Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2004 r., I SA 2341/02

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2004 r., I SA 2341/02

Tekst

TEZY

1 Jeżeli organ miał informację, że adres pod który wysyłana jest korespondencja, nie jest prawidłowy i doręczenie korespondencji nie nastąpiło do rąk własnych adresata lub domownika, który podjął się przekazania zainteresowanemu przesyłki, nie było podstaw do stosowania przy doręczaniu decyzji przepisów o doręczeniu zastępczym /art. 44 Kpa/ ani uznania, że strona zaniedbała powiadomienia organu o zmianie miejsca zamieszkania /art. 41 Kpa/.

Sentencja

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Anna Lech Sędzia WSA - Monika Nowicka (spr.) Asesor WSA - Anna Tarnowska-Mieliwodzka Protokolant - Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2004 r. sprawy ze skargi [...] Przedsiębiorstwa [...] "[...]" w S. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej 1. uchyla zaskarżoną decyzji oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] maja 2002 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz [...] Przedsiębiorstwa [...] "[...]" w S. kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

3 W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego [...] Przedsiębiorstwo [...] "[...]" w S. wniosło o uchylenie decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2002 r. [...] utrzymującej w mocy decyzję tego samego organu z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1993 r. stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez w/w Przedsiębiorstwo nieruchomości położonej w S. a oznaczonej jako działka nr [...] w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej osadę [...], zapisaną w księdze wieczystej Kw [...] - i odmawiającą stwierdzenia nieważności w/w decyzji w pozostałej części.

4 W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dodatkowo zauważając, że do organu centralnego nie należało ustalanie przyczyn wymienienia w różnych decyzjach różnych powierzchni przedmiotowej nieruchomości i kwestionowanie dokumentów geodezyjnych, określających tę powierzchnię.

5 Z uwagi na wejście w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. reformy sądownictwa administracyjnego niniejsza skarga stała się – z mocy przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) – przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

6 Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Wojewoda [...] – działając na zasadzie przepisu art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz.464 ze zm.) - decyzją z dnia [...] marca 1993 r. nr [...] stwierdził nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez [...] Przedsiębiorstwo [...] "[...]" w S. prawa wieczystego użytkowania gruntu położonego w S. i oznaczonego jako działka nr [...], o powierzchni [...] ha oraz nieodpłatne nabycie własności budynków i budowli zlokalizowanych na tej działce.

7 Wnioskiem z dnia [...] listopada 2001 r. [...] Przedsiębiorstwo [...] "[...]" w S. wystąpiło o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji wskazując, że wobec wydania przez Ministra Gospodarki w dniu [...] września 1997 r. prawomocnej decyzji stwierdzającej nieważność orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] grudnia 1962 r. o przejęciu na własność Państwa przedsiębiorstwa [...] w C, Skarb Państwa nigdy nie był właścicielem tej części nieruchomości, którą to nieruchomością uwłaszczono wspomniane wyżej Przedsiębiorstwo.

8 Z ustaleń organu wynikało, że nieruchomość położona w C., obejmująca osadę [...], o powierzchni [...] m kw. weszła następnie w skład działki nr [...] ( późniejsza działka nr [...] ),w stosunku do której wydano wspomnianą decyzję uwłaszczeniową a przed wydaniem której to decyzji, zostały zgłoszone roszczenia następców prawnych byłych właścicieli przedmiotowej nieruchomości.

9 Stojąc na stanowisku, iż brak własności co do części nieruchomości przez Skarb Państwa oznacza, że decyzja uwłaszczeniowa – w tej części – została wydana z rażącym naruszeniem prawa, organ - z mocy przepisu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.- stwierdził jej nieważność w części w jakiej odnosiła się ona do opisanej na wstępie nieruchomości. W stosunku zaś do pozostałej części działki nr [...] odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej, gdyż w stosunku do tej części nieruchomości, brak było podstaw do przyjęcia, że decyzja ta rażąco narusza prawo.

10 Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosło [...] Przedsiębiorstwo [...] "[...]" w S. podnosząc, że w różnych decyzjach została wskazana odmienna powierzchnia nieruchomości stanowiącej osadę [...]. Ponieważ okoliczność ta może – zdaniem wnioskodawcy –utrudnić przyszłe rozliczenia z następcami prawnymi właściciela znajonalizowanego przedsiębiorstwa, we wniosku zawarto żądanie wydania decyzji uwzględniającej powierzchnię nieruchomości, którą określała decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...] czerwca 1964 r. na [...] m kw.

11 Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. organ utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie podnosząc, że w decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] września 1997r. wskazano, że przejmowana na rzecz Państwa nieruchomość liczyła [...] m kw. (str. [...] decyzji ) a następnie wskazano, że w wyniku scalenia gruntów w 1970 r. dotychczasowa osada [...] o powierzchni [...] m kw. została połączona z innymi gruntami (str. [...] decyzji). Z dokumentu zaś przyjętego do Składnicy [...] w dniu [...] października 1980 r. wynikałoby, że osada [...] liczyła [...] m kw. przyjętego do składnicy [...] w dniu [...] października 1980 r. wynikało, iż osada liczyła [...] m kw. W związku z powyższym – zdaniem organu - należałoby wnosić, że ten obszar byłby objęty decyzją uwłaszczeniową.

12 W skardze do Sądu [...] Przedsiębiorstwo [...] "[...]" w S. wniosło o uchylenie powyższej decyzji przytaczając argumenty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

13 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

14 Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej przy czym – zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) – rozpoznaje skargę w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

15 Powyższe oznacza, że Sąd władny jest stwierdzić nieważność lub uchylić zaskarżoną decyzję z przyczyn wskazanych w art. 145 powołanej wyżej ustawy, jeżeli organ administracji publicznej dopuści się naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie organ wydając zaskarżoną decyzję oraz decyzję poprzedzającą ją naruszył przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

16 Uszło uwagi organu, że zarówno decyzja wydana w dniu [...] maja 2002 r. jak i [...] sierpnia 2002 r. nie zostały w ogóle doręczone uczestniczącym w niniejszym postępowaniu na prawach strony A. R., J. H. i M. K.

17 Decyzje dla dwóch ostatnich osób zostały doręczone adwokatowi T. K., który nie wylegitymował się w postępowaniu administracyjnym pełnomocnictwa od w/w uczestników, w postępowaniu zaś i to wyłącznie przed Sądem reprezentował jedynie M. K.

18 Odpisy decyzji przeznaczone natomiast dla A. R. należy uznać, że ogóle nie zostały jej doręczone.

19 Pierwsza bowiem korespondencja w sprawie jaką stanowiło zawiadomienie o wszczęciu postępowania została zwrócona przez urząd pocztowy jako awizowana i niepodjęta w terminie, decyzja z dnia [...] maja 2002 r. została już zwrócona z adnotacją listonosza, że adresatka nie zamieszkuje pod wskazanym adresem, zaskarżoną zaś decyzję wysłano mimo wszystko, ponownie na ten sam adres i korespondencja ta – tak jak i poprzednie, nie została odebrana.

20 W sytuacji, w której organ miał pozytywną informację, że adres na który wysyłana jest korespondencja nie jest prawidłowy a pierwotne doręczenie korespondencji nie nastąpiło do rąk własnych adresata lub domownika, który podjął się przekazania zainteresowanemu przesyłki, nie było podstaw do stosowania przy doręczaniu decyzji przepisów o doręczeniu zastępczym ( art. 44 k.p.a. ) ani uznania, ze strona zaniedbała powiadomienia organu o zmianie miejsca zamieszkania ( art. 41 k.p.a. ).

21 Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ zatem ustali prawidłowy adres uczestniczki postępowania oraz doręczy wszystkim stronom przeznaczoną dla nich korespondencję.

22 Zauważyć przy tym jednocześnie wypada, że z akt administracyjnych nie wynika w sposób jasny kto z grona osób fizycznych i z jakiego powodu uczestniczył w niniejszym postępowaniu na prawach strony. Jedynie odnośnie S. H. syna S. dokumentacja wskazuje na tytuł prawny jego ojca, ale jedynie do części nieruchomości jaka stanowiła przedmiotowa osada [...]. O jego zaś następstwie prawym po ojcu wspomina uzasadnienie decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] września 1997 r. stwierdzając, że w sprawie o stwierdzenie nieważności zarządzenia z dnia [...] września 1952 r. zostało przedłożone postanowienie Sądu Rejonowego w S. o stwierdzeniu nabycia spadku po S. H.

23 Wprawdzie uzasadnienie tej decyzji powołuje się również na postanowienie o nabyciu praw do spadku po F. K., ale ani z ustaleń organu, ani z żadnego dokumentu znajdującego się w aktach administracyjnych nie wynikają jej prawa do przedmiotowej nieruchomości czy prawa jej następców prawnych. W aktach znajdują się jedynie kserokopie i to niepoświadczone wniosków o wszczęcie postępowania zakończonego wydaniem wspomnianej wyżej decyzji Ministra Gospodarki, z których wynika, że F. K. i J. H. rościli pretensje do nieruchomości stanowiącej osadę [...], twierdząc, że stanowiła dawniej ich własność. Rozpatrując zatem sprawę ponownie organ przede wszystkim ustali i uzasadni krąg uczestników niniejszego postępowania.

24 W tej sytuacji, Sąd – mając na względzie zapewnienie wypowiedzenia się w sprawie w postępowaniu administracyjnym wszystkim stronom – nie wypowiedział się o zasadności zarzutów zawartych w przedmiotowej skardze i z mocy przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c w związku z art. 152 i 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.