Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2007 r., IV SA/Wa 345/07

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2007 r., IV SA/Wa 345/07

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Miron, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Ministra Gospodarki Morskiej na rzecz skarżącego J. W. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] maja 2006r. Nr [...] Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w S. działając na podstawie art. 64 ust. 1 w związku z art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 lutego 2004r. o rybołówstwie (Dz. U. Nr 62, poz. 574 i z 2005 r. Nr 96, poz. 807) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpoznaniu sprawy naruszenia stanowiących cudzą własność narzędzi połowowych i uszkodzenia tych narzędzi, stwierdził, że J. W. armator i kapitan statku rybackiego [...] podczas połowów włokiem na łowisku [...] w dniu [...] grudnia 2005r. świadomie powodował uszkodzenie wystawionych na tym samym łowisku sieci stawnych - netów dorszowych należących do armatorów łodzi rybackich [...], poprzez niezachowanie bezpiecznej odległości trałowania swoim statkiem. Stanowi to naruszenie przepisów art. 36 ust. 1 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 19 lutego 2004r. o rybołówstwie (Dz. U. Nr 62 poz. 574 i z 2005 r. Nr 96, poz. 807) oraz 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 lipca 2004r. w sprawie wymiarów i okresów ochronnych organizmów morskich oraz szczegółowych warunków wykonywania rybołówstwa morskiego (Dz. U. Nr 172 poz. 1806 i Nr 266 poz. 2677). A zatem zgodnie z § 3 pkt. 27 i pkt 28 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie (Dz. U. Nr 76, poz. 671), armatorowi i kapitanowi [...] J. W. wymierzył, karę pieniężną w wysokości 1000 zł (słownie: tysiąc złotych).

3 W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu [...] grudnia 2005r. armatorzy łodzi rybackich [...] R. M. i [...] R. R. zgłosili inspektorowi rybołówstwa morskiego w D. (na piśmie), że [...] grudnia 2005r. kuter rybacki [...] prowadząc połowy trałowe na łowisku [...] uszkodził wystawione tam przez nich, oznakowane sieci stawne (nety dorszowe). Wykonując wstępne czynności wyjaśniające sprawdzono raportowane w dniu [...] grudnia 2005r. pozycje kutra [...] (monitoring satelitarny).

4 Z raportowanych pozycji wynikało, że kuter [...] po godzinie 16.00 przebywał w rejonie wystawienia sieci stawnych i poruszał się prędkościami trałowymi.

5 Przesłuchany w charakterze strony J. W. oświadczył, że dnia [...] grudnia 2005r. około południa wypłynął kutrem [...] z S. z zamiarem połowów na łowisku [...] cyt. "koło boi [...] i tak zwanym - [...]". Przyznał, że podczas trwania drugiego zaciągu rozpoczętego około godziny 16.00 - trałując kursami cyt. "[...]" obserwował na radarze echa radarowe, które w jego przekonaniu mogły być odbiciami reflektorów radarowych oznakowujących wystawione sieci. Kontynuując połowy nawiązał łączność z łodzią [...] w kierunku której świecił reflektorem i zapytał cyt. "czy to jego nety stoją na [...]". Zdaniem organu, skoro J. W. zadał takie pytanie, to uznać należy, iż miał pewność, że tam gdzie trałuje są wystawione sieci stawne. Bezpośrednio po tej rozmowie został wywołany przez [...] i powiadomiony, że to jego ([...]) sieci są wystawione w rejonie gdzie [...] trałuje - wtedy to stanął do wybierania trału. J. W. przyznał, że w momencie wybrania desek trałowych do burty stwierdził na nich sieci stawne. Razem z sieciami wybrał również bójkę oznakowaną [...]. O tych sieciach rozmawiał przez UKF zarówno z armatorem [...] jak i z armatorem [...]. W brew zarzutom stawianym przez J. W., organ uznał, iż sieci wystawione przez [...] i [...] znajdowały się w miejscu i czasie dozwolonym dla połowów tym sprzętem. Obowiązkiem trałującego jest natomiast zachowanie bezpiecznej odległości od wystawionych narzędzi stawnych - o czym mowa w 19 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 lipca 2004r. Fakt naruszenia obowiązujących przepisów w niniejszej sprawie jest zatem bezsporny. Wymierzona zaś kara pieniężna jest najniższa za tego rodzaju naruszenia przepisów.

6 Powyższa decyzja została w dniu 11 maja 2006r. doręczona skarżącemu, J. W., który wniósł od niej odwołanie. Z akt sprawy wynika, również, iż w toku postępowania przed organem I instancji, skarżący ustanowił pełnomocnika, adw. M. B., któremu na jego żądanie organ doręczył decyzję w dniu 12 czerwca 2006r. Dnia 26 czerwca 2006r., pełnomocnik skarżącego złożył także odwołanie od niniejszej decyzji.

7 W wyniku rozpoznania odwołania wniesionego osobiście przez J. W., Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, decyzją z dnia [...] listopada 2006r. działając na podatnie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

8 W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił szczegółowo stan faktyczny i prawny sprawy opisując przebieg postępowania administracyjnego, wskazując jakie osoby powołane zostały w charakterze świadków i co stwierdziły, oraz odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu J. W. Wskazał także, iż adw. Pan M. B., działając jako pełnomocnik strony, złożył pismo w Okręgowym Inspektoracie Rybołówstwa Morskiego w S., wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie bądź uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powyższe uzasadnił tym, iż organ I instancji w uzasadnieniu swej decyzji nie wskazał "precyzyjnie" faktów, na których oparł wydaną decyzję oraz dowodów, które uznał za niewiarygodne.

9 Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez J. W., organ wskazał, między innymi, iż bezpodstawny w jego ocenie jest zarzut dotyczący stronniczego postępowania organu I instancji, bowiem przedmiotowe postępowanie było prowadzone w sprawie naruszenia narzędzi połowowych stanowiących cudzą własność, a nie jak podnosi strona przeciwko niej. Skarżący zgodnie z przepisem art. 61 § 4 k.p.a, pismem z dnia [...] stycznia 2006 r., znak [...], został zawiadomiony o wszczęciu przedmiotowego postępowania, a w/w zawiadomienie zostało niezwłocznie uzupełnione o oświadczenia R. R. i R. M. i doręczone stronie w dniu [...] stycznia br. Niezależnie od powyższego, strona stosownie do przepisu art. 73 k.p.a miała prawo przeglądać akta sprawy oraz sporządzać z nich notatki i odpisy. Nie można zatem uznać, iż w/w działanie organu I instancji miało na celu uniemożliwienie rzetelnego przygotowania się przez stronę do przesłuchania, bowiem termin przesłuchania został wyznaczony na dzień [...] stycznia 2006 r. w związku z czym, doręczenie zawiadomienia o wszczęciu w/w postępowania i tym samym wezwanie strony miało miejsce na dziesięć dni przed w/w terminem przesłuchania strony, co dało Panu W. możliwość zapoznania się z aktami sprawy, jak również rzetelnego przygotowania się do udziału w przesłuchaniu.

10 Analizując zarzut strony skarżącej dotyczący treści protokołu z jej przesłuchania oraz okoliczności jego podpisania, organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 69 § 1 k.p.a protokół przesłuchania powinien być odczytany i przedstawiony do podpisu osobie zeznającej niezwłocznie po złożeniu zeznania, w związku z czym niezasadne jest stanowisko strony, iż organ I instancji nie umożliwił jej podpisania w/w protokołu w późniejszym terminie. Ponadto należy zauważyć, że

11 w przypadku gdy strona zauważyła nieprawidłowości w protokole z przesłuchania powinna zgłosić uwagi co do jego treści i zażądać jego uzupełnienia albo odmówić podpisania w/w protokołu. W sytuacji gdy strona podpisała protokół bez uwag należy domniemywać, iż zawarte w nim informacje są prawdziwe i mogą stanowić środek dowodowy. Organ wskazał, także, iż załączone przy piśmie nagrania z przesłuchania strony nie wnoszą niczego nowego do sprawy, tym bardziej, ze strona nie zaprzecza, że dokonała naruszenia narzędzi połowowych, podnosi jedynie, iż było to przypadkowe i niezamierzone działanie. Ponadto, winą za powyższe obarcza R. M. i R. R., bowiem według strony to oni nie informując jej, celowo wystawili sieci dorszowe na obszarze tzw. "[...]".

12 Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. W., reprezentowany przez adw. M. B., zarzucając zaskarżonej decyzji:

13 1. naruszenie prawa materialnego, to jest przepisu art. 36 ust. 1 w zw. z art. 63 ust. 1

14 pkt 2 ustawy z dnia 19 lutego 2004 roku o rybołówstwie przez jego błędną wykładnię

15 polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, iż brak winy osoby, która dokonała

16 naruszenia cudzych narzędzi połowowych nie ma wpływu na jej karalność;

17 2. naruszenie przepisu art. 7 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a i art. 80 k.p.a w zw. z art. 107 §3

18 k.p.a przez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

19 wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego

20 oraz przez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów mających wpływ

21 na rozstrzygnięcie sprawy, a także niewskazanie dowodów, na których organ się

22 oparł oraz dowodów, którym odmówił wiarygodności, a ponadto przez

23 nierozpoznanie odwołania pełnomocnika strony od decyzji, w tym zarzutów i

24 argumentów w nim zawartych.

25 Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie oraz obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa prawnego pełnomocnika skarżącego.

26 W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, iż z treści zaskarżonej decyzji wynika, że podnoszone przez stronę w toku całego postępowania twierdzenia, iż do zdarzenia doszło bez jej winy, przypadkowo, a winę ponoszą osoby, które sieci pozostawiły na łowisku, nie mają wpływu na karalność jego czynu, gdyż tylko wymienione w przepisie art. 36 ust. 1 ustawy z dni 19 lutego 2004 roku o rybołówstwie okoliczności egzoneracyjne wpływają na wyłączenie

27 karalności. Wykładnia taka w ocenie strony skarżącej jest oczywiście błędna i wynika z niezrozumienia przepisu skonstruowanego na zasadzie normy o charakterze karnym. Zwrot "zabrania się" oznacza, iż tylko zawinione złamanie tego zakazu, a w przekonaniu skarżącego ograniczające się jedynie do winy umyślnej, stanowić może wyczerpanie znamion tego przepisu. Dokonana przez organ drugiej instancji wykładnia sprowadzająca się do przyjęcia "automatycznej" odpowiedzialności o charakterze karnym niezależnie od winy sprawcy stanowi rażące naruszenie tego przepisu. Zastosowanie takiej wykładni musiałoby prowadzić do zaakceptowania wydawania oczywiście niesprawiedliwych, niesłusznych decyzji. Zdaniem skarżącego tylko prawidłowe i wszechstronne ustalenia faktyczne w zakresie stwierdzenia kto ponosi winę za uszkodzenie narzędzi połowowych mogłyby doprowadzić do wydania prawidłowej decyzji i ukarania osób winnych w oparciu o przepis art. 36 ewentualnie art. 37 ustawy o rybołówstwie, gdyby okazało się, że winę ponoszą osoby, które narzędzia pozostawiły. Takich ustaleń organ drugiej instancji nie przeprowadził, uznając je za nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W skardze podniesiono także, iż w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania w zakresie doręczania decyzji. Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w S., z naruszeniem-przepisu art. 40 ust. 2 k.p.a doręczył bowiem zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji stronie, zamiast pełnomocnikowi. Na wniosek pełnomocnika doręczono mu decyzję, od której pełnomocnik złożył odwołanie w terminie 14 dni. Uchybienie organu w tym zakresie miałoby jedynie charakter formalny i nie rodziłoby dla strony negatywnych skutków, gdyby nie fakt, że organ drugiej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji szczegółowo odnosi się do zarzutów podniesionych przez stronę w jej odwołaniu, natomiast odwołanie pełnomocnika nazywa pismem, i w konsekwencji w ogóle go nie rozpoznaje, działając w ten sposób z rażącym -naruszeniem zasad określonych w art. 7 i 8 k.p.a, zgodnie z którymi organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i są obowiązane prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa. Wskutek tego uchybienia decyzja organu drugiej instancji nie zawiera wszystkich elementów wskazanych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a, gdyż nie odnosi się do dowodów i faktów podniesionych przez pełnomocnika strony w odwołaniu. Niezależnie od wyżej wskazanych zarzutów wynikających z nierozpoznania odwołania pełnomocnika strony zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem innych przepisów postępowania. Zgodnie z treścią przepisu art. 77 § 1 k.p.a organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i

28 rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a w myśl przepisu art. 80 k.p.a okoliczności, które organ uznaje za udowodnione muszą być oceniane na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Przepis art. 107 § 3 k.p.a wskazuje natomiast, jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie decyzji, w szczególności: wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej. Zaskarżona decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, podobnie jak decyzja pierwszej instancji, nie spełnia tych wymogów. Należy przy tym podkreślić, iż organ pierwszej instancji nie tylko nie wskazał precyzyjnie faktów, na których oparł decyzję, ale i nie powołał dowodów, którymi się kierował przy jej wydawaniu. W konsekwencji, nie uzasadnił także, dlaczego i które dowody uznał za niewiarygodne. Utrudniona jest także ocena prawna dokonana przez organ odwoławczy, gdyż stoi w sprzeczności z sentencją, w której utrzymuje się w mocy decyzję organu pierwszej instancji Wynika to z faktu, iż organ pierwszej instancji przyjmuje, że strona świadomie uszkodziła sieci. Takiego ustalenia nie zawiera natomiast decyzja organu drugiej instancji. Z ostrożności skarżący podnosi, iż organ nie dokonał w tym zakresie żadnych ustaleń, w związku z czym nie powtarza on polemiki zawartej w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji, podtrzymując jednak wszystkie argumenty tam zawarte. Z treści zaskarżonej decyzji wynika natomiast, że kwestie związane z podnoszonymi przez stronę twierdzeniami, iż doszło do zniszczenia sieci przypadkowo i z winy właścicieli sieci, a więc działanie strony było nieumyślne, za które strona nie ponosi winy, nie mają w tej sprawie żadnego znaczenia, gdyż nie wpływają - zdaniem organu drugiej instancji - na wyłączenie karalności. Organ odwoławczy uważa bowiem, iż tylko w przypadku, gdy naruszenie było konieczne ze względu na działanie siły wyższej, bezpieczeństwo żeglugi oraz na potrzeby ratownictwa lub nadzoru nad wykonywaniem rybołówstwa czyn nie podlega karze. W tej sytuacji wydaje się, iż dla organu odwoławczego szczegółowe ustalenia w zakresie przebiegu zdarzenia i zawinienia jego uczestników nie podlegają ocenie i pozostają bez wpływu na treść decyzji. Tym niemniej organ odwoławczy, w sposób wręcz arbitralny, bez dokonania jakiejkolwiek analizy dowodów ustala, że narzędzia stosowane przez jednostki [...] były prawidłowo oznakowane, chociaż przeczą temu m.in. zeznania strony oraz J. L.

29 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całej rozciągłości stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

30 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

31 Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

32 Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

33 Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie.

34 Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2006r., utrzymująca w mocy decyzję Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S. z dnia [...] maja 2006r. na podstawie której wymierzono armatorowi i kapitanowi [...] J. W., karę pieniężną w wysokości 1000 zł za naruszenia przepisów o rybołówstwie.

35 W rozpatrywanej sprawie, jak słusznie podniosła strona skarżąca, podstawowe znaczenie mają kwestie proceduralne, związane z doręczeniami w postępowaniu administracyjnym, a następnie z terminami dokonania kolejnych czynności na podstawie doręczonych pism. Ich znaczenie jest na tyle istotne, że wymaga rozpatrzenia już na wstępie oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji i postępowania, w którym ją wydano.

36 Jak wynika bowiem z akt sprawy stronie skarżącej decyzja Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S. z dnia [...] maja 2006r. została

37 doręczona w dniu 11 maja 2006r, od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. Z akt sprawy wynika jednak, iż w toku postępowania przed organem I instancji, skarżący ustanowił pełnomocnika, adw. M. B., któremu dopiero na jego żądanie organ doręczył decyzję w dniu 12 czerwca 2006r. W dniu 26 czerwca 2006r., pełnomocnik skarżącego złożył także odwołanie od niniejszej decyzji.

38 Podnieść zatem należy, iż w myśl art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu pełnomocnikowi. Natomiast zgodnie z § 2 tegoż przepisu, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego (B. Adamiak, J. Borkowski, C.H. Beck, wyd. 3, Warszawa 2000, str. 258) stwierdza się wprost, przywołując odpowiednie orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, że przepis art. 40 § 2 k.p.a nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w kodeksie postępowania administracyjnego zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracyjne prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, a w tym orzeczeń (decyzji i postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Pominięcie przez organ administracji pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym i uzasadnia wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W sytuacji, z jaką mamy do czynienie w niniejszej sprawie gdy decyzja zostaje doręczona zarówno stronie, jak i jej pełnomocnikowi, uznać należy, iż pismem prawidłowo doręczonym będzie pismo doręczone pełnomocnikowi i w konsekwencji to doręczenie będzie wywoływać skutki prawne (vide: post. SN z 6 I 1999, III RN 95/98, post. NSA OZ w Poznaniu z 11 III 1997 r., I SA/Po 1333/96). Zgodnie bowiem z orzecznictwem NSA, uznaje się iż pismo nie zostanie prawidłowo doręczone i w konsekwencji nie nastąpią prawne skutki doręczenia pisma, jeżeli nie zostało ono doręczone przedstawicielowi lub pełnomocnikowi strony, nawet jeżeli zostało ono doręczone stronie (vide: post. SN z 24 IV 1997 r., III RN 19/97, wyr. NSA z 26 III 1998 r., II SA 157/98).

39 Przyjąć więc należy, iż doręczenie pisma stronie, jeśli ustanowiła pełnomocnika, jest bezskuteczne. Jednoczesne doręczenie pisma stronie i pełnomocnikowi wywołuje więc jedynie ten skutek, że strona jest poinformowana o treści pisma, natomiast bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi.

40 Mając na uwadze powyższe należy uznać, iż słusznie strona skarżąca wywodzi, że wobec doręczenia decyzji przez organ I instancji zarówno stronie skarżącej, jak i w konsekwencji jej pełnomocnikowi i wniesienia przez oba te podmioty odwołania , uchybienie organu w zakresie naruszenia art. 40 § 2 k.p.a miałoby jedynie charakter formalny i nie rodziłoby dla strony negatywnych skutków, gdyby nie fakt, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozpoznał jedynie odwołanie wniesione przez stronę, skarżącą pomijając w ogóle i nie ustosunkowując się do odwołania pełnomocnika, które jak wykazano powyżej winno stanowić podstawę do prowadzenia postępowania odwoławczego. Tymczasem jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, odwołanie wniesione przez pełnomocnika skarżącego, organ odwoławczy nazwał pismem, i w konsekwencji w ogóle go nie rozpoznał, działając w ten sposób z naruszeniem zasad określonych w art. 7 i 8 k.p.a, zgodnie z którymi organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i są obowiązane prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa. Wskutek tego uchybienia w ocenie Sądu decyzja organu drugiej instancji wydana została z naruszeniem art. 15 oraz art. 138 k.p.a, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

41 Ze wskazanych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

42 Rozstrzygnięcie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku wydano w oparciu o art. 152 powyższej ustawy. Orzeczenie o zwrocie stronie skarżącej kosztów postępowania sądowego zapadło na podstawie art. 200 w/w ustawy.