Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2016 r., VII SA/Wa 1894/16

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2016 r., VII SA/Wa 1894/16

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 28 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. i E. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania parteru budynku mieszkalnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia 19 lipca 2016 r. (również data nadania w urzędzie pocztowym) W. P. i E. P., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] z dnia [...] maja 2016 r., Nr [...] nakazującą skarżącym przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania parteru budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...], samowolnie przeznaczonego na punkt dziennej opieki nad dziećmi.

3 W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji z uwagi na zasadność składanej skargi oraz znaczny rozmiar oraz graniczące z pewnością niebezpieczeństwo wystąpienia szkód do których dojdzie w przypadku uniemożliwienia prowadzenia działalności w postaci Dziennego Opiekuna, a także trudne do odwrócenia skutki zaprzestania prowadzenia tejże działalności, co wypełnia obydwie przesłanki zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

5 Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

6 Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza w istocie, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani tez nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.

7 Należy zaznaczyć, iż ciężar wykazania istnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na skarżącym składającym wniosek. Sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt II OSK 2115/11 oraz z dnia 23 września 2011 r., sygn. II OZ 836/11).

8 Co więcej, twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt. II FSK 502/09).

9 W niniejszej sprawie strona skarżąca uzasadniła wniosek bardzo lakonicznie, cytując przesłanki wstrzymania wykonania decyzji z art. 61 § 3 p.p.s.a.. We wniosku brak jest wskazania o jakich szkodach, czy trudnych do odwrócenia skutkach jest mowa. Brak jest również dowodów uprawdopodabniających ich zaistnienie. W żadnym stopniu wniosek nie został odniesiony do sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie.

10 W tym stanie rzeczy, Sąd stanął na stanowisku, że skarżący nie uzasadnili w należyty sposób wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji, a zatem nie wykazali, że zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

11 Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.