Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2014 r., VII SA/Wa 1696/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2014 r., VII SA/Wa 1696/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. F. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego postanawia: odmówić E. F. przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Uzasadnienie

2 [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia

3 [...] czerwca 2014 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w całości i na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego nakazał E. F. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego dobudowanego do budynku mieszkalnego usytuowanego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...] w ostrej granicy z działką sąsiednią poprzez demontaż trzech ścian, dachu oraz betonowego podłoża ww. obiektu.

4 Rozstrzygnięcie to zostało doręczone skarżącemu E. F. w dniu 23 czerwca 2014r. i zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

5 Na powyższą decyzję skarżący E. F. wniósł w dniu 25 lipca 2014r. (data stempla pocztowego) skargę za pośrednictwem organu do sądu administracyjnego. Jednocześnie w skardze złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że jest rencistą, przesłał kserokopię zaświadczenia lekarskiego określającego jednostkę chorobową, która była przyczyną uzasadniającą ustalenie praw rentowych. Z zaświadczenia lekarskiego wynika, że skarżący choruje na "nieskwalifikowaną spondyloartropatie" oraz na wiele innych chorób m.in. łuszczycę skóry, dnę moczanową, nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, chorobę refluksowa przełyku.

6 Zaznaczył, że choroba na jaką choruje w różny sposób się nasila i wyłącza

7 "normalne" funkcjonowanie. Skarżący podniósł, że w stanie choroby nie jest w stanie wykonywać nieraz normalnych funkcji, a niektóre z nich są ograniczone. Podał, że sytuacja taka (z uwagi na ból spowodowany chorobą) powoduje odkładaniem spraw jakie ma do załatwienia lub też zapominanie o konieczności wykonywania niezbędnych, czy też terminowych czynności. Skarżący dodał także, iż jest wdowcem i ojcem samotnie wychowującym nieletnią córkę.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

9 Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a, sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 p.p.s.a pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Z przepisu tego wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

10 Przywrócenie uchybionego terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy i jednocześnie wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Z kolei brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy.

11 Wskazuje się w orzecznictwie i doktrynie, że o braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe

12 z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.).

13 Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawie, stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

14 Wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto pogląd, iż przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej może być jedynie choroba nagła, która powoduje niespodziewane pogorszenie stanu zdrowia skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 17 marca 2009r., sygn. akt I OZ 211/09).

15 Z uzasadnienia wniosku skarżącego o przywrócenie terminu wynika, że taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zachodzi, bowiem wskazywane choroby mają charakter przewlekły i trwają już od dłuższego czasu (co potwierdza zaświadczenie lekarskie

16 z 2012r. dołączone do wniosku). Tym samym nie można ich uznać za nagłą przeszkodę, która uniemożliwiła skarżącemu wniesienie skargi w ustawowym terminie.

17 Przedstawione przez skarżącego zaświadczenie lekarskie wprawdzie potwierdza fakt, iż cierpi on na wyżej wymienione choroby, jednakże zaświadczenie to nie stanowi automatycznie okoliczności wyłączającej winę w uchybieniu terminu.

18 Skarżący nie wykazał bowiem, aby aktualny stan zdrowia uniemożliwiał mu zachowanie terminu do wniesienia skargi. W szczególności skarżący nie uprawdopodobnił, że nasilone dolegliwości związane z chorobą trwały w okresie biegu terminu do wniesienia skargi. Nie przedłożył on żadnego zaświadczenia lekarskiego, że w terminie do wniesienia skargi nastąpiło nasilenie dolegliwości, które wykluczałoby dokonanie tej czynności.

19 Stwierdzić zatem należy, iż skarżący nie wykazał, że stan chorobowy, który wynika,

20 z przedłożonego zaświadczenia lekarskiego uniemożliwiał mu wniesienie skargi

21 w ustawowym terminie, jak również nie wykazał, że uniemożliwił mu wyręczenie się w tej sprawie inną osobą.

22 Reasumując, powołane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi w ustawowym terminie.

23 Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.