Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2017 r., I SA/Wa 58/17

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2017 r., I SA/Wa 58/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Emilia Lewandowska Protokolant referent stażysta Marcin Sieradzki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2017 r. sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia nieruchomości z mocy prawa przez gminę oddala skargę

Uzasadnienie

2 Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...]- po rozpatrzeniu odwołania Miasta P. - utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia przez Miasto P., z mocy prawa, nieodpłatnie, z dniem 27 maja 1990 r. mienia Skarbu Państwa stanowiącego własność nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...].

3 Decyzja powyższa wydana została w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

4 W dniu 29 kwietnia 2014 r. Kierownik Oddziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta P. wniósł o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie przez Miasto P. w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 1990 r. Nr 32, poz. 191 ze zm.) nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów jednostka ewidencyjna [...], obręb [...], [...], arkusz mapy [...], działka nr [...] o powierzchni [...] ha i działka nr [...] o powierzchni [...] ha, zapisanej w KW nr [...].

5 Do wniosku dołączony został wypis z rejestru gruntów, wyrys z mapy ewidencyjnej, odpis zwykły księgi wieczystej KW nr [...], protokół badania księgi wieczystej oraz uwierzytelniona kserokopia umowy sprzedaży z dnia [...] czerwca 1969 r.

6 Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nabycia przez Miasto P. z mocy prawa, nieodpłatnie, z dniem 27 maja 1990 r. mienia Skarbu Państwa stanowiącego własność nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...].

7 W uzasadnieniu wyjaśnił, że po dokonaniu analizy dokumentów zebranych w postępowaniu wyjaśniającym uznał, iż Skarb Państwa nabył własność ww. nieruchomości na podstawie umowy sprzedaży zawartej w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 maja 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (akt notarialny z dnia [...] czerwca 1969 r.). Nabycie nieruchomości w tym trybie następowało na rzecz Państwa, zgodnie z ww. ustawą i obowiązującą w tym czasie zasadą niepodzielności własności państwowej. Zatem umową z dnia [...] czerwca 1969 r. Zjednoczone Przedsiębiorstwo [...] nabyło przedmiotową nieruchomość w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa. W dalszej części stwierdził, iż zawarte w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. określenie "należenie" mienia do przedsiębiorstwa państwowego, rozumieć trzeba jako kategorię prawną, a nie faktyczną. Chodzi zatem o posiadanie określonego tytułu prawnego, a nie jedynie władanie nieruchomością. Powołał się w tym zakresie na wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 16 marca 2006 r. sygn. akt I OSK 583/05.

8 W ocenie organu Przedsiębiorstwo Państwowe [...] z siedzibą w W., którego następcą prawnym było Przedsiębiorstwo [...] w P. Sp. z o.o. (obecnie w likwidacji), na dzień 27 maja 1990 r. legitymowało się tytułem prawnym do tej nieruchomości w postaci zarządu. Prawo to jest wynikiem przekształcenia się użytkowania, nabytego na mocy umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego w dniu [...] czerwca 1969 r. w trybie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Oznacza to, że przedmiotowa umowa stanowiła dla nabywcy nieruchomości tytuł prawny do użytkowania nieruchomości, nie tylko w znaczeniu faktycznym ale także prawnym. Na mocy umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego, Przedsiębiorstwo Państwowe [...] z siedzibą w W. nabyło użytkowanie wieczyste nieruchomości.

9 Zgodnie z art. 38 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 32, poz. 159 ze zm.) tereny stanowiące własność państwa, będące do dnia wejścia w życie tej ustawy (tj. do dnia 21 lipca 1961 r.) w użytkowaniu lub zarządzie jednostek państwowych, przeszły w użytkowanie tych jednostek. Z kolei na podstawie art. 87 ust.1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, grunty państwowe będące w dniu wejście w życie tej ustawy (tj. w dniu 1 sierpnia 1985 r.) w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych przeszły w zarząd tych jednostek.

10 Stąd do dnia [...] sierpnia 1985 r. działki nr [...] i nr [...] pozostawały w użytkowaniu Przedsiębiorstwa Państwowego [...] z siedzibą w W., a następnie na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietna 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości przeszły w zarząd tego przedsiębiorstwa.

11 Prezydent Miasta P. wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej.

12 W odwołaniu wskazał, że organ pierwszej instancji błędnie przyjął, iż Przedsiębiorstwo Państwowe [...] z siedzibą w W. (aktualnie Przedsiębiorstwo [...] w P. Sp. z o.o. w likwidacji) otrzymało działki nr [...] i nr [...] w zarząd na podstawie umowy sprzedaży w formie aktu notarialnego z dnia [...] czerwca 1969 r. W efekcie błędnie ustalił, że ziściła się przesłanka negatywna komunalizacji zawarta w art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy Przepisy wprowadzające (...) Przedsiębiorstwo Państwowe [...] z siedzibą w W. nie posiadało bowiem w dniu 27 maja 1990 r. w stosunku do działek nr [...] i nr [...] prawa zarządu ustanowionego w drodze decyzji, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22 poz. 159) obowiązującej w dacie wywłaszczenia działek nr [...] i nr [...]. Wskazał przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym wywłaszczenie konkretnej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, dokonane na wniosek państwowych osób prawnych, nie stanowiło automatycznego nabycia przez te osoby prawa zarządu wywłaszczonej nieruchomości. Podniósł ponadto, iż w materiale dowodowym, zebranym przez Wojewodę [...], brak jest dokumentu, który potwierdziłby tytuł prawny X z siedzibą w W. do działek nr [...] i nr [...]. Wskazał również, że przedsiębiorstwo nie zostało zaliczone do kategorii podmiotów wyłączających komunalizację na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy Przepisy wprowadzające (...), ponieważ nie zostało wymienione w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 lipca 1990 r. w sprawie ustalenia wykazu przedsiębiorstw państwowych oraz jednostek organizacyjnych, których mienie nie podlega komunalizacji (Dz. U. Nr 51 poz. 301).

13 Po rozpatrzeniu odwołania oraz przeanalizowaniu akt sprawy Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r.

14 W uzasadnieniu organ powołał art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - wskazując na zawarte w tym przepisie przesłanki warunkujące komunalizację. Następnie wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w dniu 27 maja 1990 r. przedmiotowa nieruchomość zaliczona była do terenów intensywnego zainteresowania z przewagą funkcji mieszkalnictwa wysokiej intensywności, zapisana była w ewidencji gruntów w grupie rejestrowej IV a - grunty państwowe w miastach i osiedlach przekazane w użytkowanie oraz stanowiła własność Skarbu Państwa.

15 Wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, iż umowa sprzedaży zawarta w dniu [...] czerwca 1969 r. stanowiła podstawę wpisu prawa zarządu Przedsiębiorstwa [...] z siedzibą w W. do księgi wieczystej. Wpis stwierdzał stan prawny na dzień 27 maja 1990r. Taki stan prawny wynika także z aktualnej treści księgi wieczystej KW Nr [...].

16 W tym miejscu organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 1697/11, w którym Sąd dokonał wykładni pojęcia "należące do". W ocenie Sądu pojęcie "należenie" wiąże się z regulacją zawartą w art. 6 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości w brzmieniu obowiązującym na dzień wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990r. – Przepisy wprowadzające (...), w myśl którego terenowe organy administracji państwowej zarządzały gruntami, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste a więc w tej sytuacji należały do organu administracji państwowej.

17 Tymczasem - jak wynika z treści księgi wieczystej oraz ww. umowy sprzedaży - przedmiotowa nieruchomość wedle stanu na dzień 27 maja 1990 r. nie należała - w sensie prawnym - do terenowego organu administracji państwowej.

18 Organ powołał ponadto art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 i art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013 r. poz. 70 ze zm.). Wskazał również, że ocena tytułu prawnego wpisu do księgi wieczystej prawa zarządu Przedsiębiorstwa Państwowego [...] z siedzibą w W. podlegała ocenie sądu wieczysto-księgowego. Poza tym organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w niniejszej sprawie na gruncie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. nie jest władny dokonać odmiennej oceny stanu prawnego nieruchomości, niż to wynika z treści księgi wieczystej na dzień 27 maja 1990 r.

19 Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. Miasto P. wniosło skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

20 W skardze zarzuciło naruszenie:

21 - art. 7, art. 77 §1 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędną interpretację zebranego materiału dowodowego;

22 - art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające (...) poprzez błędne uznanie, że działki nr [...] i nr [...], arkusz mapy [...], obręb [...] nie podlegały komunalizacji w myśl tego przepisu;

23 - art. 11 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy w zw. z §1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 lipca 1990 r. poprzez błędne jego zastosowanie w niniejszej sprawie podczas, gdy w ww. rozporządzeniu brak jest wymienionego Przedsiębiorstwa Państwowego [...]

24 W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

25 Odpowiadając na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

27 Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "ppsa", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

28 Rozpoznając sprawę w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, jak i poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] nie naruszają przepisów prawa.

29 Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z [...] listopada 2016 r., którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2015 r. odmawiającą stwierdzenia nabycia przez Miasto P., z mocy prawa, nieodpłatnie z dniem 27 maja 1990 r. nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów jednostka ewidencyjna M. P., obręb [...],[...], arkusz mapy[...], działka nr [...] o powierzchni [...]ha i działka nr [...] o powierzchni [...]ha, zapisanej w KW nr [...].

30 Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez Skarb Państwa Przedsiębiorstwo Państwowe [...] od osób fizycznych na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego w dniu [...] czerwca 1969r., zawartej w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1958 r., Nr 17, poz. 70).

31 Zgodnie z art. 6 tej ustawy ubiegający się o wywłaszczenie obowiązany był, przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego, wystąpić do właściciela o dobrowolne odstąpienie nieruchomości i w razie porozumienia zawrzeć z nim w formie prawem przepisanej, umowę zamiany lub umowę nabycia nieruchomości za cenę ustaloną według zasad odszkodowania przewidzianych w niniejszej ustawie. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 ww. ustawy wywłaszczenie może nastąpić jedynie na rzecz Państwa. W każdym zatem wypadku wywłaszczenia na postawie ustawy z 12 marca 1958 r. nieruchomość stawała się własnością Państwa i wchodziła w skład mienia ogólnonarodowego w rozumieniu art. 8 ówcześnie obowiązującej Konstytucji z 22 lipca 1952 r. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2011 r., I OSK 1250/10) . Podkreślenia ponadto wymaga, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych panuje utrwalony już pogląd, że grunty państwowe oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, nie należały – w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r.- do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego.

32 Już zatem z tej przyczyny prawidłowo organy administracji publicznej odmówiły stwierdzenia nabycia przedmiotowej nieruchomości z mocy prawa na podstawie art. 5 ust.1pkt 1 ww. ustawy.

33 Ponadto jak uznał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 czerwca 1982 r. SA/Po 210/82, choć w stanie prawnym obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tj. do dnia 1 sierpnia 1985 r.) - a zatem również w dniu zawarcia umowy sprzedaży z dnia [...] czerwca 1969 r. - przepisy prawa nie przewidywały nabycia przez przedsiębiorstwo prawa własności nieruchomości, jednakże nabycie mienia przez Skarb Państwa dla potrzeb przedsiębiorstwa w trybie ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości skutkowało nabyciem przez to przedsiębiorstwo prawa użytkowania.

34 Wskazać również należy na stanowisko Sądu Najwyższego, który w wyroku z 9 kwietnia 1992 r., III ARN 15/92, LEX 9566, uznał, że: "zasada wyłączności rad narodowych i ich prezydiów co do gospodarowania terenami państwowymi, wynikająca z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 32, poz. 159 ze zm.), nie wykluczała możliwości objęcia zarządu nieruchomością przez czynności faktyczne, będące naturalną konsekwencją aktu nabycia nieruchomości".

35 Powołane wyżej poglądy znalazły potwierdzenie w treści art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości w pierwotnej wersji (Dz. U. Nr 22, poz. 99). Zgodnie z powołanym przepisem: "Nieruchomości nabyte przez państwowe jednostki organizacyjne w drodze umowy pozostają w ich zarządzie." W dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. był to już art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. Przepis ten odnosił skutek do każdego zarządu nabytego w drodze umowy, bez potrzeby wydawania jakichkolwiek dodatkowych aktów (tak też wypowiedział się Sąd Najwyższy we wspomnianym wyroku z 9 kwietnia 1992 r., sygn. akt III ARN 15/92, LEX 9566). Tak bowiem można odczytywać zwrot "(...) nabyte (...) w drodze umowy pozostają w ich zarządzie."

36 Podkreślenia ponadto wymaga, że istnienie zarządu po stronie Przedsiębiorstwa Państwowego [...] do spornej nieruchomości w dniu 27 maja 1990r. potwierdza wpis w księdze wieczystej.

37 Jak słusznie zauważyła Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013 poz. 70 ze zm.), domniemywa się, iż prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Ustawodawca dodatkowo wzmocnił domniemanie wynikające z art. 3 ust.1 stanowiąc w art. 5, że w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym, treść księgi rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe (rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych).

38 Poza tym istniejący w niniejszej sprawie wpis prawa zarządu, widniejący w księdze wieczystej od dnia jego dokonania w 1969 r., jest prawomocnym orzeczeniem sądowym, które z mocy art. 365§ 1 k.p.c. wiąże zarówno sąd, który je wydał, strony, jak również organy państwowe i organy administracji publicznej.

39 Przy czym organy administracji jak i sądy administracyjne nie są uprawnione do dokonywania weryfikacji stanu prawnego nieruchomości ujawnionego w księdze wieczystej na konkretną datę - z pominięciem wyłącznej właściwości sądów powszechnych w tym przedmiocie. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (wyrok NSA z dnia 28.01.2005r. I OSK 1064/04, wyrok NSA z dnia 2.04.2008r. I OSK 579/07, wyrok NSA z dnia 13.04.2012r. I OSK 499/11 i inne). Zatem w postępowaniu komunalizacyjnym organ jest związany prawomocnym wpisem w księdze wieczystej.

40 Prawidłowo zatem, mając na względzie zapisy w księdze wieczystej, organy orzekające w niniejszej sprawie przyjęły, iż skoro działki nr [...] i nr [...] będące własnością Skarbu Państwa, pozostawały w dniu 27 maja 1990 r. w zarządzie Przedsiębiorstwa Państwowego [...] - to nie podlegały one komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10 maja 1990 r. Raz jeszcze podkreślić bowiem należy, że nie stanowiły one mienia ogólnonarodowego należącego do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego.

41 W związku z powyższym za nieuzasadniony uznać należało podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990r.

42 Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 11 powołanej ustawy w związku z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 lipca 1990 r. w sprawie ustalenia wykazu przedsiębiorstw państwowych i jednostek organizacyjnych, których mienie nie podlega komunalizacji.

43 W ocenie Sądu okoliczność, że ww. rozporządzenie nie wymienia Przedsiębiorstwa Państwowego [...] w wykazie przedsiębiorstw wyłączonych spod komunalizacji na mocy art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy nie oznacza, że jego nieruchomość podlegała komunalizacji. Podkreślić trzeba, iż wymieniający składniki mienia państwowego nie podlegającego komunalizacji art. 11 ustawy z 10 maja 1990 r. nawiązuje do art. 5 ustawy z 10 maja 1990 r. w ten sposób, że wyłącza spod komunalizacji mienie, które - przede wszystkim - odpowiada warunkom z art. 5 ust. 1-3 tej ustawy.

44 Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa.

45 W ocenie Sądu, przeprowadzone przez organy postępowanie odpowiadało wskazanym w wymienionych przepisach standardom procedury administracyjnej.

46 Z akt sprawy wynika, iż organy orzekające w sprawie zebrały w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, a ocena tego materiału została przez nie dokonana zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Poza tym wnikliwie, rzetelnie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy jej rozstrzyganiu. Uzasadniły przy tym przekonująco swoje stanowisko w sposób spełniający wymagania określone w art. 107 § 3 kpa - zyskując całkowitą aprobatę Sądu.

47 Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.