Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2004 r., I SA 2529/02

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2004 r., I SA 2529/02

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie WSA Krystyna Kleiber NSA Anna Lech Protokolant Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 listopada 2004 r. sprawy ze skarg W. M., M. M. i małoletniego P. M. reprezentowanego przez E. i W. M. jako ustawowych przedstawicieli na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2002 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2002 r., nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz W. M. i M. M. po 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] października 2002 r., nr [...], utrzymało w mocy własną decyzję z [...] kwietnia 2002 r., nr [...], którą odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Spraw Lokalowych Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej W. z [...] lutego 1971 r., nr [...] o przydziale H. i Z. M. lokalu mieszkalnego nr [...] w domu nr [...] przy ul. [...] w W.

3 Decyzja z [...] lutego 1971 r. została wydana na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 44 ustawy z 30 stycznia 1959 r. Prawo lokalowe.

4 Wnioskiem z dnia 10 grudnia 2001 r. W. M. wystąpił o stwierdzenie nieważności tej decyzji.

5 Organ nadzoru odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lutego 1971 r, uznając, że decyzja ta nie jest dotknięta żądną wadą nieważności określonej w art. 156 § 1 kpa.

6 W skargach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2002 r. W. M., M. M. i małoletni P. M. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że kwestionowana decyzja z [...] lutego 1971 r. narusza zdaniem skarżących, system obowiązujących wówczas norm prawnych. W obszernych wywodach, zawartych w uzasadnieniu skarg, skarżący przedstawili swoje stanowiskowo co do tego, jakie przepisy prawa zostały naruszone przez wydanie kwestionowanej decyzji.

7 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargi wniosło o ich oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

9 Skargi są uzasadnione chociaż z innych przyczyn niż w nich wskazano. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

10 W rozpoznawanej sprawie objęta kontrolą organu nadzoru decyzja o przydziale lokalu mieszkalnego z dnia 1 lutego 1971 r. skierowana jest do Z. i H. M.. W toku postępowania nadzorczego dotyczącego tej decyzji winni oni brać udział w charakterze strony, gdyż niewątpliwie wynik tego postępowania dotyczy ich interesu prawnego. Z akt postępowania nadzorczego wynika, że nie byli oni stroną tego postępowania, nie byli powiadomieni o czynnościach przeprowadzonych w tym postępowaniu, jak również nie zostały im doręczone decyzje zapadłe w wyniku tego postępowania. Zgodnie z art. 10 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania. W przedmiotowym postępowaniu nadzorczym decyzje zapadły z naruszeniem tej zasady procesowej. Pozbawienie strony udziału w postępowaniu administracyjnym stanowi przesłankę wznowienia postępowania, określoną w art. 145 § 1 pkt. 4 kpa. Już tylko to uchybienie przepisom postępowania uzasadnia uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej. Zbędne zatem było rozważanie zasadności zarzutów zawartych w skargach.

11 Ponownie rozpoznając sprawę organ nadzoru zapewni czynny udział w postępowaniu adresatom kontrolowanej decyzji tj. Z. M. i H. M.

12 Na rozprawie przed Sądem w dniu 9 czerwca 2004 r. skarżący W. M. oświadczył, że Z. M. zmarł w 2000 r. jednak informacja ta nie została potwierdzona stosownymi dokumentami. Wobec tego organ ustali, czy faktycznie Z. M. nie żyje i gdyby ta okoliczność się potwierdziła to postępowanie nadzorcze organ przeprowadzi z udziałem następców prawnych Z. M.

13 Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.