Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2024 r., VII SA/Wa 704/24

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2024 r., VII SA/Wa 704/24

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Michał Podsiadło po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 maja 2024 r. sprawy ze skargi T. Z. na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 7 lutego 2024 r. znak: DLI-IX.7620.1.2024.SC.1 w przedmiocie rozpoznania ponaglenia postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem, Minister Rozwoju i Technologii uznał, że Wojewoda Mazowiecki nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie z wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody Mazowieckiego z 2 grudnia 2019 r. nr 148/SPEC/2019 o ustaleniu lokalizacji inwestycji kolejowej.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

4 Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

5 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg

6 W niniejszej sprawie skarga dotyczy postanowienia wydanego po wniesieniu ponaglenia na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775; dalej: k.p.a.). Zgodnie

7 z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

8 Organ wyższego stopnia po rozpatrzeniu ponaglenia wydaje postanowienie, które powinno wskazywać czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zgodnie z art. 37 § 6 pkt 1 k.p.a. Ponaglenie nie służy kontroli rozstrzygnięć podjętych w postępowaniu administracyjnym, lecz ma na celu wymuszenie na właściwym organie załatwienia sprawy poprzez zawiadomienie organu wyższego stopnia (por. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021, art. 37).

9 Co więcej, rozpoznanie ponaglenia następuje w drodze czynności nadzorczej, która – nawet jeśli zostanie ujęta w formie postanowienia – nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego i nie przysługuje na nią zażalenie. Powyższe orzeczenie należy do postanowień, o jakich mowa w art. 123 k.p.a. i ma ono charakter wpadkowy (incydentalny). Nie kończy postępowania, nie rozstrzyga sprawy co do istoty i nie ma cech samodzielnego postanowienia administracyjnego, na które przysługuje skarga do sądu (por. wyrok NSA z 7 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2259/10, LEX nr 1145577).

10 Skoro więc na omawiane postanowienie, wydane w oparciu o art. 37 k.p.a. nie przysługuje zażalenie ani nie kończy ono sprawy co do istoty to należy uznać, że sprawa ze skargi postanowienie w przedmiocie rozpoznania ponaglenia nie mieści się w katalogu spraw, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., podlegających kognicji sądu administracyjnego.

11 W tym stanie rzeczy Sąd postanowił o odrzuceniu tej skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.