Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2009 r., VII SA/Wa 1062/09

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2009 r., VII SA/Wa 1062/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2009 r. sprawy ze skargi Restauracji "[...]"Sp. j. w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej Restauracji "[...]"Sp. j. w [...] kwotę 750 zł (siedemset pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., wydaną na podstawie art. 49 b ust. 1 Prawa budowlanego, w przedmiocie nakazania Restauracji "[...]" Sp. jawna w [...] rozbiórkę placu zabaw na dziedzińcu restauracji, usytuowanego i użytkowanego niezgodnie z przepisami prawa budowlanego i warunkami technicznymi. W uzasadnieniu organ odwoławczy ocenił nakaz rozbiórki jako prawidłowy, wskazując tylko na błędne uzasadnienie tego rozstrzygnięcia.

3 Jak stwierdził organ II instancji, przedmiotowy plac zabaw jest zespołem obiektów małej architektury, którego budowa ze względu na usytuowanie w miejscu publicznym wymagała dokonania zgłoszenia (dostęp osób trzecich – powszechna dostępność, jakim jest restauracja decyduje o uznaniu, że jest to miejsce publiczne). Brak zgłoszenia tej budowy stanowiący o samowoli, uzasadniał podjęcie czynności w trybie art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego, celem zalegalizowania stwierdzonej samowoli budowlanej. Zważywszy jednak, że dla terenu na którym usytuowany jest plac zabaw nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a nikt nie występował o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, inwestor nie będzie mógł przedstawić ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania legalizacyjnego, decyzji o warunkach zabudowy, co uniemożliwia doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, a zatem nakaz rozbiórki jest zasadny.

4 Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł inwestor, domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 4 i art. 49 b ust. 1 i 2 Prawa budowlanego.

5 Zdaniem skarżącej plac zabaw przy restauracji nie jest miejscem publicznym, a tym samym jego budowa nie wymagała zgłoszenia. Nadto, aby legalizacja mogła być realną na terenach dla których brak jest planu miejscowego, koniecznym jest dopuszczenie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, również w trakcie postępowania w sprawie samowoli budowlanej, co pozwoli na usunięcie braku takiej decyzji w toku postępowania prowadzonego z art. 48 Prawa budowlanego.

6 Nie bez znaczenia, zdaniem skarżącej, jest tu wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. P 37/06, stwierdzający niezgodność z Konstytucją zapisu "w dniu wszczęcia postępowania". Stąd przyjęcie przez organ braku możliwości inwestora do przedstawienia decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy w dniu wszczęcia legalizacji, stanowi o błędnym zinterpretowaniu art. 49 b.

7 Strona skarżąca wskazała przy tym, że wystąpiła już z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

8 W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

10 Podstawą wydanej przez organ decyzji był art. 49 b Prawa budowlanego z 1994 r. Zgodnie z brzmieniem ust. 1 tego przepisu właściwy organ nakazuje z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Natomiast, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno – budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem – gdy budowa nie została zakończona – prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia – w terminie 30 dni – między innymi – zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepis ust. 1.

11 Trybunał Konstytucyjny, wyrokiem z dnia 21 września 2009 r., sygn. P 46/08, ogłoszonym w dniu 29 września 2009 r. (Dz. U. nr 160, poz. 1276) orzekł, że art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego w części obejmującej wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania" jest niezgodny z Konstytucją.

12 W świetle powyższego, powinnością Sądu było uchylenie kontrolowanej decyzji, gdyż jej podstawę materialnoprawną stanowił przepis wyrażający te same treści, które zostały zakwestionowane w/w wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego (podobnie wyrok (podobnie wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2007 r., sygn. I FSK 335/07). Jest bowiem zasadą, że sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi występowanie w sprawie przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 145 a § 1 k.p.a. orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją stanowi podstawę do żądania wznowienia postępowania.

13 W związku z powyższym, ponownie rozpoznając sprawę, organy nadzoru budowlanego będą zobowiązane przeprowadzić postępowanie legalizacyjne z zastosowaniem art. 49 b pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu wynikającym z powołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Ustalenia te winny być dokonane z uwzględnieniem wymogów postępowania administracyjnego określonych w art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a.

14 Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270), uchylił zaskarżoną decyzję.

15 Przy orzekaniu zastosowano art. 152 i 200 powołanej ustawy.