 2, podobnie jak i możliwe jest uzyskanie zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na realizację inwestycji. Uzyskanie takiej zgody powinno bowiem nastąpić przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę.

15 Wydanie pozytywnej decyzji mimo jej braku prowadzi do uznania, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 listopada 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 692/05, niepubl.) Chodzi jednak o decyzję wydaną w sprawie pozwolenia na budowę i o postępowanie, jakie toczyło się w takiej właśnie sprawie, nie zaś o postępowanie, które dotyczyło zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. W jego toku inwestor nie ma obowiązku ponownego składania oświadczenia o przysługującym mu prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inny jest bowiem jego przedmiot i obowiązki inwestora, które poprzedzają uzyskanie pozytywnej decyzji. W każdym razie obowiązek taki nie wynika z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, który odnosi się do omawianej sytuacji.

16 W tym stanie rzeczy za niezasadny uznać należy zarzut skarżącego, jakoby w sprawie doszło do naruszenia art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego przez to, iż nie nałożono na inwestora obowiązku złożenia dokumentów wymaganych w art. 32 ust. 4, w szczególności oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dokumenty wyszczególnione w wyżej wymienionym przepisie wymagane są bowiem wówczas, kiedy inwestor występuje z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, nie zaś z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego.

17 W ocenie sądu nie jest zasadny także zarzut naruszenia art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego. Stanowi on, iż w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 art. 51, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź też doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Termin ten ma bowiem charakter procesowy, a jego niedotrzymanie nie może być podstawą orzeczenia nakazu rozbiórki. Uchybienie temu terminowi nie może także uzasadniać wydania nakazu zaniechania prowadzonych robót budowlanych. Organ w tym zakresie dysponuje bowiem tzw. luzem decyzyjnym, ponieważ zakres i bieg tego terminu nie wynika wprost z przepisu prawa, lecz z woli organu administracji. Przepis art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego ma na celu wyegzekwowanie od inwestora obowiązku przedłożenia projektu zamiennego, a tym samym nie powinien mieć zastosowania do sytuacji, w których projekt ten został przedłożony z uchybieniem terminu (zob. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 441/06 – Lex nr 304161).

18 Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia art. 64 Konstytucji RP. Ochrona współwłasności spornej nieruchomości może być przez skarżącego realizowana na innej drodze. Z treści skargi wynika, iż podjęte zostały w tej materii pewne kroki. T. S.A. wystąpiła bowiem do sądu cywilnego o zniesienie współwłasności tejże nieruchomości. Poza tym może skorzystać także z innych możliwości, jakie dają przepisy działu IV Kodeksu cywilnego. Może wreszcie kwestionować decyzję Wojewody [...] w sprawie zatwierdzenia planu realizacyjnego i wydania pozwolenia na budowę ([...]) w trybie postępowania przewidzianego w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego.

19 Podstawą rozstrzygnięcia sądu jest art. 151 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).