Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2008 r., I SA/Wa 749/08

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2008 r., I SA/Wa 749/08

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędzia WSA Iwona Kosińska Protokolant Monika Chorzewska-Korczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2008 r. sprawy ze skargi Prezydenta S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej odszkodowanie oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Miasta S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2007 r., nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 1981 r., nr [...] o ustaleniu odszkodowania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

3 Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

4 Prezydent Miasta S. decyzją, z dnia [...] stycznia 1981 r., nr [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz S.K. i D.K. za przejętą na własność Państwa nieruchomość położoną w S. przy ul. [...].

5 Pismem z dnia 31 lipca 2007 r. D.K. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 1981 r. nr [...]. We wniosku D.K. wskazała, że ustalenie odszkodowania za nabytą przez Państwo nieruchomość jest sprawą cywilną, a kwestionowana decyzja została wydana bez podstawy prawnej.

6 Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2007 r., nr [...] stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 1981 r., nr [...], podając, że decyzja ta została wydana na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 27 poz. 192 ze zm.), zgodnie z którym za nieruchomości, które przeszły na własność Państwa na podstawie art. 5 ust. 2 tej ustawy, wypłaca się odszkodowanie na podstawie przepisów o wywłaszczaniu nieruchomości. Wywłaszczanie nieruchomości uregulowane było wówczas w ustawie z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (tekst jedn. Dz. U. z 1974 r., Nr 10, poz. 64 ze zm.). Przepisy rozdziału 2 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości zatytułowanego "Odszkodowania" regulowały sposób ustalenia i wypłaty odszkodowania. Natomiast przepisy rozdziału 3 "Postępowanie wywłaszczeniowe" zawierały m.in. wymogi dla decyzji wywłaszczeniowej (art. 23 ust. 1 pkt 3 - ustalenie odszkodowania i terminu zapłaty odszkodowania), obowiązek przeprowadzenia rozprawy administracyjnej z udziałem biegłego - art. 19 i art. 22. Oznacza to, że nie można uznać za zasadne twierdzenia D.K., iż decyzja o ustaleniu odszkodowania za przejętą na własność Państwa nieruchomość położoną w S. przy ul. [...] została wydana bez podstawy prawnej. Powołany w podstawie prawnej przedmiotowej decyzji przepis art. 7 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości stanowił, że wywłaszczenie następuje za odszkodowaniem. Natomiast zgodnie z zapisem art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości decyzja o wywłaszczeniu powinna zawierać ustalenie odszkodowania i terminu zapłaty odszkodowania. Oznacza, to że w dacie ustalenia odszkodowania na rzecz S.K. i D.K. za przejętą, na własność Państwa nieruchomość istniał ustawowy obowiązek wydania w tym zakresie decyzji administracyjnej. Wojewoda wskazał, że z analizy decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 1981 r. nr [...] o ustaleniu odszkodowania i dokumentów przedmiotowej sprawy oraz ustaleń dokonanych na rozprawie administracyjnej w dniu 21 czerwca 2007 r. wynika, że przedmiotowe rozstrzygnięcie wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości odszkodowanie ustala się na podstawie wyników rozprawy po wysłuchaniu na niej opinii biegłych. Wymieniony powyżej przepis art. 22 nie budzi wątpliwości interpretacyjnych i sposób w jaki ustalono odszkodowanie w decyzji z dnia [...] stycznia 1981 r. pozostaje w sprzeczności z treścią tego przepisu. Jak wynika z dokumentów sprawy przed wydaniem rozstrzygnięcia nie została przeprowadzona rozprawa administracyjna. Organ zatem nie zachował trybu ustalenia odszkodowania określonego w art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Odszkodowanie ustalono bez stworzenia właścicielom możliwości przesłuchania biegłego na rozprawie. Tym samym rażąco naruszono prawo - art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Wojewoda podkreślił, że okoliczność nie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej przy ustalaniu odszkodowania za przejętą na własność Państwa przedmiotową nieruchomość została dodatkowo potwierdzona ustaleniami dokonanymi na rozprawie administracyjnej w Wydziale Geodezji [...] Urzędu Wojewódzkiego w L. w dniu 21 czerwca 2007 r. Obecny na rozprawie A.T. - pełnomocnik Prezydenta Miasta S. oświadczył, że zajmował się prowadzeniem postępowań, w których wydawano zarządzenia o ustaleniu terenu budowlanego i jego podziale na działki budowlane. Natomiast ustalanie odszkodowań za przejęte na własność Państwa nieruchomości było prowadzone przez Zarząd Gospodarki Terenami a przy ustalaniu odszkodowań nie przeprowadzano rozpraw administracyjnych.

7 Po rozpatrzeniu odwołania Miasta S. od powyższej decyzji Wojewody [...] utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Minister Infrastruktury wskazał, że powołane w odwołaniu stwierdzenie, iż odszkodowania były ustalane w formie "wykazów odszkodowań za grunty przejęte" dotyczyło wyżej wymienionej ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. w brzmieniu przed nowelizacją (Dz. U. Nr 27, poz. 192). Po nowelizacji tej ustawy art. 4 ustawy z dnia 22 listopada 1973 r. o zmianie ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 48, poz. 282) art. 10 ust. 1 otrzymał brzmienie "Za nieruchomości, które przeszły na własność Państwa na podstawie art. 5 ust. 2 wypłaca się odszkodowanie na podstawie przepisów o wywłaszczaniu nieruchomości, skreślono ust. 2 i 3, a dotychczasowy ust. 4 otrzymał numerację 2". Zgodnie więc z art. 10 ust. 1 wymienionej ustawy z dnia 6 lipca 1972 r., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, za nieruchomości, które przeszły na własność Państwa na podstawie art. 5 ust. 2, wypłacało się odszkodowania na podstawie przepisów o wywłaszczaniu nieruchomości.

8 Minister Infrastruktury uznał, iż wszystkie przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 r., które regulowały kwestie odszkodowań miały zastosowanie do postępowania zakończonego przedmiotową decyzją z dnia [...].01.1981 r., bowiem z żadnego przepisu - zarówno z ustawy z dnia 6 lipca 1972 r., jak i ustawy z dnia 12 marca 1958 r.- nie wynika, aby którykolwiek był wyłączony ze stosowania. Dlatego przepis art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. regulujący kwestię przeprowadzenia rozprawy odszkodowawczej, obecności i wysłuchania biegłego na niej miał w niniejszej sprawie również zastosowanie. Z akt sprawy wynika, że odszkodowanie zostało ustalone na podstawie zarządzenia Nr [...] Naczelnika Powiatu w S. z dnia [...].12.1973 r. w sprawie ustalenia stawek odszkodowania za wywłaszczone gruntu położone na obszarze powiatu [...]. Ponadto, w trakcie rozprawy administracyjnej przeprowadzonej przez [...] Urząd Wojewódzki w L. Wydział Geodezji w dniu 21.06.2007 r. A.T. - pełnomocnik Prezydenta Miasta S. oświadczył, iż przy ustalaniu odszkodowania za działkę nr [...] była wykonana wycena przez biegłego, natomiast sama wycena nie zachowała się w aktach sprawy. Ponadto oświadczył, iż z jego wiedzy wynika, że przy ustalaniu odszkodowania nie przeprowadzano rozpraw administracyjnych. Minister uznał zatem zasadność rozstrzygnięcia Wojewody [...].

9 Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], złożył Prezydent Miasta S., zarzucając:

10 1. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie:

11 a) naruszenie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 27, poz. 192) w brzmieniu obowiązującym w dniu 26 stycznia 1981 r. poprzez bezzasadne uznanie, że przepis ten odsyła do stosowania w pełnym zakresie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości, podczas gdy przepis ten stanowi jedynie, iż "za nieruchomości, które przeszły na własność Skarbu Państwa na podstawie art. 5 ust. 2 wypłaca się odszkodowanie na podstawie przepisów o wywłaszczeniu nieruchomości", co jednoznacznie wskazuje, że wypłata odszkodowania, następuje w wysokości i na warunkach określonych ustawą z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości, a więc zastosowanie znajdują jedynie przepisy rozdziału 2 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości, nie zaś cała ustawa,

12 b) naruszenie art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości poprzez jego zastosowanie, podczas gdy brak było podstaw do zastosowania tego przepisu,

13 c) niezastosowanie art. 8 ust. 9 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości w brzmieniu obowiązującym w dniu 26 stycznia 1981 r., podczas gdy przepis art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach stanowi wyraźne odesłanie dla zastosowania przepisu art. 8 ust. 9 wymienionej ustawy, czego konsekwencją było bezzasadne przyjęcie, iż po nowelizacji z dnia 22 listopada 1973 r. ustawy o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach, odszkodowania nie były ustalane w formie "wykazów odszkodowań za grunty przejęte", podczas gdy taki właśnie sposób ustalenia odszkodowania przewidywał art. 8 ust. 9 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości w brzmieniu obowiązującym w dniu 26 stycznia 1981 r., który na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach, znajdował zastosowanie w przedmiotowej sprawie;

14 2. obrazę przepisów postępowania administracyjnego mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, a polegającą w szczególności na naruszeniu art. 6 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. poprzez uznanie, iż decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 1981 r., została wydana z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na braku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, podczas gdy obowiązku takiego przepisy obowiązujące w momencie jej wydania nie przewidywały, a więc nie mogło nastąpić rażące naruszenie prawa.

15 Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia Prezydent Miasta S. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie.

16 W uzasadnieniu skargi podniesiono, że stanowisko zajęte zarówno przez Ministra Infrastruktury, jak i przez Wojewodę [...] obarczone jest wadą naruszenia prawa materialnego, wynikającą z błędnej interpretacji przepisów obowiązujących w czasie wydawania decyzji Prezydenta Miasta S., tj. w dniu [...] stycznia 1981 r. Zdaniem skarżącego błędnie Minister Infrastruktury uznał, że przywołane w odwołaniu stwierdzenie, że odszkodowanie były ustalane w formie "wykazów za grunty przejęte" dotyczyło ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach w brzmieniu przed nowelizacją z dnia 22 listopada 1973 r. Także po wskazanej nowelizacji odszkodowanie ustalano w ten sam sposób. Na mocy art. 4 ustawy z dnia 22 listopada 1973 r. o zmianie ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, jak słusznie wskazał Minister Infrastruktury, przepis art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. w ust. 1 otrzymał brzmienie: "Za nieruchomości, które przeszły na własność Państwa na podstawie art. 5 ust. 2 wypłaca się odszkodowanie na podstawie przepisów o wywłaszczaniu nieruchomości". Skreśleniu uległy ust. 2 i 3 art. 10 ustawy. Jednocześnie jednak, o czym nie wspomina Minister Infrastruktury, na mocy ustawy z dnia 22 listopada 1973 r. w przepisie art. 8 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości wprowadzono nowe ustępy 8 i 9. Zgodnie z przepisem art. 8 ust. 9 wskazanej ustawy odszkodowanie ustala naczelnik powiatu na podstawie wytycznych wojewody. W momencie wydania decyzji, a więc w roku 1981 przepisy obowiązywały w tym właśnie brzmieniu.

17 Wywłaszczenie dokonywane w trybie art. 5 ust 2 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. uregulowane było w taki sposób, iż przejście własności następowało z mocy prawa, po upływie 2 miesięcy od wejścia w życie uchwały (a później zarządzenia) o ustaleniu terenu budowlanego, ogłaszanym w dzienniku urzędowym wojewódzkiej rady narodowej. W przedmiotowej sprawie było to zarządzenie nr [...] Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lipca 1980 r. o ustaleniu terenu budowlanego i jego podziale na działki budowlane. Za przejęte w ten sposób nieruchomości ich dotychczasowi właściciele otrzymywali odszkodowanie obliczane w drodze przemnożenia stawki odszkodowania za 1 m² (ustalanej początkowo, tj. do nowelizacji z roku 1973 w trybie art.10 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r., następnie, a więc także w roku 1981 w trybie art. 8 ust. 9 ustawy z dnia 12 marca 1958 r.) przez wielkość wywłaszczanej nieruchomości. W przedmiotowej sprawie stawka ta została ustalona w Zarządzeniu Nr [...] Naczelnika Powiatu w S. z dnia [...] grudnia 1973 r. w sprawie ustalenia stawek odszkodowania, za wywłaszczone grunty położone na obszarze powiatu [...], wydanego na podstawie przepisu art. 8 ust. 9 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. W art. 3 przywołanego zarządzenia ustalono stawkę odszkodowania za grunty położone w strefie centralnej i śródmiejskiej miasta S. w wysokości [...] zł za metr kwadratowy.

18 Skarżący podał, że wskazany wyżej tryb wywłaszczenia został potwierdzony w orzecznictwie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 15 stycznia 2004 r. (sygn. akt SA/Bk 1132/2003) stwierdził, że przy przejmowaniu nieruchomości w trybie ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. 1972 r. Nr 27 poz. 192 ze zm.) nie wydawano decyzji administracyjnych w przedmiocie wywłaszczenia, a odszkodowania były ustalane w formie "Wykazów odszkodowań za grunty przejęte ".

19 Błędne jest zatem stanowisko Ministra Infrastruktury, który wskazuje, że konieczne było zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach trybie wywłaszczania nieruchomości, zgodnie z którym odszkodowanie ustala się na podstawie wyników rozprawy po wysłuchaniu na niej opinii biegłych powołanych przez naczelnika powiatu. Błąd wynika z przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie znajdują zastosowanie wszystkie przepisy ustawy o wywłaszczaniu nieruchomości, podczas gdy stosować należy jedynie przepisy rozdziału 2 tejże ustawy.

20 Przywołany przez Ministra art. 22 odwołuje się do wyników rozprawy, a podstawie których ustala się odszkodowanie. Przepis ten miał zastosowanie, gdy wywłaszczenie następowało w trybie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, które następowało po przeprowadzeniu rozprawy. Na podstawie jej wyników można było ustalić odszkodowanie. W sytuacji gdy nieruchomości przeszły na własność Państwa na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach, nie było przeprowadzanej, o czym była mowa powyżej, rozprawy administracyjnej, bowiem ustawa takiego trybu nie przewidywała.

21 W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie:

22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

23 Skarga nie jest zasadna, aczkolwiek Sąd nie podziela motywów rozstrzygnięcia przyjętych przez organy orzekające w sprawie i oddala skargę z innych podanych poniżej przyczyn.

24 W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania postępowaniem nadzorczym objęta została decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 1981 r. ustalająca odszkodowanie za przejętą na własność państwa nieruchomość położoną w S. przy ul. [...], a będącą uprzednio własnością skarżącej D.K. i S.K.. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że opisana nieruchomość objęta została zarządzeniem Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] lipca 1980 r. opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej w S. z dnia [...] października 1980 r. Tym samym, zgodnie z art. 5 ust. 2 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 27, poz. 192 ze zm.) w terminie dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie zarządzenia Prezydenta, czyli w terminie dwóch miesięcy od daty jego opublikowania, nieruchomość przeszła z mocy prawa na własność Państwa. Podstawą prawną wydania kwestionowanej w postępowaniu nadzorczym decyzji o odszkodowaniu za nieruchomość przejętą, w opisanym wyżej trybie, był art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 27, poz. 192 ze zm.) oraz art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. 1974 r., Nr 10, poz. 64). Aby dokonać oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji należy przypomnieć, że wymieniony powyżej przepis art. 10 ust. 1 w pierwotnym brzmieniu stanowił, że: "za nieruchomości, które przeszły na własność Państwa na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy wypłaca się odszkodowanie:

25 1) za powierzchnię równą jednej działce normatywnej, jeżeli właściciel nie zachowa jej na własność lub nie zostanie nadana na wniosek właściciela jego rodzicom, dzieciom lub wnukom – w wysokości 5-10 % kosztu wybudowania domu jednorodzinnego pięcioizbowego w zależności od wielkości miasta, położenia gruntu i jego uzbrojenia, 2) za pozostałą powierzchnię – do pięciokrotnej wysokości stawek ustalanych dla gruntu rolnego klasy I w strefie miejskiej okręgu 1, lecz nie wyżej od przeciętnej ceny rynkowej; wysokość stawki odszkodowania ustala prezydium powiatowej rady narodowej na podstawie wytycznych prezydium wojewódzkiej rady narodowej. Z kolei art. 10 ust. 2 i 3 stanowił, że: " odszkodowanie nie przekraczające 50 000 zł wypłaca się najpóźniej w ciągu 3 miesięcy od dnia przejścia nieruchomości na własność państwa, nadwyżka płatna jest w równych ratach rocznych nie przekraczających 50 000 zł. W sprawach odszkodowań nienormowanych w ust. 1 i 2 mają zastosowanie przepisy o wywłaszczaniu nieruchomości." Powyższy przepis został znowelizowany przez art. 4 ustawy z dnia 22 listopada 1973 r. o zmianie ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 48, poz. 282) w ten sposób, że skreślono art. 10 ust. 2 i 3, zaś art. 10 ust. 1 otrzymał nowe brzmienie. Stosownie do obowiązującego w dacie wydania kwestionowanej decyzji art. 10 ust. 1 wymienionej wyżej ustawy z dnia 6 lipca 1972 r.:" za nieruchomości, które przeszły na własność Państwa na podstawie art. 5 ust. 2, wypłaca się odszkodowania na podstawie przepisów o wywłaszczaniu nieruchomości". A zatem nie tylko w sprawach nieunormowanych, jak stanowił dotychczas art. 10 ust. 3 wymienionej ustawy. Jednocześnie jednak wspomniana powyżej nowelizacja wprowadziła do art. 8 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości ust. 8 i 9, stanowiące że wysokość stawki odszkodowania za grunty miejskie ustala naczelnik powiatu na podstawie wytycznych wojewody. Jak słusznie zauważa skarżący organom orzekającym w sprawie uszło uwadze, że na mocy omówionej powyżej nowelizacji wprowadzono do art. 8 nowe ust. 8 i 9. Z przepisów tych, tj. art. 8 ust. 8 i 9 ustawy z 12 marca 1958 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji wynika, że właściciele nieruchomości otrzymywali odszkodowanie obliczane w drodze przemnożenia stawki odszkodowania za 1 m² ustalanej uchwałą (zarządzeniem) właściwego organu przez liczbę metrów kwadratowych przejmowanej przez państwo nieruchomości. Zatem odszkodowania za grunty przejmowane przez państwo na podstawie ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. wypłacane były na podstawie " wykazów odszkodowań za grunty przejęte", nie zaś na podstawie decyzji o odszkodowaniu. Brak było bowiem podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej o odszkodowaniu. Jak słusznie wskazał w analogicznej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku: "Decyzja administracyjna rozstrzyga co do istoty indywidualną sprawę z zakresu administracji publicznej. Decyzji o odszkodowaniu za zajęte nieruchomości nie wydawano, albowiem wysokość indywidualnego odszkodowania nie była wynikiem rozstrzygnięcia, lecz wynikiem zwykłego przemnożenia liczby metrów kwadratowych przez ustaloną jednolitą dla wszystkich stawkę odszkodowania za 1 m²" (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 stycznia 2004 r., SA/Bk 1132/03, publ. ONSAiWSA 2005/3/61). Powyższy pogląd Sąd orzekający w pełni podziela. Zaznaczyć trzeba, że podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1158/06 (niepublikowane), w którym stwierdzono, że przy przejmowaniu nieruchomości w trybie ustawy z 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach nie wydawano decyzji administracyjnych ani w przedmiocie wywłaszczenia ani w przedmiocie odszkodowania. Należy zatem uznać, że poddana kontroli organów nadzoru decyzja Prezydenta Miasta S. o odszkodowaniu z dnia [...] stycznia 1981 r. została wydana bez podstawy prawnej, a tym samym zachodzi przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wprawdzie organy orzekające w sprawie stwierdziły nieważność badanej decyzji z innych, błędnych w ocenie Sądu podstaw, to jednakże nie zmienia faktu, że badana decyzja, jako wydana bez podstawy prawnej dotknięta jest wadą nieważności.

26 Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.