Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2018 r., VII SA/Wa 2508/17
wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2018 r., VII SA/Wa 2508/17
Sentencja
1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Monika Kramek, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 września 2018 r. sprawy ze skargi I. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę
Uzasadnienie
2 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ( dalej: GINB ) działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), w związku z zażaleniem I. K. na postanowienie Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], w przedmiocie zawieszenia postępowania – stwierdził niedopuszczalność zażalenia.
3 W uzasadnieniu postanowienia GINB podniósł, iż Wojewoda [...] postanowieniem z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], zawiesił, na wniosek inwestora [...], postępowanie w sprawie zmiany decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2016 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...]. pozwolenia na budowę turbin wiatrowych [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] z fundamentami, drogami dojazdowymi, placami montażowymi, linią kablową SN ze światłowodem oraz zjazdami z dróg publicznych, na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...] w miejscowości [...] , nr ew. [...],[...] w miejscowości [...], nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w miejscowości [...], nr ew. [...],[...] w miejscowości [...], nr ew. [...],[...],[...],[...],[...] w miejscowości [...], gmina [...].
4 Z akt sprawy organu I instancji wynika, że powyższe postanowienie organu wojewódzkiego nie zostało doręczone skarżącemu, gdyż nie występował on jako strona na żadnym etapie postępowania.
5 Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru kwestionowanego rozstrzygnięcia wynika, że ostatniej ze stron postępowania powyższe postanowienie zostało doręczone 3 lipca 2017 r. Tym samym termin do wniesienia zażalenia zarówno przez strony, jak i inne zainteresowane podmioty, upływał 10 lipca 2017 r. i z upływem tego dnia ww. postanowienie stało się ostateczne.
6 Jak natomiast wynika ze stempla pocztowego znajdującego się na kopercie, w której przesłano zażalenie skarżącego na ww. postanowienie organu wojewódzkiego, zostało ono nadane w placówce pocztowej w dniu 25 lipca 2017 r.
7 Mając na uwadze argumentację skarżącego oraz fakt, iż zażalenie wniósł podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji i któremu nie zostało doręczone ww. postanowienie Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], GINB wskazał, iż zgodnie z dyspozycją art. 141 § 2 k.p.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia jego doręczenia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie.
8 Jak wynika z jednolitego orzecznictwa sądowo-administracyjnego ustanowiony w art. 141 § 2 k.p.a. prekluzyjny termin do wniesienia zażalenia dotyczy tylko tych osób, którym postanowienie zostało doręczone. Termin ten nie biegnie dla stron, które nie brały udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji i którym zapadłe w tym postępowaniu postanowienie nie zostało doręczone. W takim przypadku strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu w pierwszej instancji (tj. strona, której nie doręczono rozstrzygnięcia) może wnieść zażalenie w terminie otwartym dla strony, która brała udział w postępowaniu. Po upływie ustawowego terminu do wniesienia zażalenia i po uprawomocnieniu się postanowienia osoba, która w postępowaniu w pierwszej instancji nie brała udziału, nie ma prawa do wniesienia zażalenia (por. wyrok NSA z 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2296/14; wyrok NSA z 18 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 555/13, wyrok WSA w Olsztynie z 7 września 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 487/16).
9 Jeżeli zażalenie wnoszone jest przez podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji, i który wniósł środek zaskarżenia od rozstrzygnięcia kończącego postępowanie po upływie terminu do jego wniesienia, przewidzianego dla strony postępowania biorącej w nim udział, organ II instancji winien stwierdzić jego niedopuszczalność w trybie art. 134, bowiem dotyczy on rozstrzygnięcia ostatecznego, a zatem takiego, które korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 k.p.a.). Sam natomiast fakt złożenia zażalenia przez podmiot mający przekonanie o posiadaniu przymiotu strony po upływie terminu dla stron postępowania nie powoduje, że postanowienie objęte zaskarżeniem "odzyskuje" przymiot nieostateczności (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2020/13; wyrok WSA w Krakowie z 4 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 857/15; wyrok WSA w Warszawie z 31 marca 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2432/15).
10 Z uwagi na powyższe należało stwierdzić, na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a., niedopuszczalność zażalenia I. K. na postanowienie Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r., znak: [...].
11 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł I. K. zarzucając, że organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do argumentu dotyczącego nieprawidłowego określenia stron niniejszego postępowania, jak również pominął całkowicie rozpoznanie wniosku o umorzenie postępowania administracyjnego, zawartego w zażaleniu na postanowienie Wojewody [...], co stanowi naruszenie prawa polegające na pominięciu uprawnionej strony w sprawie.
12 Ponadto, organ II instancji popełnił błąd formalno-prawny, albowiem w części orzekającej nie określił, że postanowienie dotyczy inwestycji budowy turbin wiatrowych na terenie Gminy [...].
13 Nadto, zarówno w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 26.05.17r., jak również w postanowieniu z dnia [...].06.17r. w wykazie stron nie zostały ujęte osoby fizyczne, jak również osoby prawne, które zaskarżyły decyzję Starosty [...] z dnia [...].04.16r. o pozwoleniu na budowę, jak również poprzedzającą decyzję o warunkach zabudowy, tych samych turbin wiatrowych na terenie Gminy [...] i nadal toczą się postępowania sądowo- administracyjne przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w [...] ze skarg na decyzję Wojewody [...] w [...], utrzymującą w mocy decyzje Starosty [...] w tej samej sprawie, co stanowi jednoznaczny dowód, że decyzja Starosty [...] z dnia [...].04.16r. jest nieprawomocna, zaś skarżący oraz osoby prawne t.j. Stowarzyszenie [...]" oraz Stowarzyszenie [...], są stronami niniejszego postępowania.
14 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.
15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
16 Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.
17 Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
18 Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
19 Rozpoznając sprawę w tak ustalonym zakresie kompetencji sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.
20 Bezspornym jest, że skarżący nie był przez organ pierwszej instancji traktowany jako strona i postanowienie o zawieszeniu postępowania nie zostało mu doręczone. W związku z powyższym skarżący , który został pozbawiony udziału w postępowaniu w pierwszej instancji może wnieść zażalenie w terminie otwartym dla strony, która brała udział w postępowaniu. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru kwestionowanego rozstrzygnięcia wynika, że ostatniej ze stron postępowania powyższe postanowienie zostało doręczone w dniu 3 lipca 2017 r. Tym samym ostatni dzień do wniesienia zażalenia zarówno przez strony, jak i przez inne zainteresowane podmioty, upływał w dniu 10 lipca 2017 r. i z upływem tego dnia ww. postanowienie stało się ostateczne.
21 Skarżący zażalenie nadał w placówce pocztowej w dniu 25 lipca 2017r, co wynika ze stempla pocztowego znajdującego się na kopercie.
22 Po upływie ustawowego terminu do wniesienia zażalenia i po uprawomocnieniu się postanowienia osoba, która w postępowaniu w pierwszej instancji nie brała udziału, nie ma prawa do wniesienia zażalenia (por. wyrok NSA z 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2296/14; wyrok NSA z 18 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 555/13 ).
23 Słuszne jest więc stanowisko GINB, że skoro skarżący nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym i nie doręczono mu postanowienia organu I instancji o zawieszeniu postępowania, to ewentualny termin do złożenia przez niego zażalenia upłynął w dniu 10 lipca 2017r i z upływem tego dnia postanowienie stało się ostateczne.
24 Prawidłowe rozstrzygnięcie i bezzasadność zgłoszonych zarzutów skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.