Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2008 r., I SA/Wa 497/08

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2008 r., I SA/Wa 497/08

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Daniela Kozłowska Asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Monika Chorzewska-Korczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi S. T. i H. B. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ujawnienia w rejestrze 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] Minister Skarbu Państwa uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

3 W toku postępowania ustalono następujący stan faktyczny.

4 S. T. oraz H. B. wnioskami z dnia 2 maja 2006 r. wystąpili do Wojewody [...] o ujawnienie w rejestrze wojewódzkim, wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Jako formę realizacji prawa do rekompensaty, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.) wnioskodawcy wskazali świadczenie pieniężne wypłacane ze środków Funduszu Rekompensacyjnego.

5 Po rozpatrzeniu wniosku Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] odmówił S. T. i H. B. ujawnienia w rejestrze wojewódzkim, wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez L. T. oraz W. T., poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w mieście W. (obecnie Litwa) i w miejscowości D., powiat G. (obecnie Litwa) - które zostało potwierdzone zaświadczeniem Prezydenta Miasta S. z dnia [...] października 1999 r., nr [...].

6 W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda podniósł przede wszystkim, iż prawo do rekompensaty zostało już wcześniej zrealizowane. W tym zakresie odwołał się do posiadanych wycen, zaświadczenia Prezydenta Miasta S. oraz kwot do jakich prawo do rekompensaty było realizowane.

7 Od tej decyzji odwołanie do Ministra Skarbu Państwa wniósł S. T. kwestionując decyzję organu wojewódzkiego i podnosząc, iż rozstrzygnięcie Wojewody jest dla niego krzywdzące.

8 Po rozpoznaniu odwołania Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

9 W uzasadnieniu wskazał w szczególności na konieczność ustalenia, czy nabycie nieruchomości w ramach realizacji prawa do rekompensaty nie wyczerpało tego prawa. Nadto organ I instancji winien ponownie zbadać, czy skarżący spełniają wymogi określone ustawą z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 169, poz. 1418 ze zm.). Minister wyjaśnił też, że konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji wynika z art. 7 ust. 3 w/w ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., gdyż organem wyłącznie właściwym do merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie jest wojewoda.

10 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. T. i H. B. zarzucili, iż decyzja Ministra Skarbu Państwa narusza art. 6 ust. 3 i art.13 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r.- a ponadto jest dla nich krzywdząca.

11 Skarżący podnieśli także, iż Wojewoda posiadał wszelkie informacje pozwalające na ujawnienie w rejestrze prawa do rekompensaty w części, w której nie została ono zrealizowane.

12 W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

13 Stwierdził, że nie ma on prawnej możliwości wydania decyzji w przedmiocie ujawnienia w rejestrze wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty - zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. - gdyż zarówno w zakresie potwierdzenia prawa do rekompensaty, jak i ujawnienia formy jego realizacji właściwy jest wojewoda - co wynika wprost z treści art. 5 i art. 7 w/w ustawy.

14 W razie zaś stwierdzenia uchybień - na etapie postępowania przed organem I instancji, tak jak w niniejszej sprawie - Minister Skarbu Państwa może wyłącznie uchylić zaskarżone orzeczenie i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, co też zaskarżoną decyzją uczynił - określając w sposób precyzyjny i dokładny wskazania dla organu I pierwszej instancji, którymi winien się kierować ponownie rozpatrując sprawę.

15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

16 Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

17 Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie - chociaż zupełnie z innych powodów niż podali skarżący.

18 Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2008 r. uchylająca decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

19 Zgodnie z art. 104 kpa organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji.

20 Jednakże przepis ten nie stanowi podstawy materialno - prawnej do wydania decyzji w każdej sprawie - w tym także w niniejszej.

21 Z zapisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz.1418), zwanej dalej "ustawą", nie wynika uprawnienie organu do rozpatrzenia - pozytywnie lub negatywnie - wniosku dotyczącego ujawnienia w rejestrze wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej - w formie decyzji.

22 Art. 7 ust.1 ustawy zawiera upoważnienie wojewody do wydania postanowienia - w przypadku pozytywnej oceny spełnienia wymogów ustawowych - zaś art. 7 ust. 2 przewiduje wydanie decyzji przez wojewodę - w przypadku niespełnienia tych wymogów.

23 Natomiast w treści art. 7 ust. 3 ustawy - na który powołuje się organ I instancji - ani w treści innych artykułów ustawy, nie została określona żadna forma, w jakiej wojewoda ma rozstrzygnąć odmownie wniosek dotyczący ujawnienia w rejestrze wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

24 Ustęp 4 art. 7 ustawy stanowi tylko, że na decyzji lub zaświadczeniu, wojewoda zamieszcza adnotację o wybranej formie realizacji prawa do rekompensaty oraz o jej wysokości - czyli jest to czynność materialno-techniczna.

25 Fakt braku w ustawie wyraźnego upoważnienia dla wojewody do wydania w w/w kwestii decyzji, nie stanowi automatycznie, że decyzja ta może być wydana na podstawie art.104 kpa.

26 Tak więc Wojewoda [...] i Minister Skarbu Państwa wydali swoje decyzje bez podstawy prawnej - co spowodowało konieczność stwierdzenia nieważności obu decyzji.

27 Sąd zna wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie sygn. akt I SA/WA 1463/07 i I SA/WA 1320/07, w których Sąd rozpatrzył merytorycznie skargi na decyzję Ministra Skarbu Państwa w przedmiocie odmowy ujawnienia w rejestrze określonej formy realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

28 Jednakże Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela tego stanowiska.

29 Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) orzekł jak w sentencji.