Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2005 r., IV SO/Wa 147/05

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2005 r., IV SO/Wa 147/05

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. U. na brak udzielenia odpowiedzi na skargi i pisma skarżącego przez Komendanta Głównego Policji, Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, Dyrektora Centralnego Biura Śledczego oraz Prokuratora Apelacyjnego w Warszawie postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 W dniu 18 maja 2005 r. A. U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

3 w Warszawie skargę na nieudzielenie w terminie odpowiedzi na skargi i pisma skarżącego przez Komendanta Głównego Policji oraz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

4 Wskutek wezwania Sądu do sprecyzowania przedmiotowej skargi A. U.

5 w piśmie z dnia 2 lipca 2005 r. podał, iż dotyczy ona braku odpowiedzi

6 na jego skargi i pisma - kierowane do Komendanta Głównego Policji, Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, Dyrektora Centralnego Biura Śledczego oraz Prokuratora Apelacyjnego w W., a dotyczące opieszałości w prowadzeniu postępowania karnego przygotowawczego.

7 Zdaniem Sądu, żądania zawarte w skardze A. U. nie mieszczą się w kognicji sądu administracyjnego /confer postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 1983 r., SA/Wr 625/83, ONSA 1983, Nr 2, poz. 94/. Właściwość sądu administracyjnego określona została przez art. 3 § 2 i 3 ustawy

8 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Przepis ten wskazuje, jakie akty i czynności organów administracji publicznej podlegają kontroli sądu administracyjnego. Nadto, zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy, sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organu jedynie w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 wspomnianego przepisu.

9 W ocenie Sądu, żądania zawarte w skardze będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania - w części dotyczącej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji - mają charakter skargi unormowanej w treści art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego, której przedmiotem mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie zaś w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, że nie wydaje się w nim rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, a jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze.

10 W konsekwencji, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to,

11 iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, których numerus clausus zawiera dyspozycja art. 3 § 2 ustawy z dnia

12 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Skargę zaś w tym przedmiocie należy wnieść do organu, którego właściwość została określona w art. 229 Kodeksu postępowania administracyjnego.

13 Skarga zaś w tej części, w której dotyczy Komendanta Głównego Policji, Dyrektora Centralnego Biura Śledczego oraz Prokuratora Apelacyjnego

14 w W. - w zakresie postępowania karnego przygotowawczego, podlega rozpoznaniu przez uprawnione podmioty w trybie przepisów Kodeksu postępowania karnego.

15 Skoro żądania zawarte w skardze będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania nie podlegają kognicji sądu administracyjnego, to skarga jako niedopuszczalna - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy z dnia

16 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U.

17 Nr 153, poz. 1270 ze zm./ - podlega odrzuceniu.

18 Mając na względzie szereg powyższych okoliczności, Sąd orzekł

19 jak w sentencji.