Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2006 r., I SA/Wa 1222/06

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2006 r., I SA/Wa 1222/06

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędziowie WSA Jerzy Siegień asesor WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant Maciej Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi A. C. i J. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o ustalenie odszkodowania oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania A. C. i J. W. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...], orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] Nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

3 W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia, ponieważ postępowanie w sprawie odszkodowania za powyższą nieruchomość zostało już przeprowadzone i zakończone decyzją Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 1978 r. W ocenie organu – wbrew twierdzeniom skarżących – z uzasadnienia wydanej decyzji, orzekającej o pozostawieniu wniosku o odszkodowanie bez rozpoznania wynika, że wniosek został rozpatrzony merytorycznie, jak również wskazano przyczyny odmowy ustalenia odszkodowania.

4 Ponadto organ podkreślił, iż w niniejszej sprawie zachodzi tożsamość sprawy administracyjnej, gdyż zachowana została ciągłość regulacji prawnej w zakresie ustalania odszkodowań za nieruchomości przejęte na własność Państwa, tj. art. 83 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (tekst jedn. Dz. U. Nr 30 z 1991 r., poz. 127) stanowił kontynuację rozwiązań przyjętych w art. 53 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości co do samej zasady przyznawania odszkodowań za nieruchomości objęte dekretem z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), a art. 215 aktualnie obowiązującej ustawy o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543) stanowi kontynuację rozwiązań przyjętych w art. 83 powołanej ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości.

5 W ocenie organu, z uwagi na fakt, iż sprawa odszkodowania rozpatrzona została powołaną decyzją Naczelnika Dzielnicy [...], to zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "k.p.a.") ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie tej sprawy byłoby dotknięte wadą nieważności, jako dotyczące sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

6 Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli A. C. i J. W., wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W skardze podnieśli, iż organy obu instancji błędnie połączyły kwestie bezprzedmiotowości postępowania z bezzasadnością roszczeń, twierdząc z jednej strony że przepisy obecnie obowiązujące niczym nie różnią się od poprzednio obowiązujących, a jednocześnie podnosząc, że ponowne rozpatrzenie wniosku byłoby dotknięte wadą nieważności.

7 Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

9 Skarga jest bezzasadna.

10 Kontrola sądowo-administracyjna decyzji organów administracji publicznej w zakresie ich zgodności z prawem sprowadza się do wyjaśnienia w toku rozpoznawania sprawy, czy organy administracji nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji.

11 W niniejszej sprawie – podzielając stanowisko zawarte w decyzji Wojewody [...] – należy przyjąć, że sprawa odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] Nr [...], będącą własnością spadkobierców A. C. i J. W., została rozstrzygnięta decyzjami: Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 1978 r. oraz Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2005 r., którą to ostatnią utrzymał w mocy organ II instancji. Należy stwierdzić, iż wbrew stanowisku skarżących, decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] o pozostawieniu wniosku o przyznanie odszkodowania bez rozpoznania była decyzją rozstrzygającą merytorycznie, bowiem z uzasadnienia powyższej decyzji wynikało, iż wniosek o odszkodowanie został rozpatrzony merytorycznie, jak również wskazano w nim przyczyny odmowy (powołując się na treść art. 53 ust. 1 i 2 obowiązującej wówczas ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości).

12 W związku z powyższym - w ocenie Sądu - ponowne wydanie decyzji w zakresie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość należałoby uznać za decyzję dotkniętą wadą nieważności – zgodnie z treścią art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., bowiem dotyczyłaby sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Zgodnie z treścią tegoż przepisu nieważność decyzji dotycząca sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną zachodzi w przypadku istnienia tożsamości sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie istniała, gdy spełnione są łącznie następujące przesłanki: występują te same podmioty w sprawie oraz dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w nie zmienionym stanie faktycznym tej sprawy, a ponadto ma miejsce zachowanie ciągłości regulacji prawnej w przypadku zmiany przepisów prawnych (B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz", Warszawa 2004, s. 731). Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie wspomniane przesłanki tożsamości sprawy są spełnione – co stanowi istnienie przesłanki nieważności decyzji - dlatego decyzja umarzająca postępowanie w niniejszej sprawie, jako już rozstrzygniętej decyzją ostateczną, była w ocenie Sądu uzasadniona.

13 Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.