Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2007 r., VII SA/Wa 48/07

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2007 r., VII SA/Wa 48/07

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2007 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2006 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] kwietnia 1990 r. Kierownik Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa Urzędu Miejskiego w [...] udzielił E. B. i G. B. pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego według projektu indywidualnego na działce nr ewid. [...] w [...] przy ul. [...].

3 Wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji złożyli Z. i G. N.

4 Decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm./ – stwierdził nieważność decyzji Kierownika Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...] kwietnia 1990 r.

5 W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 29 ust 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. prawo budowlane, gdyż wniosek o pozwolenie na budowę z dnia [...] czerwca 1990 r. nie został podpisany przez G. B., ani nie wylegitymował się on prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

6 Zawarte we wniosku słowa E. B. "z uwagi, iż część dobudowaną /nową/ przekazuję memu synowi G. B. przeto proszę o wykazanie jego w decyzji jako współwłaściciela" – nie mogą wskazywać na prawo dysponowania nieruchomością.

7 Ponadto badana decyzja rażąco naruszyła przepis § 12 ust 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Rozbudowany budynek mieszkalny z otworami okiennymi od strony działki państwa N., usytuowany jest w odległości mniejszej niż wskazano w przepisie tzn. 2 m od granicy. Na okoliczność tę inwestor nie załączył zgody na odstępstwo od

8 przepisów techniczno – budowlanych, do czego zobowiązywała go treść art. 10 ustawy z 24 października 1974 r. prawo budowlane, co spełnia również przesłankę skutkującą stwierdzeniem nieważności przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę.

9 Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm./, po rozpatrzeniu odwołania E. B. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

10 W uzasadnieniu podał, że nie podziela poglądu organu I instancji, iż weryfikowana decyzja w sposób rażący naruszyła przepis art. 29 ust 5 ustawy prawo budowlane z 1974 r. Wprawdzie w dniu udzielenia pozwolenia na budowę G. B. nie był właścicielem nieruchomości objętej pozwoleniem to jednak z oświadczenia E. B. /właściciela przedmiotowej działki nr ewid. [...] wynika upoważnienie udzielone G. B. do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane.

11 Organ odwoławczy w pełni podzielił natomiast pogląd organu wojewódzkiego, iż decyzja z dnia [...] kwietnia 1990 r. rażąco naruszyła przepis § 12 ust 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.

12 Rażące naruszenie tego przepisu uzasadnia zdaniem organu II instancji w omawianej sprawie zastosowanie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa i w efekcie – stwierdzenie nieważności dotkniętej tą wadą decyzji Kierownika Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...] kwietnia 1990 r.

13 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył E. B. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

14 - naruszenie przepisów prawa przez niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, co wynika z błędnego ustalenia, że decyzja Kierownika Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...] kwietnia 1990 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

15 Wskazując na powyższe E. B.wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

16 W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji – wniósł o oddalenie skargi.

17 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

18 Skarga nie jest zasadna.

19 Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej jest przez Sądy administracyjne sprawowana pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie zaś art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

20 Kwestionowana decyzja zapadła w postępowaniu nieważnościowym, które rządzi się swoimi prawami. Postępowanie nieważnościowe prowadzone na podstawie art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, umożliwiający wzruszenie decyzji ostatecznych. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygniecie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 kpa. Jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą nieważności.

21 Zdaniem Sądu – w kontekście obowiązujących w dniu wydania decyzji przepisów techniczno – budowlanych – w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia § 12 ust 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Sąd podziela więc w pełni pogląd wyrażony przez organ odwoławczy.

22 O rażącym naruszeniu prawa z art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok NSA z 11 sierpnia 2000 r., III SA 1935/99, zob. także wyrok NSA z 27 października 1998 r., II SA 1202/98). W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa, a skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04, Lex nr 165717/.

23 Zgodnie z § 12 ust 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki – "Budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolnostojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych".

24 W niniejszej sprawie bezspornie odległość ta nie została zachowana.

25 Przepis § 12 ust 2 omawianego rozporządzenia mówi zaś o tym, iż "przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust 1 mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m".

26 Przedmiotowy budynek z otworem okiennym zwróconym w stronę działki sąsiedniej nr ewid. [...] został zaprojektowany w odległości 2 m od granicy z działką nr ewid. [...], należącą do państwa N. – a więc wydając pozwolenie na budowę w takich warunkach i na podstawie takiego projektu organ rażąco naruszył §

27 12 ust 1 ww. rozporządzenia. Zaś ustęp 2 § 12 ww. rozporządzenia nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż odległość zaprojektowanego budynku od budynku usytuowanego na działce sąsiedniej nr [...] wynosiła mniej niż 8 m /dokładnie 5,5 m/.

28 Rażące naruszenie przepisu ust 1 § 12 ww. rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki – uzasadnia więc zastosowanie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa i w efekcie stwierdzenie nieważności dotkniętej omówioną wadą decyzji Kierownika Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...] kwietnia 1990 r.

29 Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ skargę jako bezzasadną należało oddalić.