Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2007 r., I SA/Wa 629/07

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2007 r., I SA/Wa 629/07

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska Sędziowie : Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2007 r. sprawy ze skargi P. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za nabycie własności budynku oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] Minister Budownictwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] czerwca

3 2006 r., nr [...] ustalającą odpłatność za nabycie własności budynku biurowego usytuowanego na działce nr [...] położonej w L., obręb

4 [...] - w wysokości [...] złotych.

5 Decyzję wydano w oparciu o następujący stan faktyczny.

6 Wojewoda Lubelski decyzją z dnia [...] października 2000 r., nr [...] stwierdził nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez P. w W. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w L. [...] oraz prawa własności budynków usytuowanych na przedmiotowym gruncie, w tym budynku biurowego za odpłatnością.

7 Od decyzji tej odwołanie złożył P. Oddział Okręgowy w L., kwestionując decyzję w części dotyczącej wysokości odpłatności za nabycie własności budynku biurowego.

8 Po rozpoznaniu odwołania, Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu wojewódzkiego.

9 Powyższa decyzja wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

10 24 stycznia 2003 r. sygn. akt I SA 1446/01 została uchylona w części odnoszącej się do ustalenia odpłatności za nabycie własności budynku biurowego.

11 Rozpoznając ponownie sprawę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...] uchylił w całości w/w decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] października 2000 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

12 Następnie Minister Infrastruktury decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. stwierdził nieważność w/w decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2003 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa - w części "nie związanej ze sprawą ustalenia odpłatności za nabycie własności budynku biurowego".

13 Wojewoda Lubelski, ponownie rozpatrując sprawę ustalenia odpłatności - działając na podstawie art. 200 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - decyzją z dnia 29 czerwca 2006 r. ustalił odpłatność za nabycie własności budynku biurowego usytuowanego na działce nr [...] położonej w L.

14 Od powyższej decyzji P. S.A. w W. złożył odwołanie.

15 W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż Wojewoda Lubelski wydając zaskarżoną decyzję winien zastosować art. 200 ust 3 pkt. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i stwierdzić nabycie własności przedmiotowego budynku biurowego nieodpłatnie, gdyż P. S.A. spełnia wymogi tego przepisu (był spółką z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa, powstał z przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w spółkę, a wierzytelność wynika z nabycia własności budynków).

16 Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

17 Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazał, iż przyczyną uchylenia decyzji w części odnoszącej się do ustalenia odpłatności za nabycie własności budynku biurowego, było nie wyjaśnienie przez organ wojewódzki, rozbieżności co do wartości oraz stopnia zużycia budynku zlokalizowanego na uwłaszczonej nieruchomości - ustalonego różnymi operatami szacunkowymi - i przyjęcie w zaskarżonej decyzji wartości tego budynku określonej w jednym z operatów szacunkowych.

18 Z akt sprawy wynika, że Wojewoda Lubelski - ponownie rozpatrując sprawę uwłaszczenia w części dotyczącej odpłatności za nabycie własności budynku biurowego - zlecił wykonanie nowego operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowemu, bowiem wykonane wcześniej operaty zdezaktualizowały się ze względu na zmianę przepisów prawa oraz na znaczny upływ czasu.

19 Aktualnie istniejący operat szacunkowy został wykonany w dniu 27 lutego 2006 r. i określa cenę nieruchomości wg stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. i według wartości na dzień wydania decyzji, tj. zgodnie z obowiązującymi przepisami. Powyższym operatem wartość nieruchomości określono na kwotę [...] złotych, w tym wartość budynku określono na kwotę [...] złotych. Natomiast odpłatność za nabycie własności budynku biurowego w zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. została ustalona na kwotę w wysokości [...] złotych (oszacowaną wartość budynku pomniejszono o wartość nakładów poniesionych ze środków własnych P. na modernizację budynku przed dniem 5 grudnia 1990 r.).

20 P. S.A. w W. nie kwestionuje powyższego, lecz powołując się na art. 200 ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami twierdzi, iż nabycie prawa własności budynku biurowego powinno nastąpić nieodpłatnie, bowiem P. przekształcił się na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 1991 r. w Spółkę Akcyjną Skarbu Państwa pod nazwą P. S.A.

21 Minister stwierdził, że jak wynika z treści w/w art. 200 ust. 3 pkt 1 wierzytelności z tytułu nabycia własności budynków, innych urządzeń i lokali wygasają z chwilą przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w spółkę z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa lub przekształcenia przedsiębiorstwa komunalnego w jednoosobową spółkę gminy. Z powyższego wynika, że przepis ten ma odniesienie wyłącznie do przedsiębiorstw państwowych przekształconych w spółkę z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa lub przedsiębiorstw komunalnych przekształconych w jednoosobową spółkę gminy.

22 Minister ustalił, że P. w dniu 5 grudnia 1990 r. działał w oparciu o ustawę z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. Nr 59, poz. 344), jednakże zgodnie z art. 97 ust. 3 tej ustawy, do czasu przekształcenia P., nie później niż do dnia 31 grudnia 1991 r., zakład ten działa na podstawie przepisów dotychczasowych, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy. Przepisem dotychczasowym w rozumieniu w/w art. 97 ust. 3 była ustawa z dnia 20 września 1984 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych (Dz. U. Nr 45, poz. 242 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 65 powyższej ustawy, P. był samodzielną i samofinansującą się jednostką gospodarczą, posiadającą osobowość prawną, niepodlegającą wpisowi do rejestru przedsiębiorstw państwowych. Tak więc P. był państwową osobą prawną podlegającą uwłaszczeniu w trybie przepisów art. 200 w/w ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. (wcześniej art. 2 ust. 1-2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.), jednakże nie był przedsiębiorstwem państwowym, w odniesieniu do którego miałby zastosowanie art. 200 ust. 3 tej ustawy.

23 Także nie ma zastosowania w niniejszej sprawie art. 200 ust. 3 pkt 2 ustawy, gdyż nie było wydane zarządzenie o prywatyzacji bezpośredniej na podstawie ustawy wymienionej w tym przepisie.

24 Nie ma zastosowania również art. 203 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu: "Zobowiązania spółek z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa, powstałych z przekształcenia przedsiębiorstw państwowych, z tytułu, o których mowa w ust. 1 wygasają" - na który powołuje się skarżący - gdyż dotyczy on spółek powstałych z przekształcenia przedsiębiorstw państwowych, co w niniejszej sprawie nie zachodzi.

25 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P. S. A. w W., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.

26 Powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 200 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez błędną jego wykładnię i niezastosowanie w/w przepisu do skarżącego P. S.A. na skutek nieprawidłowego ustalenia, że poprzednik prawny skarżącego – P. - nie był przedsiębiorstwem państwowym w rozumieniu tego artykułu.

27 W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż - wbrew stanowisku Ministra – P. S.A. powstał z przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego (P.) w spółkę z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa i tym samym ma do niego zastosowanie w/w art. 200 ust. 3 pkt 1, w oparciu o który - nabycie własności przedmiotowego budynku biurowego powinno nastąpić nieodpłatnie.

28 Wynika to z następujących okoliczności oraz przepisów prawnych:

29 1. zgodnie z art. 200 ust. 3 pkt. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami - wierzytelności z tytułu nabycia własności budynków (tj. również wierzytelność wynikająca z nabycia własności budynku przy ul. [...]) wygasają z chwilą przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w spółkę z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa. Skoro zatem skarżący – P. S.A. powstał w wyniku przekształcenia w dniu 23 grudnia 1991 r. przedsiębiorstwa państwowego – P. w spółkę z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa, to ma zastosowanie do skarżącego w/w przepis ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wbrew stanowisku Ministra Budownictwa - przepis ten posługujący się pojęciem "przedsiębiorstwo państwowe", w żadnym razie nie ogranicza tego pojęcia do przedsiębiorstw państwowych w rozumieniu ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (Dz. U. Nr 24 z 1981 r., poz. 122, ze zm.), czy też przedsiębiorstw państwowych wpisanych do rejestru przedsiębiorstw państwowych. Przepis ten należy interpretować celowościowo - jako zamiar ustawodawcy zmniejszenia wierzytelności wszystkich przedsiębiorstw podlegających procesowi prywatyzacji (w tym P.), stanowiących własność Skarbu Państwa. W/w przepis, nie wyklucza również istnienia innych przedsiębiorstw państwowych, niż wymienione w ustawie z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych.;

30 niezależnie od powyższego, zgodnie z pierwotnym brzmieniem art. 6 pkt 4 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych - przepisów ustawy, z wyjątkiem przepisów o rejestrze przedsiębiorstw państwowych, nie stosuje się do P. A zatem P. wprawdzie nie działał w oparciu o przepisy ustawy o przedsiębiorstwach państwowych, ale był przedsiębiorstwem państwowym zobowiązanym do wpisania się do rejestru przedsiębiorstw państwowych. Obowiązek ten istniał aż do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 20 września 1984 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych (Dz. U. Nr 45 z 1984 r., poz. 242 ze zm.). Powyższe potwierdza stanowisko skarżącego o braku podstawy prawnej odmowy uznania przez Ministra Budownictwa – P. za przedsiębiorstwo państwowe w rozumieniu art. 200 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.;

31 już art. 13 ustawy z dnia 2 grudnia 1958 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych (Dz. U. Nr 72 z 1958 r., poz. 357 ze zm.) potwierdził, iż P. jest państwowym przedsiębiorstwem ubezpieczeniowym. Powyższą formę, wskazała również Rada Ministrów nadając P. statut (M. P. nr 34 z 1960 r., poz. 167), w którym w § 1 ust. 1 określono P. jako "państwowe przedsiębiorstwo ubezpieczeniowe".

32 do skarżącego ma zastosowanie ustawa z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. Nr 118, z 1996 r., poz. 561 ze zm.) i w trybie tej ustawy - pracownicy P. S.A. otrzymali darmowe akcje pracownicze. A więc już z samej nazwy w/w ustawy (dotyczącej przedsiębiorstw państwowych) wynika, że P. S.A. jest skomercjalizowanym przedsiębiorstwem państwowym;

33 wprowadzona do kodeksu cywilnego ustawą z dnia 28 lipca 1990 r. definicja przedsiębiorstwa (art. 551 kc), wyraźnie przesądza kwestię, iż P. (w 1990 roku) - stanowiący zorganizowany zespół składników majątkowych - jest przedsiębiorstwem. Co do okoliczności, że jest przedsiębiorstwem - "państwowym", to przesądzała o tym sama nazwa P. Podobnie ustawa z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. Nr 59 z 1990 r., poz. 344 ze zm.) wskazała wyraźnie zakład ubezpieczeń - jako jednostkę organizacyjną spełniającą definicję w/w art. 551 kc oraz jednocześnie w art. 10 - wskazała, że działalność ubezpieczeniowa jest rodzajem działalności gospodarczej. Skoro zatem P. - w momencie przekształcenia w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa, prowadził działalność gospodarczą, był "państwowy" i jednocześnie był "przedsiębiorstwem" - to w konsekwencji ma do niego zastosowanie art. 200 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami;

34 w 1990 roku rozpoczęła się prywatyzacja przedsiębiorstw państwowych. W celu przekształcania przedsiębiorstw państwowych w przedsiębiorstwa działające w oparciu o kodeks handlowy, konieczne było korzystanie z usług notariuszy, sporządzających m.in. akty przekształcenia przedsiębiorstw państwowych w jednoosobowe spółki Skarbu Państwa. Ponieważ taksa notarialna zasadniczo liczona była od wartości przedmiotu aktu notarialnego, to aby nie spowodowało to nadmiernych kosztów dla Skarbu Państwa, postanowiono w takich przypadkach ujednolicić taksę notarialną. W konsekwencji powyższego oraz przepisów ustawy z 1990 roku o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, został wprowadzony § 9 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości (Dz. Nr 33 z 1991 r., poz. 146, ze zm.) z dnia 12 kwietnia 1991 r. w sprawie taksy notarialnej. Zgodnie z tym paragrafem - "maksymalne wynagrodzenie wynosi: za sporządzenie aktu, w którego wyniku następuje prywatyzacja przedsiębiorstwa państwowego (...) w drodze przekształcenia w spółkę - do 5.000.000 zł". Wynagrodzenie jakie otrzymał notariusz, za sporządzenie w dniu 23 grudnia 1991 r. Aktu Przekształcenia P. w Spółkę Akcyjną - było właśnie w wysokości 5.000.000 zł i wynikało z w/w § 9 pkt 2. Jednocześnie podpisanie aktu notarialnego o takiej treści (zapis aktu notarialnego, dotyczący taksy notarialnej jest częścią tegoż aktu) przez upoważnionego przedstawiciela właściciela P. S.A. - Skarbu Państwa - skutkuje uznaniem przez Skarb Państwa P. za przedsiębiorstwo państwowe. A zatem - wydając zaskarżoną decyzję - Minister Budownictwa sprzeciwił się wcześniej złożonemu przez reprezentanta Skarbu Państwa oświadczeniu woli o uznaniu P. za przedsiębiorstwo państwowe.;

35 podana przez Ministra Budownictwa definicja P., wynikająca z art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych, wskazuje jednoznacznie, iż P. był państwową osobą prawną. Jednocześnie definicja wynikająca z w/w przepisu, nie odbiera P. wcześniej przyznanego (ustawą z 1958 roku) statusu przedsiębiorstwa państwowego - tego statusu nie odbiera również jakikolwiek inny przepis tej ustawy, czy też jakiś inny akt prawny.

36 wielokrotnie były wydawane decyzje administracyjne, w których organy państwowe nie miały żadnych wątpliwości, co do faktu, iż P. stanowił przedsiębiorstwo państwowe. Co więcej, w/w decyzje zostały oparte o treść art. 200 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (ewentualnie o treść poprzedzającego art. 2 ust. 9 pkt 6 a) ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, w brzmieniu obowiązującym od dnia 24 grudnia 1992 r. i ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 października 1992 r. zmieniającej ustawę o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości) i stwierdzały (w różnej formie) "nieodpłatność" nabycia własności przez P. S.A. budynków znajdujących się na nieruchomościach - z uwagi na przekształcenie przedsiębiorstwa państwowego P. - w spółkę akcyjną. Do przykładowych decyzji administracyjnych korzystnych dla skarżącego należą decyzje: Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 1999 r., nr [...], Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...], Wojewody Poznańskiego z dnia [...] lipca 1993 r., nr [...].

37 Ponadto strona skarżąca wskazała, iż podtrzymuje całość argumentacji zawartej w odwołaniu od decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia [...] czerwca 2006 r.

38 W odpowiedzi na skargę Minister Budownictwa podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

39 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

40 Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

41 Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

42 Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja ustalającą odpłatność za nabycie własności budynku biurowego usytuowanego na działce nr [...] położonej w L. [...]. Decyzja ta została wydana na skutek uznania przez organy orzekające w niniejszej sprawie - których stanowisko Sąd w całości podzielił - iż P. w W. (na datę 5 grudnia 1990 r.) nie był przedsiębiorstwem państwowym, wobec czego nie może być zastosowany art. 200 ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 46, z 2000 r. poz. 543 ze zm.).

43 Jak wynika z treści w/w art. 200 ust. 3 pkt. 1 wierzytelności z tytułu nabycia własności budynków, innych urządzeń i lokali wygasają z chwilą przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w spółkę z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa lub przekształcenia przedsiębiorstwa komunalnego w jednoosobową spółkę gminy. Z powyższego wynika, że przepis ten ma odniesienie wyłącznie do przedsiębiorstw państwowych przekształconych w spółkę z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa lub przedsiębiorstw komunalnych przekształconych w jednoosobową spółkę gminy.

44 Powołując się na powyższy art. 200 ust. 3 pkt. 1 P. S.A. twierdzi, iż nabycie prawa własności budynku biurowego powinno nastąpić nieodpłatnie, bowiem P. przekształcił się na podstawie aktu notarialnego z dnia 23 grudnia 1991 r. w Spółkę Akcyjną Skarbu Państwa pod nazwą P. S.A. Przepis ten posługujący się pojęciem "przedsiębiorstwo państwowe", w żadnym razie nie ogranicza tego pojęcia tylko do przedsiębiorstw państwowych w rozumieniu ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (Dz. U. Nr 24 z 1981 r., poz. 122, ze zm.), czy też przedsiębiorstw państwowych wpisanych do rejestru przedsiębiorstw państwowych. Przepis ten należy interpretować celowościowo - jako zamiar ustawodawcy zmniejszenia wierzytelności wszystkich przedsiębiorstw podlegających procesowi prywatyzacji (w tym P.), stanowiących własność Skarbu Państwa.

45 Sąd stwierdził, że prawidłowo Wojewoda Lubelski i Minister Budownictwa uznali, iż P. w dniu 5 grudnia 1990 r. działał w oparciu o ustawę z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. Nr 59, poz. 344), jednakże zgodnie z art. 97 ust. 3 tej ustawy - do czasu przekształcenia P., nie później niż do dnia 31 grudnia 1991 r. - zakład ten działa na podstawie przepisów dotychczasowych, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy. Przepisem dotychczasowym w rozumieniu w/w art. 97 ust. 3 była ustawa z dnia 20 września 1984 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych (Dz. U. Nr 45, poz. 242 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 65 powyższej ustawy – P. był samodzielną i samofinansującą się jednostką gospodarczą, posiadającą osobowość prawną, nie podlegającą wpisowi do rejestru przedsiębiorstw państwowych. Tak więc P. był państwową osobą prawną podlegającą uwłaszczeniu w trybie przepisów art. 200 w/w ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. (wcześniej art. 2 ust. 1-2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.), jednakże nie był przedsiębiorstwem państwowym, w odniesieniu do którego miałby zastosowanie art. 200 ust. 3 tej ustawy.

46 Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, iż definicja P., wynikająca z art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych, nie odbiera mu wcześniej przyznanego (ustawą z dnia 2 grudnia 1958 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych Dz. U. z 1958 r. Nr 72, poz. 357 ze zm.) statusu przedsiębiorstwa państwowego. Przedmiotowa ustawa w dniu 5 grudnia 1990 r. już nie obowiązywała - została uchylona z dniem 1 stycznia 1985 r. właśnie przez ustawę z dnia 20 września 1984 r. Wobec tego jedyną prawidłową definicją P. była definicja wynikająca z przepisów prawa obowiązującego na datę 5 grudnia 1990 r.

47 Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia

48 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.