Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2014 r., IV SA/Wa 446/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2014 r., IV SA/Wa 446/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w W., Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w W., Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w W. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w . na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargi.

Uzasadnienie

2 Jak wynika z akt sprawy o sygn. akt IV SA/Wa 2475/13, w dniu 8 października 2013 r. Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w W., Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w W., Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w W. oraz Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w W. wniosły do Sądu skargi na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...]. Uprzednio (25 czerwca 2013 r.) skarżący wnieśli wezwania o usunięcie naruszenia prawa, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), zwanej dalej "u.s.g.". Postanowieniem z dnia 29 listopada 2013 r., w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2475/13, Sąd odrzucił skargi z uwagi na ich wniesienie po terminie. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących 6 grudnia 2013 r. i uprawomocniło się w dniu 8 stycznia 2014 r.

3 Jak wynika z akt, kilka dni po otrzymaniu powyższego postanowienia (dokładnie - 12 grudnia 2013 r.) ci sami skarżący, działający za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, ponownie wnieśli wezwania do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą, a następnie ponownie wnieśli na nią skargi do Sądu.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

5 Skargi jako niedopuszczalne podlegają odrzuceniu.

6 Niedopuszczalność skarg wynika z tego, że skarżący uprzednio wykorzystali już możliwość wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą, wnosząc je 25 czerwca 2013 r. Okoliczność ta wynika z prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2013 r. wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2475/13 i akt administracyjnych sprawy.

7 Jak zgodnie podkreśla się w orzecznictwie sądowym określone w art. 101 ust. 1 u.s.g. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jedynie jednokrotnie (np. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 374/08). Następne pisma w tej samej sprawie pochodzące od tego samego podmiotu nie posiadają już waloru wezwania do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Instytucja wezwania, o której mowa w powołanym przepisie, jest bowiem odpowiednikiem środka odwoławczego, o którym stanowi art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Środek odwoławczy można zaś na dane rozstrzygnięcie wnieść tylko raz.

8 Oznacza to, że ten sam podmiot nie może powtórnie złożyć wezwania do usunięcia naruszenia prawa do tego samego organu w sprawie dotyczącej tej samej uchwały. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.), jak i z art. 78 Konstytucji. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołanie czy zażalenie) nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 u. s. g. (por. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, opubl. ONSA 2003/1/2; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 769/09).

9 Dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie ma znaczenia okoliczność, iż poprzednia skarga na przedmiotową uchwałę wyżej wskazanym postanowieniem Sądu z dnia 29 listopada 2013 r. została odrzucona.

10 Z uwagi więc na uprzednie wyczerpanie przez skarżących prawnej możliwości kwestionowania zaskarżonej uchwały w trybie określonym w art. 101 ust. 1 u.s.g., ponowne kwestionowanie przez skarżących tejże uchwały, w ocenie Sądu skutkuje odrzuceniem skarg jako niedopuszczalnych.

11 Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.