Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2020 r., I SA/Wa 2732/19

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2020 r., I SA/Wa 2732/19

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Żmich, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), sędzia WSA Mariola Kowalska, Protokolant referent Jolanta Replin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Spółki Restrukturyzacji Kopalń S.A. w [...] na decyzję Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oddala skargę

Uzasadnienie

2 Minister Finansów Inwestycji i Rozwoju, po rozpatrzeniu odwołania Spółki [...] S.A. z siedzibą w [...], decyzją z [...] października 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem [...] grudnia 1990 r. przez Kopalnię Węgla Kamiennego "[...]" w [...], prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w [...], obejmującego działki nr: [...],[...],[...],[...],[...] oraz prawa własności urządzeń znajdujących się na tym gruncie.

3 Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

4 Wojewoda [...], działając w trybie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, decyzją z [...] sierpnia 2018 r. odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem [...] grudnia 1990 r. przez Kopalnię Węgla Kamiennego "[...]" w [...], prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w [...], obejmującego działki nr: [...],[...],[...],[...],[...] oraz prawa własności urządzeń znajdujących się na tym gruncie.

5 Pismem z [...] sierpnia 2018 r. Spółka [...] S.A. złożyła odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2018 r. zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. z 1998 r. Nr 23, poz. 120 ze zm.), polegające na przyjęciu przez organ I instancji, że nie zaistniały przesłanki nabycia z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego przedmiotowych nieruchomości.

6 Minister Finansów Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] października 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2018 r. W uzasadnieniu organ – powołując się art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – wskazał, że aby można było wydać decyzję uwłaszczeniową, nieruchomość 5 grudnia 1990 r. musiała stanowić własność Skarbu Państwa oraz musiało istnieć prawo zarządu do tego gruntu.

7 Minister podał, że na mocy aktu przekształcenia przedsiębiorstw państwowych w spółkę akcyjną z dnia [...] marca 1993 r. Rep. [...] dokonano przekształcenia przedsiębiorstw państwowych m.in. Kopalni Węgla Kamiennego "[...]" w [...] w [...] Spółkę Węglową S.A. z siedzibą w [...]. Postanowieniem z [...] kwietnia 1993 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] dokonał wpisu do rejestru handlowego [...] Spółki Węglowej S.A. Następnie postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z [...] października 2004 r. sygn. akt [...] dokonano wpisu w przedmiocie połączenia Kompanii Węglowej S.A. m.in. z [...] Spółką Węglową S.A. poprzez przejęcie całego majątku [...] Spółki Węglowej S.A. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego [...] w [...] z [...] czerwca 2017 r. sygn. akt [...] dokonano wpisu o podziale i likwidacji spółki Kompania Węglowa S.A. poprzez przeniesienie całości majątku spółki dzielonej m.in. do nowo zawiązanej Spółki [...] S.A. z siedzibą w [...].

8 W aktach sprawy znajduje się zestawienie najistotniejszych składników majątku przypadających w wyniku podziału spółce przejmującej - Spółka [...] S.A w [...], stanowiące załącznik nr [...] do planu podziału spółki Kompania Węglowa S.A. z siedzibą w [...] z [...] lutego 2017 r. z którego wynika, że grunt obejmujący działki nr: [...],[...],[...],[...],[...] wszedł w skład majątku Spółki [...] S.A. z siedzibą w [...].

9 Aktualnie, jak wynika z odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego pod numerem KRS: [...], ww. spółka prowadzi działalność jako Spółka [...] S.A. z siedzibą w [...].

10 Zatem Spółka [...] S.A. jest następcą prawnym ww. przedsiębiorstwa państwowego Kopalni Węgla Kamiennego "[...]" w [...]. Wobec powyższego wnioskodawca posiada przymiot strony w niniejszym postępowaniu.

11 Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy działka nr [...] objęta dawną księgą wieczystą nr [...] została przyłączona do księgi wieczystej nr [...]. Natomiast działki nr: [...],[...],[...], dla których aktualnie prowadzona jest księga wieczysta nr [...], objęte były dawniej księgą wieczystą nr [...]. Z kolei działka nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] została odłączona z księgi wieczystej nr [...].

12 Analiza wskazanych powyżej ksiąg wieczystych pozwala stwierdzić, że 5 grudnia 1990 r. prawo własności opisanych wyżej działek wpisane było na rzecz Skarbu Państwa.

13 Minister podkreślił, że kwestią sporną na gruncie niniejszej sprawy jest to, czy poprzednikowi prawnemu skarżącej przysługiwało 5 grudnia 1990 r. prawo zarządu w stosunku do przedmiotowych działek.

14 W pierwszej kolejności organ odwoławczy zauważył, że zarząd, to prawna forma władania nieruchomością. Obowiązująca 5 grudnia 1990 r. ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1985 r. Nr 22, poz. 99) przewidywała powstanie zarządu do gruntu w ściśle określony sposób. Zgodnie z art. 38 ust. 2 ww. ustawy państwowe jednostki organizacyjne uzyskują grunty państwowe w zarząd na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej albo na podstawie zawartej, za zezwoleniem tego organu, umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowy o nabyciu nieruchomości. Ponadto na podstawie art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. grunty państwowe będące w dniu wejścia ww. ustawy, tj. 1 sierpnia 1985 r. w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych, które to zostało ustanowione m.in. na podstawie ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1961 r. Nr 32, poz. 159) przechodzą w zarząd tych jednostek.

15 Zgodnie z § 4 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r., stwierdzenie prawa zarządu do nieruchomości następuje na podstawie co najmniej jednego z następujących dokumentów: decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd; decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie jeśli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; umowy między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawartej za zgodą organu; umowy zawartej w formie aktu notarialnego przed dniem 1 lutego 1989 r. przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa; odpisu księgi wieczystej stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości; decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością; decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; uchwały, zarządzenia lub decyzji wydanej w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości; protokołu przekazania nieruchomości sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; umowy o przekazaniu nieruchomości lub protokołu przekazania nieruchomości sporządzonych przed 22 października 1961 r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi, a państwowymi jednostkami organizacyjnymi.

16 W braku powyższych dokumentów stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 kpa, potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym.

17 Stwierdzenie prawa zarządu państwowej lub komunalnej osoby prawnej jest elementem postępowania administracyjnego, którego celem jest potwierdzenie nabycia przez tę osobę użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, lokali i innych urządzeń. W toku tego postępowania ocenia się dokumenty, którymi wykazuje się przysługiwanie zarządu 5 grudnia 1990 r.

18 Istotne przy tym jest, że zarówno zeznania, jak i dokumenty, powinny udowodnić choćby w sposób pośredni fakt istnienia stosownego aktu o charakterze indywidualnym, na podstawie którego oddano nieruchomości w zarząd.

19 Przechodząc do oceny spełnienia w niniejszej sprawie przesłanki pozostawania przedmiotowego gruntu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego Kopalni Węgla Kamiennego "[...]" w [...] Minister wskazał, że wnioskodawca Spółka [...] S.A. przedłożyła do akt postępowania decyzję nr [...] Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] z [...] grudnia 1986 r. w przedmiocie ustalenia ceny gruntu oraz opłaty rocznej za zarząd gruntu opisanego w załączniku do przedmiotowej decyzji.

20 W ocenie organu odwoławczego wskazana powyżej decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] z [...] grudnia 1986 r. nie potwierdza istnienia 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu do przedmiotowej nieruchomości.

21 Jak wynika z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r., stwierdzenie prawa zarządu do nieruchomości może nastąpić m.in. na podstawie decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością.

22 Jednakże Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 22 listopada 1999 r. sygn. akt U 6/99 stwierdził, że dokument zawierający decyzję o naliczeniu lub aktualizacji opłat może być uznany za podstawę stwierdzenia użytkowania, tylko gdy jest wydany w nawiązaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła lub uległa zniszczeniu. Z decyzji o opłatach powinien wynikać jednoznacznie tytuł prawny ich wnoszenia. Powyższe stanowisko zostało odzwierciedlone w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych wydanych w przedmiocie ustalenia wartości dowodowej decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu.

23 Zdaniem Ministra inne rozumienie przepisów rozporządzenia z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu w powyższym zakresie oznaczałaby jego niezgodność z delegacją ustawową zawartą w art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a tym samym z art. 92 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

24 Minister zaznaczył, że w aktach sprawy znajduje się pismo Starosty [...] z [...] kwietnia 2018 r. z którego wynika, że decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] z [...] grudnia 1986 r. nie została poprzedzona żadną inną decyzją o przekazaniu przedmiotowego gruntu w użytkowanie bądź zarząd.

25 Ponadto dla działek nr: [...],[...],[...][...] zapisanych w księdze wieczystej nr [...] została wydana decyzja Wojewody [...] z [...] sierpnia 2007 r. znak: [...] stwierdzająca nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe "Polskie Koleje Państwowe" w [...] prawa użytkowania gruntu Skarbu Państwa obejmującego ww. działki.

26 Wobec powyższego Wojewoda [...] w decyzji z [...] sierpnia 2018 r. prawidłowo stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka posiadania przez Kopalnię Węgla Kamiennego "[...]" w [...][...] grudnia 1990 r. prawa zarządu do gruntu obejmującego działki nr: [...],[...],[...],[...],[...].

27 Od decyzji Ministra Finansów Inwestycji i Rozwoju z [...] października 2019 r. Spółka [...] S.A. w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy oraz błędną interpretację materiału zebranego w sprawie, a to mogło mieć wpływ na jej wynik; 2) art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu: 3) art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, który mówi że: grunty państwowe będące w dniu wejścia w życie w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych przeszły w zarząd tych jednostek; 4) art. 37 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz.U. z 1961 r. Nr 32 poz. 159), który stanowił, że tereny stanowiące własność Państwa, będące do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy w użytkowaniu lub zarządzie jednostek państwowych, przechodzą w użytkowanie tych jednostek. Z uwagi na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Ministra Finansów, inwestycji i Rozwoju; 2) stwierdzenie, że Kopalnia Węgla Kamiennego "[...]" w [...] nabyła z mocy prawa 5 grudnia 1990 r. prawo użytkowania wieczystego do gruntu objętego skargą.

28 W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.

29 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

30 Skarga nie jest uzasadniona.

31 Podstawę prawną w niniejszej sprawie stanowił art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 2204 ze zm.) – dalej zwanej "ugn". Przepis ten reguluje obecnie sprawy stwierdzania nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.) z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe osoby prawne, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie. Art. 200 ugn odwołuje się do art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, który w ustępie 1 stanowił, że grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem ich użytkowania wieczystego.

32 Z kolei § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie i użytkowaniu (Dz.U. Nr 23, poz. 120 ze zm.) – dalej zwanego "rozporządzeniem" przewiduje, że właściwy organ stwierdza dotychczasowe prawo zarządu państwowych osób prawnych, według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r., na podstawie co najmniej jednego z następujących dokumentów: 1) decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd, 2) decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r., 3) umowy między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawartej za zgodą organu, 4) umowy, zawartej w formie aktu notarialnego przed dniem 1 lutego 1989 r. przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa, 5) odpisu z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości, 6) decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością, 7) decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r., 8) uchwały, zarządzenia lub decyzji wydanych w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości, 9) protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r., 10) umowy o przekazaniu nieruchomości lub protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonych przed dniem 22 października 1961 r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi, a państwowymi jednostkami organizacyjnymi.

33 Jeżeli właściwy organ nie dysponuje dokumentami, o których mowa wyżej może wezwać państwowe osoby prawne do ich dostarczenia w wyznaczonym terminie (ust. 2 § 4 rozporządzenia). Jeżeli natomiast wskazane wyżej dokumenty nie zachowały się, stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 Kpa, potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym (ust. 3 § 4 rozporządzenia).

34 Analizując akta sprawy w kontekście przywołanych wyżej przepisów Sąd uznał że zaskarżona decyzja Ministra Finansów Inwestycji i Rozwoju z [...] października 2019 r. i poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z [...] sierpnia 2018 r. nie naruszają prawa.

35 Należy zgodzić się z organami obu instancji, że żaden ze zgromadzonych w sprawie dowodów nie potwierdził istnienia 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu przysługującego poprzednikowi prawnemu Spółki [...] S.A. w [...] do nieruchomości położonych w gminie [...], oznaczonych jako działki nr: [...],[...],[...],[...],[...].

36 W postępowaniu uwłaszczeniowym, mimo wezwania (pismo Wojewody [...] z [...] marca 2018 r.), skarżący nie wykazał, że jego poprzednik prawny legitymował się w stosunku do przedmiotowych gruntów jednym z dokumentów, o których mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia. Nie wynika to z wniosku o uwłaszczenie Kopalni Węglowej S.A. z [...] czerwca 2008 r. oraz jej pism z [...] września 2010 r. i [...] maja 2015 r.

37 Poszukiwania stosownych dokumentów przez Wojewodę [...] we własnym zakresie również nie dały pozytywnego rezultatu (zawiadomienie Wojewody [...] z [...] lipca 2010 r., pismo z [...] marca 2018 r.). W piśmie z [...] kwietnia 2018 r. Starosta [...] wskazał, że działki nr: [...],[...],[...],[...] nie zostały przekazane w użytkowanie bądź zarząd. Grunty te zostały objęte decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta [...] z [...] grudnia 1986 r. nr [...] ustalającą opłaty roczne za zarząd.

38 Ze zgromadzonych w aktach sprawy odpisów z ksiąg wieczystych Kw nr: [...],[...],[...] oraz z wypisów z rejestru gruntów, sporządzonych dla przedmiotowych działek nie wynika przysługiwanie 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu Kopalni Węgla Kamiennego "[...]".

39 Istotnego znaczenia dla sprawy uwłaszczeniowej nie mogły mieć decyzje Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta [...] z [...] grudnia 1986 r. nr [...] i z [...] kwietnia 1989 r. nr [...] ustalające opłaty roczne za zarząd przedmiotowym gruntem.

40 Uszło uwadze skarżącej, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 22 listopada 1999 r., sygn. akt U 6/99 (OTK 1999/7/159) wskazał, że dokument zawierający decyzję o naliczeniu lub aktualizacji opłat może być uznany za podstawę stwierdzenia użytkowania, gdy jest wydany w nawiązaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła lub uległa zniszczeniu. Zdaniem Trybunału, z decyzji o opłatach powinien wynikać w sposób jednoznaczny tytuł prawny ich wnoszenia: ustanowione mocą konkretnej decyzji administracyjnej prawo użytkowania na rzecz podmiotu wnoszącego opłatę.

41 Takie też stanowisko prezentuje w licznych wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny (por. np. wyrok NSA z 28 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 1774/18; wyrok NSA z 19 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 2182/19; wyrok NSA z 21 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2943/19).

42 Skład orzekający w niniejszej sprawie powyższy pogląd podziela.

43 Skarżąca pomija to, że wspomniane wyżej decyzje opłatowe z 1986 r. i 1989 r. nie zawierają wzmianki o konkretnej decyzji przekazującej Kopalni "[...]" sporne nieruchomości w użytkowanie.

44 Zatem zawarty w decyzji opłatowej z 1986 r. zapis: "biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 87 cyt. ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, grunty państwowe będące w dniu wejścia w życie tej ustawy w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych przechodzą w zarząd tych jednostek" nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla sprawy. Stanowi jedynie element treściowy formularza tej decyzji.

45 Wyniki administracyjnego postępowania wyjaśniającego nie potwierdziły istnienia dokumentów o przekazaniu Kopalni "[...]" przedmiotowego terenu w użytkowanie w trybie art. 8 ust. 1 lub w trybie przepisów szczególnych wymienionych w art. 43 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159 ze zm.), czy dokumentów, o którym mowa w art. 38 ust. 2 lub w art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1989 r. Nr 14, poz. 74 ze zm.). Nie ma też żadnego dowodu na to, że w niniejszej sprawie miał zastosowanie art. 37 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach.

46 W tej sytuacji, skoro sama skarżąca nie dysponuje dokumentem potwierdzającym przekazanie Kopalni "[...]" spornego gruntu w zarząd, czy wcześniej w użytkowanie, a po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, nie uzyskano dowodu potwierdzającego zarząd gruntem, to zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy trafnie wywiedli, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku uwłaszczeniowego z [...] czerwca 2008 r., w części dotyczącej nieruchomości oznaczonych jako działki nr: [...],[...],[...],[...],[...].

47 Mając to wszystko na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.