Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2021 r., VII SA/Wa 2316/20

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2021 r., VII SA/Wa 2316/20

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś Sędziowie: WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.) WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2020 r. znak [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę

Uzasadnienie

2 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (GINB) postanowieniem z [...] października 2020 r., [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. dalej k.p.a.) oraz art. 18 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, dalej u.p.e.a.) po rozpatrzeniu zażalenia M. S. - utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] lipca 2020 r. [...], o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

3 GINB wskazał, że Prezydent m. K. decyzją z [...] maja 2005 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił skarżącej pozwolenia na budowę tymczasowego pawilonu handlowego przy ul C. w K. (dz. nr [...],[...],[...]) z terminem rozbiórki do [...] lutego 2008r.

4 Upomnieniem z [...] października 2019 r. skarżąca została wezwana do wykonania rozbiórki w ciągu 7 dni od otrzymania upomnienia. W odpowiedzi strona wskazała, że upomnienie jest przedwczesne, bowiem posiada ona prawo do korzystania z pasa ul. C. do [...] grudnia 2019 r., na którym posadowiony jest ww. pawilon, przyznane decyzją Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w K. z [...] grudnia 2018 r.,.

5 W dniu [...] stycznia 2020 r. organ wystawił tytuł wykonawczy.

6 Pismem z [...] lutego 2020 r. skarżąca wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Postanowieniem z [...] marca 2020 r. Prezydent uznał zarzuty za nieuzasadnione, a Wojewoda postanowieniem z [...] lipca 2020 r. utrzymał to postanowienie w mocy.

7 Skarżąca pismem z [...] czerwca 2020 r. wniosła o zawieszenie postępowania egzekucyjnego.

8 Organ I instancji w postanowieniu [...] lipca 2020 r. odmawiającym zawieszenia wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nie jest dopuszczalne stosowanie w egzekucji administracyjnej art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

9 Stanowisko to podzielił GINB. Organ odwołał się do art. 56 § 1 u.p.e.a., podkreślając, że zawieszenie postępowania może nastąpić w przypadkach ustawą przewidzianych. Są to sytuacje, w których ustawodawca wprost wymienia przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego w ustawie szczególnej. Takim aktem w stosunku ustawy egzekucyjnej nie jest k.p.a., dlatego w ramach art. 56 § 1 pkt 5 przez pojęcie "inna ustawa" nie należy rozumieć k.p.a. Na poparcie ww. stanowiska organ przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych, w konsekwencji stwierdzając, że zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.

10 Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. organ stwierdził, że pomimo lakoniczności uzasadnienia postanowienia nie budzi wątpliwości, że skoro art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie znajduje zastosowania, to należało odmówić zawieszenia postępowania na mocy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. GINB nie dopatrzył się również naruszenia art. 7, 8 i 11 k.p.a., bowiem to, że skarżąca nie zgadza się z rozstrzygnięciem, nie oznacza, że wadliwie ustalono stan faktyczny.

11 Skargę na powyższe postanowienie złożyła M. S. i wnosząc o uchylenie postanowień organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzuciła naruszenie:

12 - art. 33 § 1 ust. 1 i ust. 2 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie, mimo że w sprawie nie istnieje obowiązek objęty tytułem wykonawczym lub przynajmniej brak wykonalności tego obowiązku;

13 - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 56 § 1 pkt 5 u.e.p.a., poprzez jego niezastosowanie i odmowę zawieszenia postępowania na tej podstawie;

14 - art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. - poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, sprzecznie z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej oraz niewytłumaczenie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy wydaniu postanowienia.

15 Skarżąca podniosła, że we wniosku wyraźnie podstawy prawnej zawieszenia postępowania egzekucyjnego upatrywała w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż w sprawie wystąpiło zagadnienie wstępne, a w takim przypadku zawieszenie jest obligatoryjne. Zdaniem strony, nie istnieje bowiem obowiązek objęty tytułem wykonawczym lub nie jest wymagalny. Na poparcie tej tezy skarżąca przytoczyła szereg argumentów, w tym fakt, że organ przez 11 lat (od 2008 do 2019) nie próbował egzekwować rozbiórki (mimo że termin upłynął 20 lutego 2008 r.). Według strony, wynikało to z uzyskiwania w wymaganym trybie kolejnych zezwoleń na zajęcie pasa gruntu, na którym posadowiony jest przedmiotowy pawilon. Dlatego, w ocenie strony, oczywiste jest, że dalsze przedłużanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego zniweczy konieczność rozbiórki. Obowiązek wynikający z decyzji z 2005 r. zostanie zatem przynajmniej czasowo uchylony przez to zezwolenie, analogicznie jak w przypadku decyzji wydawanych w latach 2008-2019. Oznacza to, że w razie uzyskiwania kolejnych - jak przez 11 lat - decyzji o przedłużeniu zezwolenia na zajęcie pasa obowiązek rozbiórki mojego przestanie być wymagalny i wykonalny, co zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. będzie skutkowało umorzeniem postępowania. Niewątpliwie zatem trwające postępowanie o przedłużenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ma związek z prowadzoną egzekucją administracyjną. W rezultacie istnieje zagadnienie wstępne - a jest nim kwestia, czy nadal przysługuje skarżącej prawo zajęcia pasa - które ma bezpośrednie przełożenie na to, czy można prowadzić egzekucję rozbiórki pawilonu. Zachodzą zatem przesłanki do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

16 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał przedstawione stanowisko.

17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

18 Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej p.p.s.a) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

19 W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

20 Poddanym kontroli Sądu postanowieniem z [...] października 2020 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] lipca 2020 r. odmawiające zawieszenia postępowania egzekucyjnego wszczętego tytułem wykonawczym z [...] stycznia 2020 r.

21 W niniejszej sprawie wobec skarżącej toczy się postępowanie egzekucyjne mające doprowadzić do wykonania nakazu rozbiórki opisanego tymczasowego pawilonu handlowego nałożonego decyzją Prezydenta m. K. z [...] maja 2005 r. Wbrew jednak stanowisku strony, w postępowaniu egzekucyjnym nie znajduje zastosowania wskazany we wniosku art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w którym skarżąca upatrywała podstawy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, co oznacza, że zasadnie organy odmówiły jego zastosowania.

22 Wskazać bowiem należy, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje w art. 18 odpowiednie stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego, ale wyłącznie w kwestiach nieuregulowanych w ustawie egzekucyjnej. Nie można zatem zakładać, że ustawodawca wprowadził dwukrotnie w tej samej ustawie odesłanie do stosowania przepisów innej ustawy. Przewidziane w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. odesłanie do przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego zawartych w innych ustawach, dotyczy więc wyłącznie uregulowań szczególnych, a więc innych niż zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 14 maja 2013 r. sygn. akt II GSK 292/12).

23 W orzecznictwie podkreśla się, że przepisy k.p.a. na gruncie postępowania egzekucyjnego mogą być stosowane jedynie uzupełniająco w przypadkach, gdy regulacja u.p.e.a. jest niekompletna (zob. wyrok NSA z 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2101/10). W konsekwencji, skoro u.p.e.a. zawiera samodzielne, charakterystyczne dla tego postępowania przesłanki jego zawieszenia, wymienione enumeratywnie w przepisach art. 56 u.p.e.a., to nie ma podstaw do stosowania przepisów art. 97 k.p.a., a więc również przesłanki zawieszenia postępowania z uwagi na wystąpienie zagadnienia wstępnego (zob. P. Pietrasz (w:) red. D. Kijowski, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, Warszawa 2010 r., kom. do art. 56, uw. 4.3 i kom. do art. 18 uw. 10.1 - "Zawieszenie postępowania egzekucyjnego" (w:)"System egzekucji administracyjnej" pod. red. J. Niczyporuka; Wyd. C.H. Beck 2004; str. 267).

24 Z podanych przyczyn, zarzut naruszenia art. 56 § 1 u.p.e.a. okazał się nieuzasadniony, a w konsekwencji nie doszło również do uchybienia zasadom wynikającym z art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a, jak wywodziła skarżąca.

25 W świetle przedstawionej argumentacji, Sąd wyłącznie na marginesie podkreśla, że nawet gdyby czysto teoretycznie założyć, że w postępowaniu egzekucyjnym ma zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., to i tak kwestia uzyskiwania kolejnych zezwoleń na zajęcia pasa drogowego nie stanowiłaby zagadnienia wstępnego w stosunku do obowiązku wykonania nakazu rozbiórki wynikającego z powołanej decyzji. Wbrew stanowisku skarżącej, fakt ten pozostaje bowiem bez wpływu na obowiązek wykonania ww. orzeczenia.

26 W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.