Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2015 r., I SA/Wa 2365/14

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2015 r., I SA/Wa 2365/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie: WSA Anna Wesołowska (spr.) WSA Tomasz Szmydt Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K. P., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych.

Uzasadnienie

2 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (SKO) decyzją z dnia [...]czerwca 2014 r., po rozpoznaniu odwołania T. G. (Skarżąca) od decyzji Prezydenta W. (Prezydent) z dnia [...] kwietnia 2014 r. umarzającej postępowanie z wniosku z dnia 31 marca 2014 r. w sprawie przyznania posiłku w barze "[...]" w maju 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

3 Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym :

4 W dniu 28 marca 2014 r. Skarżąca zwróciła się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej w formie posiłku w maju 2014 r. w barze "[...]". Następnie w dniu 31 marca 2014 r. ponownie złożony został przez Skarżącą wniosek o przyznanie tej samej formy pomocy w tym samym miesiącu.

5 Prezydent decyzją z [...] kwietnia 2014 r., wydaną na podstawie 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie przyznania posiłku w barze "[...]" z uwagi na fakt, że żądanie zawarte we wniosku z 31 marca 2014 r. było tożsame z zakresem wniosku złożonego 28 marca 2014 r.

6 W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca wskazała, że uzasadnienia decyzji wydanych przez Prezydenta w jej sprawach są powielone. Pokreśliła, że spełnia przesłanki wynikające z art. 41 u.p.s., który w jej ocenie jest wadliwe interpretowany przez Prezydenta. Wskazała, że nie może pokryć wszystkich swoich potrzeb, zaś u.p.s. przewiduje wspieranie bezpieczeństwa i godnego życia.

7 Opisaną na wstępie decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta wskazując, że Prezydent decyzją z [...] kwietnia 2014 r. rozpoznał wniosek Skarżącej z 28 marca 2014 r. w konsekwencji postępowanie w zakresie wniosku z dnia 31 marca 2014 r. należało umorzyć jako bezprzedmiotowe, nie jest bowiem możliwe dwukrotne orzekanie w tej samej sprawie.

8 Skarżąca wniosła na powyższą decyzję skargę do tutejszego sądu zarzucając organom świadomą złą wolę i działanie wbrew prawu i zasadom współżycia społecznego, naruszenie Konwencji ONZ o ochronie osób niepełnosprawnych i wniosła o uchylenie decyzji obu instancji, przyznanie świadczenia oraz rozstrzygnięcie z uwzględnieniem poniesionych przez nią szkód.

9 W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

11 Skarga jest niezasadna.

12 Podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 105 § 1 k.p.a. zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

13 Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 marca 2010 roku (sygn. akt I OSK 789/09) w świetle orzecznictwa tegoż sądu bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r. sygn. akt III SA 2225/01 - niepubl.). Owa bezprzedmiotowość zachodzi więc wtedy gdy sprawa, która miała być załatwiona w poprzez wydanie decyzji albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania albo utraciła taki charakter w jego toku.

14 Z akt przedstawionych sądowi wynika, że wniosek Skarżącej z 28 marca 2014 r. o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej w formie posiłku w maju 2014 r. w barze "[...]" rozpoznany został decyzją Prezydenta z [...] kwietnia 2014 r. nr [...]. W konsekwencji, organ pierwszej instancji prawidłowo postąpił uznając, że postępowanie z kolejnego wniosku Skarżącej z dnia 31 marca 2014 r. o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej w formie posiłku w maju 2014 r. w barze "[...]" stało się bezprzedmiotowe. W zakresie bowiem zgłoszonego przez Skarżącą roszczenia organ decyzją z [...] kwietnia 2014 r. dokonał już konkretyzacji jej uprawnień.

15 Jednocześnie należy mieć na względzie fakt, że jak wynika z akt administracyjnych przedstawionych sądowi, Skarżąca nie wniosła odwołania od decyzji z Prezydenta z [...] kwietnia 2014 r. nr [...]. Oznacza to, że w dacie rozpoznawania odwołania Skarżącej od decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. istniała w obrocie prawnym decyzja ostateczna rozstrzygająca jej żądanie o przyznanie o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej w formie posiłku w maju 2014 r. w barze "[...]". Wobec powyższego, brak było podstaw do prowadzenia postępowania z kolejnego wniosku Skarżącej w tej samej sprawie. Ewentualne wydanie decyzji rozstrzygającej kolejny wniosek Skarżącej w tej samej sprawie skutkowałoby bowiem nieważnością decyzji z uwagi na treść art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

16 Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.

17 O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 wyżej powołanej ustawy