Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2006 r., VII SA/Wa 1398/05
wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2006 r., VII SA/Wa 1398/05
Sentencja
1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2006 r. sprawy ze skargi J. i W. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2001 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę skargę oddala
Uzasadnienie
2 VII SA/WA 1398/05
UZASADNIENIE
3 Decyzją z dnia [...] lipca 2001 r., znak: [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 156 § 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1996 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Panu W. P. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego branży kosmetycznej wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., co., elektrycznymi oraz przyłączami: wody, kanalizacji sanitarnej, elektrycznym kablowym, na działce nr [...] przy ul. [...] w [...].
4 W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek zbadać czy nie zachodzą uchybienia wymienione w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji. Niedopuszczalne jest natomiast rozpatrywanie sprawy co do jej istoty.
5 Organ wskazał, iż z projektu budowlanego wynika, że pawilon handlowy spełnia wszelkie wymogi wynikające z przepisów prawa, w szczególności z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze. zm.) który stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
6 Wojewoda [...] stwierdził, iż nie ulega wątpliwości, że W. P. ubiegając się o pozwolenie na budowę przedmiotowego pawilonu, nie dysponował fragmentami działek sąsiednich Nr [...] i Nr [...] w celu wykonania zachodniej ławy fundamentowej i okapu, które to elementy pawilonu naruszają granice tych działek. Jednakże przedmiotowe pozwolenie na budowę zostało wydane na budynek usytuowany na działce Nr [...], a w aktach sprawy organu I instancji znajduje się akt notarialny Rep. [...], z którego wynika, że W. i J. P. są właścicielami działki [...], położonej przy ul. [...] w [...]., co oznacza, że inwestor wykazał prawo do dysponowania tą działką na cele budowlane.
7 Zdaniem organu I instancji nie można stwierdzić, iż w/w przepis Prawa budowlanego został naruszony w sposób oczywisty i jednoznaczny oraz że naruszenie prawa jest rażące. Dlatego też Wojewoda [...] uznał, że nie zachodzą żadne przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1-8 Kpa, które powodowałyby nieważność decyzji.
8 Decyzją z dnia [...] października 2001 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania M. K., E. K. oraz E. T. od decyzji z dnia [...] lipca 2001 r. znak: [...] Wojewody [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 1996 r. znak: [...] Prezydenta Miasta [...] - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1996 r. znak:[...].
9 W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w odwołaniu skarżący podnieśli, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1996r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomościami działką nr [...] oraz działką Nr [...]. Ponieważ inwestor nie posiadał prawa do dysponowania w/w nieruchomościami, zdaniem odwołujących się, Prezydent Miasta [...] wydając w/w decyzję rażąco naruszył art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane.
10 Sporny budynek został bowiem częściowo zaprojektowany w granicy działek Nr [...] i Nr [...] z dachem czterospadowym. Dach ze spadkiem na granicę działek Nr [...] i Nr [...] posiadał okap wysunięty 70 cm poza granice w/w działek, co spowodowało naruszenie prawa własności ich właścicieli. Dotyczy to również ławy fundamentowej, na której zaprojektowano mur budynku w granicy działki. Zaprojektowana ława fundamentowa posiada dwie odsadzki, z których jedna znajduje się na działce Nr [...] i Nr [...].
11 Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli J. i W. P. reprezentowani przez adwokata W. C. i zarzucili jej obrazę art. 158 § 1, art. 157 § 1 i 158 § 1 k.p.a., przez przyjęcie, iż usytuowanie budynku skarżących w granicy, za zgodą M. i E. K. i E. T., a także zbudowanie okapu budynku nad nieruchomością, do której skarżący nie mieli prawa własności mimo, iż okap ten został w dacie wydania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego już zlikwidowany, stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1996 roku o wydaniu dla małżonków P. zezwolenia na budowę ich pawilonu.
12 Nadto pełnomocnik skarżących wskazał na nowe fakty i dowody, z których wynika, iż J. i W. Pająk nabyli działkę, której własność wedle Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego naruszyli.
13 Adwokat W. C. wniósł w imieniu skarżących o uchylenie skarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, a także zasądzenie od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz małżonków P. kosztów postępowania sądowego.
14 W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, wskazał iż bezpodstawne są wywody skargi, w szczególności zaś stwierdzenie, że "...okap ten został w dacie wydania decyzji GINB już zlikwidowany...", bowiem postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest aktem deklaratoryjnym działającym z mocą wsteczną, a więc zawsze nawiązuje do stanu prawnego z dnia wydania wadliwej decyzji i podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
16 Skarga jest niezasadna.
17 Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
18 W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.
19 Należy zauważyć, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. Podstawy stwierdzenia nieważności decyzji wymienione są enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 w/w ustawy.
20 Jedną z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).
21 Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnie prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r. sygn. akt III SA 1705/93 opublikowany w piśmie Wspólnota 1994/42/16).
22 Na wstępie zaznaczyć trzeba, iż Sąd rozpatrując zarzuty dotyczące stwierdzenia nieważności, bada stan prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji, której stwierdzenia nieważności żąda strona.
23 Zgodnie z treścią art. 32 ust 4 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) obowiązującą w dacie wydania decyzji Prezydenta Miasta [...] pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
24 Wskazać należy, iż w/w artykuł nakłada na inwestora obowiązek, którego niewykonanie stanowi niewątpliwie rażące naruszenie prawa i skutkuje, w myśl regulacji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdzeniem nieważności pozwolenia na budowę wydanego bez wykazanego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2002 r., IV SA 1092/2000, niepubl.).
25 W myśl art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego przez stwierdzenie prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Dotyczy to całego terenu, na którym planowana jest inwestycja.
26 W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż sporny budynek został częściowo zaprojektowany na granicy działek Nr [...] i Nr [...] i posiada okap wysunięty 70 cm poza granice w/w działek jak również ławę fundamentową, której jedna odsadka znajduje się na w/w działkach.
27 Wskazać trzeba, iż inwestorzy w dacie wydawania decyzji Prezydenta Miasta [...] o pozwoleniu na budowę, nie dysponowali prawem do dysponowania nieruchomościami Nr [...] i Nr [...] na cele budowlane, co rażąco narusza obowiązek wynikający z treści art. 32 ust 4 pkt. 2, a zatem na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.
28 Zaznaczyć należy, iż argumentacja zawarta w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2001 r. nie jest przekonująca. Rzeczywiście pozwolenie na budowę została wydane na budynek, który winien być całkowicie usytuowany na działce nr [...]. Tą samą decyzją z dnia [...] listopada 1996 r. zatwierdzony zaś został projekt budowlany obiektu wykraczającego poza teren działki nr [...]. A więc wydane pozwolenie na budowę jest sprzeczne z załącznikiem do tej decyzji w postaci projektu budowlanego.
29 Jednocześnie Sąd stwierdza, iż fakt nabycia przez skarżących działek na których częściowo zaprojektowano pawilon handlowy, jak również argument "...iż okap ten został w dacie wydania decyzji GINB już zlikwidowany..." nie mają znaczenia dla niniejszej sprawy.
30 Organy I i II instancji w przedmiotowej sprawie badały bowiem jedynie czy decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1996 r., znak: [...] nie naruszała rażąco prawa obowiązującego w dacie jej wydawania. Kontrola ta nie dotyczy więc stanu faktycznego ani prawnego po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę.
31 Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest prawidłowa i nie znajduje podstaw do jej uchylenia.
32 W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.