Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2015 r., VII SA/Wa 2669/14

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2015 r., VII SA/Wa 2669/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), , Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści skargę oddala

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] Starosta W. odmówił wydania zaświadczenia, że lokal nr [...] o funkcji gospodarczej znajdujący się na poddaszu nieużytkowym nad V kondygnacją nieruchomości przy ul. M. w Z. na działce ew. nr [...] obręb [...] nie stanowi lokalu samodzielnego w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), zwanej dalej ustawą o własności lokali.

3 W uzasadnieniu postanowienia powołano przepis art. 2 ust. 2 i ust. 3 ustawy

4 o własności lokali. Organ I instancji wskazał, że ustawa o własności lokali nie pozwala na wydanie zaświadczenia, że lokal nie jest samodzielny.

5 Zażalenie na ww. postanowienie wniosła Wspólnota M. zarzucając naruszenie przepisów kpa oraz ustawy o własności lokali.

6 Po rozpoznaniu ww. zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze

7 w W. postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

8 W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podkreślił, że podstawę materialnoprawną wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, a ściślej rzecz ujmując o spełnieniu określonych wymogów w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali zawiera ust. 3 tego przepisu. Przepisy te stanowią, że samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.

9 (ust. 2). Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia (ust. 3).

10 W ocenie organu odwoławczego, z brzmienia ww. przepisów wynika w sposób jednoznaczny, iż na ich podstawie można wydać jedynie zaświadczenie stwierdzające spełnienie wymogów określonych w art. 2 ust. 2 ustawy. W przypadku zaś braku spełnienia tych wymogów organ wydaje postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia. Ustawodawca nie przewiduje wydania zaświadczenia o nie spełnianiu wymogów określonych art. 2 ust. 2 ustawy, o co wnosi strona skarżąca. Wydanie zatem zaświadczenia w tym przedmiocie byłoby działaniem bez podstawy prawnej (z naruszeniem art. 6 k.p.a.).

11 Organ II instancji wskazał, że przepis art. 217 § 2 k.p.a. przewiduje dwie odrębne sytuacje, kiedy organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Pierwsza z nich dotyczy wydania zaświadczenia wówczas, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.), a druga z nich, gdy osoba ubiega się o wydanie zaświadczenia ze względu ma swój interes prawny

12 w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że na zasadzie art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach

13 o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z powyższego wynika, że przepis ten nie dotyczy sytuacji przewidzianych w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. gdyż wskazany pkt 1 odwołuje się do odrębnych przepisów prawa. Za odrębne przepisy organ odwoławczy podał, że należy uznać art. 2 ustawy o własności lokali. Dlatego też w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajdował przepis art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy.

14 Według organu odwoławczego, na podstawie powyższej regulacji organ może wydać jedynie zaświadczenie stwierdzające spełnienie wymagań z art. 2 ust. 2 ustawy, a więc o samodzielności lokalu, a nie zaświadczenie o braku samodzielności lokalu. W przypadku stwierdzenia przez organ, że lokal nie spełnia warunków z art. 2 ust. 2 ustawy, organ ma obowiązek wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. Organ odwoławczy wskazał, że

15 w przypadku, gdy wniosek dotyczy potwierdzenia w drodze zaświadczenia okoliczności faktycznych lub prawnych, które w trybie zaświadczenia potwierdzone być nie mogą, organ nie może uczynić zadość żądaniu wnioskodawcy.

16 Wskutek powyższego zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego

17 w W., organ I instancji prawidłowo stwierdził brak podstaw prawnych do potwierdzenia okoliczności negatywnej wskazanej we wniosku. Oceniając interes prawny wspólnoty mieszkaniowej w sprawie wydania zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu organ odwoławczy stwierdził, że posiada ona interes prawny i może ubiegać się o wydanie zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu. `Wyjaśnił, że zaświadczenie stwierdzające samodzielność lokalu wywołuje w sposób pośredni skutki w sferze prawnej podmiotu, umożliwiając im ustanowienie odrębnej własności lokalu.

18 Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa M. w Z. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji.

19 Zdaniem skarżącej zaskarżone postanowienie z dnia [...] września 2014 r. jest wadliwe. Nie zgadza się, że z brzmienia przepisów wynika w sposób jednoznaczny, iż na ich podstawie można wydać jedynie zaświadczenie stwierdzające spełnienie wymogów określonych w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali oraz, że wskazane przepisy nie zezwalają na wydanie zaświadczenia, które stwierdzałoby, że lokal nie spełnia warunków samodzielnego lokalu mieszkalnego lub o innym przeznaczeniu. Skarżąca podała, że aktualnie ubiega się o wydanie zaświadczenia, że przedmiotowy lokal nie jest lokalem samodzielnym w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Zdaniem skarżącej organ winien był zatem przeprowadzić niezbędne postępowanie wyjaśniające i ustalić, czy dany lokal jest lokalem samodzielnym,

20 w przypadku ustaleń pozytywnych wydać zaświadczenie o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę, a przypadku ustaleń negatywnych wydać zaświadczenie o braku samodzielności przedmiotowego lokalu tj. braku spełnienia wymagań określonych w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali.

21 Skarżąca Wspólnota podała, że na podstawie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. Starosta W. wydał ostateczne zaświadczenie, że istnieje lokal znajdujący się na poddaszu użytkowym po prawej stronie schodów, nad V kondygnacją nieruchomości, przy ul. M. w Z. o zaznaczonej powierzchni, który nie spełnia wymogów samodzielnego lokalu w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Podniosła, że postanowienie z dnia [...] września 2014 r., które jest przedmiotem skargi dotyczące tego samego poddasza nieużytkowego, jest całkowicie sprzeczne z postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r.

22 Skarżąca wskazała, że Starosta W. w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. poinformował, iż zapis w zaświadczeniu [...] z dnia [...] listopada 2008r.

23 o tym, że lokal [...] znajduje się na V kondygnacji, nie wynikał z żadnych dokumentów i był błędem pisarskim. Stwierdził, że lokal [...] znajduje się na poddaszu, tj. nad kondygnacją V, pod stronie lewej. Z decyzji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika, że budynek wielorodzinny, którego dotyczy sprawa posiada 5 kondygnacji nadziemnych oraz 1 podziemną. Zgodnie z tą decyzją powierzchnia nieużytkowego pomieszczenia pomocniczego o funkcji gospodarczej o powierzchni 98,80 m ² plus 1,67 m ² WC znajdującego się na poddaszu nieużytkowym nie powinna stanowić samodzielnego lokalu niemieszkalnego i nie powinna być dodana do udziału w częściach wspólnych. Jako takie powierzchnie nieużytkowe nie wchodzą w skład powierzchni nieruchomości, co za tym idzie nie można takim powierzchniom przypisać udziałów w częściach wspólnych i gruncie. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z przedstawioną do wydania zaświadczenia dokumentacją w budynku przy ul. M. w Z. nie może istnieć VI kondygnacja a zatem nie powinny się tam znajdować żadne lokale niemieszkalne spełniające wymogi samodzielnych lokali w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Nie spełniają bowiem koniecznego warunku samodzielności są usytuowane na poddaszu nieużytkowym znajdującym się nad V kondygnacją i są powierzchnią nieużytkową która może pełnić jedynie funkcję strychu i służyć wszystkim współwłaścicielom jako część wspólna. Wspólnota wskazała, że jako następca prawny developera i właściciel nieruchomości przy ul. M. w Z. ma prawo ubiegać się na poddaszu użytkowym nad V kondygnacją nieruchomości przy ul. M. Z. na działce ew. [...] obręb [...], że nie stanowi on samodzielnego lokalu w rozumieniu art. 2 ustawy o własności lokali, pomimo dokonanych w nim zmian. Skarżąca podała, że na podstawie wydanego wcześniej zaświadczenia [...] został podpisany akt notarialny przenoszący własność nieużytkowego lokalu 26 o funkcji gospodarczej i został dokonany wpis w księgach wieczystych. Zaznaczyła jednak, że

24 wpis dotyczył jakiegoś lokalu gospodarczego [...] na V kondygnacji a nie na poddaszu nad V kondygnacją.

25 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie.

26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

27 Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

28 W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, bowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty W. z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności wskazanego we wniosku skarżącej lokalu nie naruszają prawa.

29 Wskazać należy, iż w myśl art. 217 § 1 i 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, na żądanie osoby, jeżeli:

30 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (§ 1),

31 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny

32 w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2).

33 W świetle ww. przepisów organ odwoławczy zasadnie w pierwszej kolejności winien dokonać oceny czy możliwe i uzasadnione jest wydanie zaświadczenia

34 o wskazanej przez wnioskodawcę treści. Ustalenie braku takiej możliwości obliguje organ do wydania postanowienia odmawiającego wydania takiego zaświadczenia, przy czym ocena takiego wniosku powinno zostać dokonana w oparciu o ww. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem przepisów ustawy o własności lokali, które określają jaki stan lokalu może organ potwierdzić.

35 Wydanie przez organ administracji zaświadczenia o którym mowa w cyt. przepisie jest czynnością faktyczną, służącą potwierdzeniu istniejącego stanu rzeczy, tj. faktów lub stanu prawnego, w oparciu o dane wynikające z posiadanej przez organ dokumentacji, ewidencji bądź rejestrów (art. 218 k.p.a.). Zaświadczenie winno zatem stwierdzać istniejący stan rzeczy, a nie negować go.

36 W przedmiotowej sprawie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że lokal nr 26 znajdujący się na poddaszu nieużytkowym nad kondygnacją V nieruchomości przy ul. M. w Z. nie jest lokalem samodzielnym, wskazując, że lokal ten nie spełnia wymagań samodzielności lokalu o jakich mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.).

37 Z unormowania art. 2 ustawy o własności lokali wynika jednoznacznie, że w drodze zaświadczenia organ może potwierdzić jedynie okoliczność, że lokal spełnia wymagania lokalu samodzielnego. Nie przewiduje się natomiast możliwości wydania zaświadczenia, które stwierdzałoby, że lokal nie spełnia warunków samodzielnego lokalu mieszkalnego.

38 W ustawie o własności lokali brak jest przepisu, który mógłby stanowić podstawę do wydania zaświadczenia o treści wskazanej przez skarżącą. W tej sytuacji zawarte w zaskarżonym postanowieniu stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., że ustawa o własności lokali umożliwia jedynie wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, co oznacza brak możliwości wydania zaświadczenia o niespełnieniu przez lokal warunku samodzielności, uznać należy za prawidłowe. Powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Stwierdzono tak m.in. w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 18 lipca 2006r. sygn. akt II SA/Sz 245/06, w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 56/11. Również WSA w Łodzi w wyroku z dnia 31 maja 2007 r. sygn. akt III SA/Łd 580/06 wyjaśnił, że ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali w art. 2 ust. 3 nie nakłada na organ administracji obowiązku wydania zaświadczenia o niesamodzielności lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 5 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 647/07 stwierdził, że przepis art. 2 ust. 2 i 3 ww. ustawy, formułując wyraźnie pozytywne przesłanki uprawniające organ do stwierdzenia samodzielności lokalu w rozumieniu tej ustawy, nie stanowi podstawy do żądania stwierdzenia przez tenże organ okoliczności negatywnych, tj. w postaci stwierdzenia, że lokal nie jest lokalem samodzielnym.

39 Powyższe stanowisko Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela. Wobec powyższego uznać należy, że z uwagi na unormowanie art. 217 k.p.a. i art. 2 ust. 3

40 w zw. z ust.2 ustawy o własności lokali nie jest możliwe wydanie zaświadczenia

41 o żądanej przez skarżącą treści, czego konsekwencją winna być odmowa wydania żądanego zaświadczenia. Zaskarżone postanowienie odpowiada zatem prawu.

42 Wbrew twierdzeniu skarżącej w niniejszej sprawie nie zachodziła też potrzeba przeprowadzania postępowania wyjaśniającego co do spełnienia przez lokal, którego wniosek dotyczył, kryterium samodzielności, skoro jak wyżej wskazano obowiązujący w tym zakresie przepis art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali nie przewiduje możliwości wydania zaświadczenia o takiej tj. negatywnej treści.

43 Organ nie był zobligowany dokonać weryfikacji wydanego wcześniej zaświadczenie z dnia [...] listopada 2008 r. o samodzielności przedmiotowego lokalu.

44 Przepisy ustawy o własności lokali nie przewidują możliwości jego sprostowania, stwierdzenia nieważności, czy też zmiany wydanego zaświadczenia.

45 Wskazać należy, iż wydanie zaświadczenia znak: [...] potwierdzało stan faktyczny istniejący w chwili jego wydania, tj. w dniu [...] listopada 2008 r. oceniany w oparciu o zgromadzone dokumenty. Wydanie takiego zaświadczenia nie powoduje stanu powagi rzeczy osądzonej. Zatem w przypadku zmiany stanu prawnego lub faktycznego może być wydane nowe zaświadczenie uwzględniające zaistniałe zmiany. Jednak zaświadczenie wydaje się zgodnie z art. 217 k.p.a., jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

46 W niniejszej sprawie jak wykazano wyżej przepis prawa materialnego art. 2 ust. 3 o własności lokali uprawnia wyłącznie do wydania zaświadczenia stwierdzającego spełnienie wymagań określonych w art. 2 ust. 2 tej ustawy. Obowiązujące przepisy nie przewidują natomiast wydania zaświadczenia o braku samodzielności lokalu.

47 W świetle powyższego stwierdzić należy, iż organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu dokonał prawidłowej oceny wniosku skarżącej i wydał zgodne

48 z prawem rozstrzygnięcie.

49 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.