Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2012 r., IV SO/Wa 52/12

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2012 r., IV SO/Wa 52/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. S. o wymierzenie grzywny Prezesowi Rady Ministrów za nieprzekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kompletu akt administracyjnych w sprawie ze skargi na pismo z dnia [...] lipca 2005 r. znak: [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko [...] w Ministerstwie [...] postanawia: oddalić wniosek.

Uzasadnienie

2 W dniu 21 maja 2010 r. (data stempla pocztowego), w piśmie z tej samej daty, A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, skargę na stanowisko/decyzję, inny akt, czynność lub bezczynność Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie konkursu na stanowisko [...] w Ministerstwie [...], zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2005 r. znak: [...] i wszelkich innych pismach istniejących w sprawie.

3 Razem z opisaną skargą A. S. złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

4 Szef Służby Cywilnej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. odmówił A. S. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na powołane wyżej pismo z dnia [...] lipca 2005 r.

5 Po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez A. S., Prezes Rady Ministrów postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., utrzymał w mocy postanowienie Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] czerwca 2010 r.

6 Po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 grudnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1831/10 stwierdził nieważność postanowienia Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lipca 2010 r. oraz poprzedzającego je postanowienia Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] czerwca 2010 r.

7 W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że z treści załatwionego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. podania skarżącego wynika bezspornie, że stanowi ono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą skarżący wniósł do Sądu – za pośrednictwem Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów – w dniu 21 maja 2010 r. Jak wywiódł Sąd, powyższego nie dostrzegł ani Szef Służby Cywilnej, ani Prezes Rady Ministrów, co doprowadziło do wydania przez nich postanowień bez podstawy prawnej.

8 Sąd wskazał, że po uprawomocnieniu się wydanego przezeń wyroku organ, do którego skarga została wniesiona, powinien zastosować się do przepisu art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i przekazać do Sądu skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.

9 W dniu 8 lutego 2012 r. (data stempla pocztowego) do sprawy sygn. akt VII SA/Wa 1831/10 ze skargi A. S. na postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lipca 2012 r. skarżący złożył pismo z dnia 7 lutego 2012 r., w którym m.in., na podstawie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o ukaranie organu grzywną w maksymalnej, przewidzianej prawem wysokości.

10 Opisane pismo skarżącego z dnia 7 lutego 2012 r. wyłączono z akt sprawy sygn. VII SA/Wa 1831/10, a sprawę z wniosku o wymierzenie grzywny Prezesowi Rady Ministrów w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarejestrowano pod sygn. akt VII SO/Wa 6/12.

11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt VII SO/Wa 6/12 wymierzył Prezesowi Rady Ministrów grzywnę w wysokości 1.000 zł za nieprzekazanie do Sądu kompletu akt administracyjnych w sprawie ze skargi A. S. na pismo z dnia [...] lipca 2005 r. [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko [...] w Ministerstwie [...] w trybie określonym w art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

12 Zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Prezes Rady Ministrów, wskazując m.in., że nie jest organem właściwym w sprawie, a organem właściwym może być Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów lub Szef Służby Cywilnej. Zażalenie na postanowienie z dnia 25 kwietnia 2012 r. wniósł również A. S., domagając się zwiększenia kwoty wymierzonej grzywny do 10.000 zł.

13 Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 października 2012 r. sygn. akt I OZ 598/12 uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę z wniosku A. S. o wymierzenie grzywny Prezesowi Rady Ministrów przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

14 Sąd drugiej instancji stwierdził w uzasadnieniu postanowienia, że grzywna za nieprzekazanie do sądu akt administracyjnych może być wymierzona wyłącznie organowi właściwemu w sprawie. W zaskarżonym postanowieniu brak jest natomiast rozważań Sądu pierwszej instancji w zakresie ustalenia organu zobowiązanego do przekazania skargi, odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych, a zatem brak jest merytorycznej oceny w tak istotnej kwestii jak ustalenie organu podlegającego odpowiedzialności za powyższe uchybienia, co w niniejszej sprawie ma kluczowe znaczenie, zwłaszcza w kontekście ustawowych zmian właściwości organów biorących udział w sprawie, jak i podnoszonych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że już tylko ta okoliczność powoduje, że zaskarżone postanowienie należało uchylić, bowiem w obecnym kształcie, ze względu na wskazane uchybienia, nie poddaje się ono kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

16 Na wstępie należy wskazać, że z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2012 r. sygn. akt I OZ 598/12 jednoznacznie wynika, iż do ponownego rozpoznania przekazana została Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie sprawa z wniosku A. S. o wymierzenie grzywny Prezesowi Rady Ministrów. Mocą art. 170 w zw. z art. 193 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej również jako ppsa, postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego wiąże Sąd w niniejszej sprawie. Z kolei mocą art. 190 zd. 1 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, Sąd związany jest wykładnią prawa dokonaną w uzasadnieniu postanowienia z dnia 30 października 2012 r.

17 Z powyższego wynika, że w sprawie przekazanej do ponownego rozpoznania postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedmiotem oceny Sądu, w pierwszej kolejności musi być ustalenie, czy to Prezes Rady Ministrów był organem zobowiązanym do przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie skargi A. S. z dnia 21 maja 2010 r. na pismo z dnia [...] lipca 2005 r. znak: [...] wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Ustalenie powyższego ma pierwszorzędne znaczenie, ponieważ warunkuje dopuszczalność orzeczenia o wymierzeniu grzywny w tej sprawie.

18 Zgodnie z art. 54 § 1 ppsa skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 ppsa).

19 Stosownie zaś do art. 55 § 1 ppsa w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

20 Przedmiotem skargi A. S. z dnia 21 maja 2010 r. jest pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] lipca 2005 r. znak: [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko [...] w Ministerstwie [...].

21 Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483) w dniu sporządzenia wskazanego pisma jego autor - Szef Służby Cywilnej - był centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach służby cywilnej w zakresie określonym ustawą.

22 Powołana ustawa utraciła moc w dniu 26 października 2006 r. (z wyjątkiem art. 6 ust. 1 oraz art. 80 ust. 1 i ust. 2, które utraciły moc z dniem 31 grudnia 2007 r.) mocą art. 133 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218 ze zm.), która weszła w życie w dniu 27 października 2006 r. (z wyjątkiem art. 6 ust. 1, art. 55, art. 57 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 58, które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.). Mocą art. 119 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. zniesiono centralny organ administracji rządowej - Szefa Służby Cywilnej, a mocą art. 8 ust. 3 tej ustawy zadania z zakresu służby cywilnej realizował, z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów, Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Stosownie do treści art. 120 zadania i kompetencje Szefa Służby Cywilnej stały się zadaniami, które realizował, z upoważniania Prezesa Rady Ministrów, Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w zakresie określonym tą ustawą.

23 Ustawa z dnia 24 sierpnia 2006 r. utraciła jednak moc z dniem 23 marca 2009 r. (z wyjątkiem art. 6 ust. 1, art. 19-22, art. 24 i art. 26-28, które utraciły moc z dniem 31 grudnia 2009 r.) mocą art. 215 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505 ze zm.), która weszła w życie 24 marca 2009 r. (z wyjątkiem art. 7 ust. 1, art. 40-43, art. 45, art. 47-49, art. 160 i art. 186 pkt 2-6, które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.). Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach służby cywilnej jest Szef Służby Cywilnej. Z tym, że stosownie do art. 211 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. do czasu powołania Szefa Służby Cywilnej, jednak nie dłużej niż przez trzy miesiące od dnia wejścia w życie ustawy, zadania Szefa Służby Cywilnej wykonywał Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Miało to miejsce do 13 kwietnia 2009 r., ponieważ z dniem 14 kwietnia 2009 r. na stanowisko Szefa Służby Cywilnej Prezes Rady Ministrów powołał S. B.

24 Opisane powyżej okoliczności faktyczne sprawy oraz przywołane regulacje przesądzają o niedopuszczalności nałożenia grzywny na Prezesa Rady Ministrów w trybie art. 55 § 1 ppsa.

25 Po pierwsze skarga z dnia 21 maja 2010 r. nie została wniesiona do Sądu za pośrednictwem Prezesa Rady Ministrów, a za pośrednictwem Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Po drugie, w dniu wniesienia tej skargi (21 maja 2010 r.) Prezes Rady Ministrów nie był organem właściwym do realizacji zadań z zakresu służby cywilnej. Z dniem 14 kwietnia 2009 r. zadania te przejął bowiem Szef Służby Cywilnej. Od 14 kwietnia 2009 r. Prezes Rady Ministrów nie jest więc organem właściwym w sprawie, a w konsekwencji nie był zobowiązany do przekazania Sądowi skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami administracyjnymi. Chociaż więc skarga A. S. znalazła się w posiadaniu Prezesa Rady Ministrów wskutek zażalenia skarżącego na postanowienie Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] czerwca 2010 r., Prezesowi Rady Ministrów nie można przypisać odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 ppsa.

26 Należy nadmienić, że ostatecznie - zgodnie ze wskazaniem zawartym w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 grudnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1831/10 - skarga z dnia 21 maja 2010 r. została przekazana do Sądu przez organ administracji, do którego ją wniesiono (Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów), a który w odpowiedzi na skargę z dnia 14 marca 2012 r. zwrócił uwagę na brak swojej właściwości w sprawie. Skarga ta została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 639/12. W świetle wiążącej Sąd w przedmiotowej sprawie wykładni prawa zaprezentowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 30 października 2012 r. oraz przywołanych wyżej regulacji, określających organy administracji właściwe w sprawach służby cywilnej, okoliczności te nie mają jednak znaczenia dla oceny dopuszczalności nałożenia grzywny na Prezesa Rady Ministrów w trybie art. 55 § 1 ppsa.

27 W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 54 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.