Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2019 r., VII SA/Wa 105/19

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2019 r., VII SA/Wa 105/19

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas, sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej J. P. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Przedmiotem skargi J. P. ("skarżąca") jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("[...]WINB") z [...] listopada 2018 r. nr [...], wydana w sprawie dotyczącej obiektów małej architektury i miejsc postojowych, w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

3 Pismem z 11 maja 2018 r. (data wpływu) skarżąca zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] ("PINB") o przeprowadzenie kontroli i wstrzymanie budowy obiektów małej architektury oraz miejsc postojowych (tj. obszaru rekreacji) na działkach o nr. ew. [...] i [...] przy ul. L. w K., a także o weryfikację zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego i projektem budowlanym, jak i prawidłowości postępowania administracyjnego przed organami architektoniczno-budowlanymi. Pismem z 27 czerwca 2018 r. (data wpływu) skarżąca wniosła natomiast o wydanie nakazu rozbiórki przedmiotowych obiektów (zrealizowanych w ramach wskazanego obszaru rekreacji).

4 Pismem z 27 lipca 2018 r. PINB zawiadomił o wszczęciu postępowania z wniosku skarżącej w sprawie obiektów małej architektury i miejsc postojowych na działkach nr ew. [...] i [...] przy ul. L. w K., gm. S., zrealizowanych przez Gminę S., a po rozpatrzeniu sprawy - decyzją z [...] sierpnia 2018 r. nr [...], na podstawie art. 105 § 1 i art. 104 ustawy z dnia 7 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) umorzył postępowanie.

5 W uzasadnieniu decyzji PINB wskazał, że podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych 5 czerwca 2018 r. stwierdzono, że inwestycja była realizowana na podstawie zgłoszenia robót niewymagających pozwolenia na budowę złożonego do Starosty [...] 24 listopada 2017 r., obejmującego rozbiórkę budynku oraz budowę obiektów małej architektury i miejsc postojowych. Inwestycję zrealizowano ze zmianami w stosunku do projektu autorstwa arch. B. Z., upr. [...], polegającymi na zmianie nawierzchni fragmentu placu zabaw z kory na piasek. Nie stwierdzono naruszenia przepisów § 40 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.).

6 PINB podał również, że Starosta [...] decyzją z [...] stycznia 2018 r. nr [...] wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszonego zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, polegających na budowie obiektów małej architektury na działkach nr ew. [...] i [...] ([...]) obr. K. Pismem z 27 czerwca 2018 r. Starosta [...] wyjaśnił, że ww. decyzja wnosząca sprzeciw dotyczyła wykonania obiektów małej architektury na działce nr ew. [...] i [...] ([...]) obr. K., bowiem obszar opisanej inwestycji znajduje się na terenie ZL/ZN (planu miejscowego). Analizując przedłożone załączniki do ww. pisma Starosty oraz kopię projektu wykonawczego opieczętowanego przez Starostę, PINB przyjął, że ww. sprzeciw nie dotyczył robót na działce nr ew. [...] (MN2), na której wykonano budowę miejsc postojowych i obiektów małej architektury, a tylko tych przewidzianych na działce o nr ew. [...] (ZL/ZN). To zaś oznacza, że inwestycja została zrealizowana w oparciu o skutecznie przyjęte zgłoszenie robót.

7 Jednocześnie organ ten nie dostrzegł niezgodności wykonanych miejsc postojowych i obiektów małej architektury z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części wsi K. (uchwała nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] marca 2017 r., Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., poz. [...]). Wskazał, że działka nr ew. [...] we wsi K. znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem MN2 – teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem usług (§ 11 pkt 1b). Teren ww. działki będzie (zgodnie z projektem wykonawczym) zabudowany obiektami małej architektury, placami i ścieżkami piaskowo-żwirowymi, a więc nie trwałą zabudową kubaturową. Typ usługi jest inwestycją celu publicznego i jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania tego zabudowanego budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi obszaru gminy S.

8 W konsekwencji PINB uznał, że brak jest podstaw do wydania nakazów administracyjnych w trybie art. 51 Prawa budowlanego.

9 W odwołaniu od tej decyzji skarżąca zarzuciła PINB szereg naruszeń, w tym, nieuwzględnienie sprzeciwu od zgłoszenia robót objętych postępowaniem oraz wadliwe przyjęcie, że inwestycja nie narusza norm wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie (obecnie Dz. U. 2019 r., poz. 1065 ze zm., "rozporządzenie").

10 Po rozpatrzeniu tego odwołania [...]WINB wydał wskazaną na wstępie decyzję z [...] listopada 2018 r., którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096) utrzymał w mocy ww. decyzję PINB.

11 W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko PINB, wskazując, że sprzeciw nr [...] dotyczył zgłoszenia inwestora z [...] grudnia 2017 r., zaś inwestycja została zrealizowana na podstawie zgłoszenia z [...] listopada 2017 r.

12 W odniesieniu do zarzutu naruszenia norm wynikających z przepisów rozporządzenia organ, powołując się na orzecznictwo, stwierdził przede wszystkim, że § 40 rozporządzenia nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem przepis ten dotyczy jedynie zabudowy wielorodzinnej. W omawianym przypadku występuje zaś zabudowa jednorodzinna. Ponadto, w ocenie organu, wskazane przez skarżącą w odwołaniu odległości (mające świadczyć o niezachowaniu ww. § 40) stanowią odległości mierzone od ogrodzenia placu zabaw. Tymczasem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany został pogląd, że ww. odległości mierzyć należy od zespołu urządzeń znajdujących się na placu zabaw.

13 W odpowiedzi na zarzut skarżącej dotyczący kwestii powołania "biegłego geodety celem ustalenia, czy w istocie projekt został zrealizowany wyłącznie na działce o nr ew. [...], czy również na działce o nr ew. [...] ([...])" organ wyjaśnił, że kwestionowanie przebiegu granic nie może opierać się wyłącznie na twierdzeniach strony, ale powinno być wykazane stosownym dokumentem.

14 Podsumowując, organ stwierdził brak podstaw do nakładania na inwestora obowiązków z zakresu nadzoru budowlanego dotyczących robót budowlanych polegających na realizacji inwestycji pod nazwą "Rozbiórka budynku. Budowa obiektów małej architektury, budowa miejsc parkingowych dla samochodów osobowych przy ul. L., obręb [...], gm. S. dz. e. [...], [...] S. [...]". Organ nie stwierdził wykonania ww. robót z naruszeniem przepisów prawa; nadto uznał, że wykonane prace budowlane nie wpływają negatywnie na działki sąsiednie, dlatego też postępowanie w sprawie należało umorzyć.

15 W skardze do Sądu na ww. decyzję [...]WINB z [...] listopada 2018 r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji PINB oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego:

16 - art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego poprzez zaniechanie wydania decyzji w przedmiocie rozbiórki w sytuacji, gdy sprzeciw od zgłoszonego zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych wniósł w ustawowym terminie Starosta [...],

17 - art. 30 ust. 5 i 6 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez nieuwzględnienie sprzeciwu Starosty [...] (decyzja nr [...]) od zgłoszonego zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, polegających na budowie obiektów małej architektury na działkach [...] i [...] (poprzednio [...]), obr. K., gm. S. z [...] stycznia 2018 r.,

18 - § (błędnie wskazano "art.") 40 ust. 3 rozporządzenia, który stanowi, iż "odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m, przy zachowaniu wymogów § 19 ust. 1", poprzez przyjęcie, że inwestycja nie narusza tegoż przepisu, podczas gdy, jak sam organ I instancji ustalił w trakcie kontroli 5 czerwca 2018 r., plac zabaw przy ul. L. w K. znajduje się w odległości ok. 4,65 m od linii rozgraniczających ulicę L., ok. 6,36 m od miejsca gromadzenia odpadów, które znajduje się na posesji J. P. oraz ok. 1,5 m od parkingu, co stanowi istotne naruszenie wskazanych przepisów,

19 - art. 6 k.p.a. poprzez dokonanie nieuprawnionej wykładni decyzji Starosty [...] przez PINB, polegającej na przyjęciu, że sprzeciw dotyczy jedynie działki [...], podczas gdy odnosi się on zarówno do działki [...] jak i [...],

20 - art. 105 § 1 k.p.a. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności poprzez przyjęcie, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe w całości, co zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, wobec czego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie co do jej istoty, gdy tymczasem w przedmiotowym postępowaniu występuje zarówno przesłanka podmiotowa – w trakcie postępowania wykazany został interes prawny skarżącej, jak i przedmiotowa – przedmiot postępowania ma charakter administracyjny,

21 - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych w sprawie, a w szczególności poprzez brak należytego rozważenia, jakie są granice placu zabaw zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...],

22 - art. 8, art. 9 oraz art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji niezgodnej z zasadą pogłębiania zaufania, udzielania informacji oraz wyjaśniania zasadności przesłanek, a to poprzez uzasadnienie decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania w sposób lakoniczny, niepełny, a także brak dostatecznego wskazania powodów rozstrzygnięcia.

23 W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała przede wszystkim na to, że budowa obiektu wobec sprzeciwu właściwego organu stanowi samowolę budowlaną, a to powinno, co do zasady, skutkować wydaniem nakazu rozbiórki. Skarżąca podkreśliła, że placu zabaw, choć niewymagającego pozwolenia na budowę, nie można wybudować w sposób dowolny, nie stosując się do żadnych zasad prawa budowlanego. Przeciwne stanowisko w tej kwestii prowadziłoby do wniosku, że plac zabaw wykluczony został z jakichkolwiek regulacji obowiązującego w Polsce prawa.

24 W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

26 Skarga okazała się zasadna.

27 Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję [...]WINB z [...] listopada 2018 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję PINB z [...] sierpnia 2018 r. o umorzeniu postępowania w sprawie obiektów małej architektury i miejsc postojowych zrealizowanych na działkach nr ew. [...], [...] przy ul. L. w K., gm. S., przez Gminę S. Umarzając postępowanie w sprawie w obu instancjach wskazano na to, że inwestycja była realizowana w oparciu o skutecznie dokonane zgłoszenie, nadto nie narusza prawa.

28 Stanowisko to, zdaniem Sądu, nie jest w pełni prawidłowe.

29 Rozwijając tę ocenę Sąd przede wszystkim zauważa, że rację mają organy orzekające, że inwestycja objęta postępowaniem została zrealizowana w oparciu o zgłoszenie, w stosunku do którego organ architektoniczno-budowlany nie wniósł sprzeciwu. Z akt sprawy wynika bowiem, że Gmina S. (inwestor i właściciel ww. działek), dokonała dwóch zgłoszeń zamiaru wykonania robót budowlanych. Zgłoszenie z 24 listopada 2017 r. (data wpływu) dotyczyło rozbiórki budynku oraz budowy obiektów małej architektury i miejsc postojowych dla samochodów osobowych przy ul. L., obręb K. [...], gm. S., dz. nr ew. [...], [...]; zgodnie z mapą do celów projektowych załączoną do tego zgłoszenia budowa została przewidziana na działce nr ew. [...], natomiast na działce o nr ew. [...] przewidziano jedynie prace rozbiórkowe (wobec usytuowania budynku przeznaczonego do rozbiórki w części również na tej nieruchomości). Roboty budowlane objęte niniejszym postępowaniem odpowiadają tym przewidzianym w zgłoszeniu z 24 listopada 2017 r., co do którego właściwy organ nie wniósł sprzeciwu. Decyzja o sprzeciwie z [...] stycznia 2018 r. nr [...] dotyczy bowiem drugiego zgłoszenia dokonanego przez Gminę S., tj. z 12 grudnia 2017 r., obejmującego (zgodnie z jego treścią) budowę obiektów małej architektury na działkach przy ul. L. o nr ew. [...] i [...] w miejscowości Kl., obręb K., gm. S. Jak wynika z mapy do celów projektowych załączonej do tego zgłoszenia, roboty budowlane w tym przypadku przewidziano w szczególności na działce o nr ew. [...]. Wnosząc sprzeciw Starosta wskazał na niezgodność inwestycji przewidzianej na tej nieruchomości ([...]) z obowiązującym na tym obszarze miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W efekcie, Sąd stwierdza, że analiza ww. dokumentów, w tym pisma Starosty z 27 czerwca 2018 r. wraz z załącznikami, wskazuje jednoznacznie na to, że sporna inwestycja, przewidziana na działce o nr [...] realizowana była legalnie, tj. na podstawie skutecznego zgłoszenia. Z tego też powodu ocenę organów tej kwestii Sąd uznał za prawidłową, nie podzielając zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 49b i art. 30 ust. 5 i 6 pkt 2 Prawa budowlanego.

30 Niemniej Sąd dostrzega, że powyższe ustalenie nie zwalniało organów nadzoru budowlanego od dokonania oceny wykonanego zamierzenia w kontekście zgodności z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego. Wprawdzie dokonanie skutecznego zgłoszenia robót oznacza, że inwestorowi nie można zarzucić samowoli budowlanej (uzasadniającej -co do zasady- zastosowanie trybu z art. 49b Prawa budowlanego), ale nie stanowi to przeszkody dla organu do zbadania inwestycji w trybie naprawczym przewidzianym w art. 50-51 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1298/17).

31 W tym też kontekście Sąd dopatrzył się nieprawidłowości, które w konsekwencji skutkować musiały uchyleniem obu decyzji wydanych w sprawie.

32 I tak, Sąd zauważa, że objęte postępowaniem roboty budowlane polegały na wykonaniu tzw. ogólnodostępnego terenu rekreacji (obiektów małej architektury i parkingu), w ramach którego przewidziano plac gier, altanę, miejsce ustawienia grilla, plac zabaw i polanę wypoczynkową oraz cztery miejsca postojowe dla samochodów osobowych, (v. projekt powykonawczy i protokół kontroli z 5 czerwca 2018 r.). Roboty te zaplanowano na działce o nr ew. [...], obręb [...], gm. S., i tak też zostały zrealizowane. Wskazana działka stanowi własność inwestora i objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego południowej części wsi K. uchwalonego uchwałą Rady Gminy S. z dnia [...] marca 2017 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., poz. [...]).

33 Oceniając tę inwestycję organy orzekające przyjęły, że nie narusza ona przepisów rozporządzenia (przywołanego w części historycznej). Ocena ta jest prawidłowa, choć w uzasadnieniach wydanych decyzji nie została ona właściwie przeanalizowana. Nie dostrzeżono bowiem, że § 40 rozporządzenia uległ zmianie, i w obecnym brzmieniu (przytoczonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji) obowiązuje od 1 stycznia 2018 r. (v. § 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r., Dz. U. z 2017 r., poz. 2285). Skoro badaniu podlegała inwestycja realizowana w oparciu o zgłoszenie z 24 listopada 2017 r., to ustalając jej zgodność z ww. przepisem należało wziąć pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie ww. zgłoszenia. Zgodnie zaś z § 40 ust. 3 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w dniu 24 listopada 2017 r., odległość placów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, od linii rozgraniczających ulice, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m. Zatem, jak z powyższego wynika, przytoczony przepis nawiązuje do ust. 1 – wskazując w ten sposób, że wymogi w nim określone odnoszą się do placów i urządzeń w zespole budynków wielorodzinnych (v. ust. 1 § 40 rozporządzenia). Dlatego też Sąd zgadza się z organami orzekającymi, że § 40 ust. 3 rozporządzenia nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie niniejszej, dotyczącej placu zabaw zrealizowanego w ramach terenu rekreacji w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a wobec tego (z tej też przyczyny) nie mogło dojść do jego naruszenia poprzez niezachowanie odległości w nim przewidzianych. Niemniej, Sąd zauważa, że obecne brzmienie § 40 ust. 3 rozporządzenia nie pozostawia wątpliwości co do jego zastosowania także w zabudowie jednorodzinnej, skoro (począwszy od 1 stycznia 2018 r.) nie nawiązuje już do ust. 1 § 40.

34 Analizując sprawę Sąd nie podzielił natomiast stanowiska organów dotyczącego zgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ww. planem miejscowym południowej części wsi K., działka o nr ew. [...] znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem MN2. Zgodnie z § 2 pkt 1 planu jest to teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (przeznaczenie podstawowe). Ustalenia szczegółowe dla tego terenu reguluje § 11 planu i wynika z niego, że na tym terenie dopuszcza się realizację budynków gospodarczych i garażowych oraz usług. Jednocześnie plan w § 2 pkt 10 definiuje usługi poprzez stosowną zabudowę kubaturową (budynki wolnostojące lub lokale wbudowane, służące funkcji usługowej (...)). Nadto, zważyć trzeba, że w żadnej części planu w zakresie dotyczącym terenu o symbolu MN2 nie ma miejsca o możliwości realizacji tego rodzaju inwestycji jak obszar rekreacji/plac zabaw, itp. Wobec definicji usług zawartej w planie miejscowym, nie sposób natomiast przyjąć, aby tego rodzaju inwestycja o charakterze innym niż kubaturowy, stanowiła pewien typ usługi. Sąd dostrzega przy tym, że wskazany plan miejscowy obejmuje tereny o różnym sposobie zagospodarowania, m.in. tereny przeznaczone pod gminne usługi publiczne o symbolu U1, a zgodnie z § 17 omawianego planu - dla terenów gminnych usług publicznych oznaczonych symbolem U1 ustala się w ramach przeznaczenia podstawowego możliwość realizacji urządzeń sportowych i rekreacyjnych i innych obiektów służących zaspokajaniu potrzeb wspólnoty gminnej, realizowanych jako wolnostojące. W konsekwencji, wobec zapisów planu i charakteru ocenianej inwestycji, Sąd stwierdza, że organy orzekające w sprawie nie ustaliły, czy sporna inwestycja jest zgodna z prawem miejscowym; w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano na żadną analizę tego zagadnienia, natomiast argumentacja PINB z przyczyn powyżej podniesionych (w istocie - z powodu nieuwzględnienia definicji usług zawartej w planie) jest błędna.

35 Z tego też powodu Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd zgodził się bowiem ze skarżącą, że w sprawie wobec nieprzeprowadzenia właściwego postępowania wyjaśniającego naruszono w stopniu istotnym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 105 § 1 tej ustawy.

36 Ponownie analizując sprawę PINB obowiązany będzie uwzględnić uwagi Sądu i dokonać raz jeszcze oceny inwestycji w kontekście jej zgodności z ustaleniami planu miejscowego, biorąc pod uwagę także ustalenia ogólne tego planu. Ewentualne stwierdzenie niezgodności inwestycji z prawem miejscowym obligować zaś będzie ten organ do odpowiedniego zastosowania przepisów art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego.

37 W tej sytuacji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.

38 O kosztach Sąd orzekł na zasadzie art. 200 ww. ustawy, uwzględniając wpis od skargi i koszty zastępstwa procesowego powiększone o opłatę skarbową od pełnomocnictwa.