Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2020 r., IV SA/Wa 3033/19

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2020 r., IV SA/Wa 3033/19

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kaja Angerman Sędziowie: Sędzia WSA Aneta Dąbrowska Sędzia SO del. Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2020 r. sprawy ze skargi "[...]" S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z [...] października 2019 r. znak [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068, ze zm.) odmówił uzgodnienia inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na części działki nr ewid. [...] w m. [...] (ul. [...]), przy drodze krajowej nr [...].

3 Stan sprawy był następujący:

4 Burmistrz [...], w związku z wnioskiem strony - [...] S.A. z siedzibą w [...], wystąpił o uzgodnienie inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na części działki nr [...] położonej w m. [...] (ul. [...]), przy drodze krajowej nr [...].

5 Po rozpatrzeniu sprawy organ wydał powołane na wstępie postanowienie. W uzasadnieniu organ powołał przepis art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.). Organ uznał, że zapis pkt. II ppkt. 4.7 nadesłanego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dotyczący skomunikowania ww. działki posiadający brzmienie: "obsługa komunikacyjna terenu inwestycji - z zachowaniem dotychczasowej dostępności komunikacyjnej z drogi krajowej, w ramach zjazdu publicznego, na warunkach określonych przez właściciela bądź zarządcę drogi" nie jest możliwy do przyjęcia. Powołano, że tut. Oddział pismem z dnia [...].10.2019 r. potwierdził wprawdzie funkcjonowanie zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] w m. [...] w km 014+261, lecz poinformował jednocześnie, że widzi możliwość skomunikowania ww. działki na której planowany jest obiekt handlowo-usługowy z drogi krajowej nr [...] poprzez przebudowę istniejącego układu drogowego i wydzielenie pasa lewoskrętu dla pojazdów jadących od strony m. [...]. Ponadto w piśmie tym wskazano, że koncepcję przebudowy istniejącego układu drogowego należy przedłożyć do tut. Oddziału celem uzgodnienia oraz sporządzenia umowy w trybie art. 16 ustawy z dnia 1 marca 1985 roku o drogach publicznych określającej warunki realizacji przez inwestora planowanej inwestycji. W związku z powyższym organ wskazał, że inwestor winien w pierwszej kolejności wystąpić do tut. Oddziału o uzgodnienie sposobu obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, zgodnie z uwagami przedstawionymi w piśmie z dnia [...].10.2019r. i dopiero po wykonaniu docelowego układu komunikacyjnego, winien wystąpić o uzgodnienie warunków zabudowy dla omawianej inwestycji. Organ uznał, że w momencie wydawania postanowienia uzgadniającego warunki zabudowy, zjazd o właściwych parametrach i funkcjach musi istnieć w dacie orzekania.

6 W konkluzji organ wskazał, że mając na uwadze przepisy ustawy o drogach publicznych i obowiązek zarządcy drogi do podejmowania wszelkich działań służących zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu drogowego wszystkich jego uczestników, jak również wcześniejszą korespondencję prowadzoną z Inwestorem, brak jest możliwości dokonania uzgodnienia nadesłanego projektu decyzji o warunkach zabudowy.

7 Z takim stanowiskiem nie zgodził się skarżący [...] S.A. z siedzibą w [...], reprezentowany przez pełnomocnika r. pr. J. R., zaskarżając w całości postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej spółki według norm przepisanych.

8 Rozstrzygnięciu zarzucono:

9 1. na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

10 - art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2017 poz. 1073 t.j.) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie uzgodnienia przez organ projektu decyzji o warunkach zabudowy;

11 - art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. 2017 poz. 2222) poprzez błędne zastosowanie i nałożenie na inwestora wymagania dotyczącego obowiązku uzgodnienia projektu zagospodarowania terenu w zakresie obsługi komunikacyjnej i możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego związanego z planowanym przedsięwzięciem z zarządcami dróg.;

12 2. na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez:

13 - nie zastosowanie przepisów art. 7, 76 § 1, 77 § 1 k.p.a. i nie podjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz poprzez niewłaściwą ocenę zebranego materiału dowodowego oraz błędną ocenę prawną stanu faktycznego i prawnego, co miało odzwierciedlenie w jego uzasadnieniu;

14 W uzasadnieniu skargi powołano, że kwestie dotyczące obsługi komunikacyjnej i możliwości włączenia do dróg publicznych ruchu drogowego związanego z planowanym przedsięwzięciem, o których mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, rozstrzygane są na innych, niezależnych etapach procesu budowlanego. Strona powołała wyrok wydany przez WSA w Białymstoku z 13 lutego 2014 r. II SA/BK 882/13. Stron wskazała, że zgodnie z orzecznictwem, organ może odmówić uzgodnienia projektu decyzji tylko wtedy gdy przedstawiony projekt decyzji jest sprzeczny z wyraźnie wskazanymi uregulowaniami prawnymi (patrz: wyrok WSA Warszawa z dnia 6.06.2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 140/06, wyrok WSA w Rzeszowie sygn. akt II SA/Rz 742/08). W ocenie strony organ nie wyjaśnił sprawy w stopniu przekonywującym co do słuszności wydanego postanowienia, jako że wyczerpujące ustalenia nie zostały zawarte w uzasadnieniu, a ponadto organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych nie stosując przy tym żadnych regulacji prawnych. Zarzucono, że zaskarżone postanowienie nosi znamiona dowolności oraz uznaniowości.

15 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

17 Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019. 2167), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019.2325), dalej ppsa, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w trybie egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

18 W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna. Przy wydawaniu kwestionowanego postanowienia Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie dopuścił się ani naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

19 Materialnoprawną podstawą kontrolowanego rozstrzygnięcia są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.) oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018.2068 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W przepisie tym ustawodawca odsyła do przepisu art. 53 ust. 4 pkt 9 tej ustawy, z którego wynika, że decyzje w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym, wojewódzkim, powiatowym i gminnym w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi. W przypadku drogi krajowej jest to Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Uzgodnień tych, w świetle art. 53 ust. 5 powołanej ustawy, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a.

20 Do zadań zarządcy drogi należy, stosownie do treści art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych, planowanie i ochrona dróg polegająca na niedopuszczeniu do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w związku z nałożeniem na zarządcę obowiązku niedopuszczania do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu, w gestii zarządcy drogi stoi zapewnienie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą zagospodarowania nieruchomości. Organ, jako wyspecjalizowany zarządca dróg krajowych i autostrad, zobowiązany jest do przeciwdziałania wszelkim sytuacjom, które mogłyby sprowadzić niebezpieczeństwo na użytkowników dróg publicznych, może zatem realizować swoje zadania również poprzez podejmowanie działań prewencyjnych zmierzających do poprawy bezpieczeństwa na drodze.

21 W przedmiotowej sprawie organ jako podstawę odmowy uzgodnienia przyjął brak możliwości zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego wszystkich uczestników ruchu na drodze krajowej nr [...] na warunkach wynikających z przesłanego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Organ powołał, że zapis wynikający z pkt. II ppkt. 4.7 projektu decyzji jest nie do przyjęcia dla zarządcy, albowiem wynika z niego, że obsługa komunikacyjna terenu inwestycji ma się odbywać z zachowaniem dotychczasowej dostępności komunikacyjnej z drogi krajowej, w ramach zjazdu publicznego, na warunkach określonych przez właściciela bądź zarządcę drogi. Jednocześnie, organ powołał prowadzoną z inwestorem korespondencję wskazując, że w piśmie z [...].10.2019 r. GDDiA poinformował o możliwości skomunikowania ww. działki na planowany obiekt handlowo-usługowy z drogi krajowej nr [...] poprzez przebudowę istniejącego układu drogowego i wydzielenie pasa lewoskrętu dla pojazdów jadących od strony m. [...].

22 W ocenie Sądu stanowisko organu w zakresie braku możliwości uzgodnienia nadesłanego projektu decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa na drodze krajowej nr [...] było prawidłowe. Z nadesłanego projektu wynika bowiem z jednej strony, że komunikacja ma się odbywać z zachowaniem dotychczasowej dostępności komunikacyjnej w ramach zjazdu publicznego (którego istnienie jest w sprawie bezsporne), a z drugiej strony dalszy zapis projektu decyzji wskazuje, że ta dotychczasowa dostępność komunikacyjna z drogi krajowej, w ramach zjazdu publicznego, odbywać się będzie na warunkach określonych przez właściciela bądź zarządcę drogi. Zapis ten niewątpliwie jest nieprecyzyjny, albowiem dopuszcza komunikację na dotychczasowych zasadach, a jednocześnie wskazuje na jakieś warunki, które będą dopiero ustalone w przyszłości, i to nie wiadomo czy przez zarządcę drogi, czy przez właściciela.

23 Zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Jest to wyłączna kompetencja właśnie zarządcy drogi, który wcale nie musi być właścicielem gruntu, na którym znajduje się pas drogowy.

24 W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że jak ustalił organ, obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji na działce nr [...] odbywać ma się z drogi krajowej nr [...]. Na przedmiotową działkę prowadzi zjazd publiczny, co nie jest kwestionowane, a znajduje potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy. Z dokumentu "Raport pojedynczy: Zjazdy" wynika, że jest to zjazd publiczny, zjazd do budynku. Z załącznika do nadesłanego projektu decyzji wywnioskować można, że teren inwestycji stanowi niezabudowana nieruchomość. Natomiast na działce sąsiedniej nr [...] zlokalizowany jest w ostrej granicy z działką [...] budynek jednorodzinny mieszkalny, usytuowany właśnie tuż obok przedmiotowego zjazdu (mapa i zdjęcia w aktach sprawy k. 24 i 30-34). Nie wiadomo więc, czy przedmiotowy zjazd nie powstał dla działki przed podziałem ewidencyjnym dla budynku mieszkalnego. Jak wynika również z akt sprawy – k. 46, zamierzenie inwestycyjne dotyczy budowy budynku handlowo-usługowego (pow. 576 m2) wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Powyższe okoliczności mają o tyle znaczenie, że niewątpliwie natężenie ruchu komunikacyjnego związanego z dojazdem do nieruchomości zabudowanej jednym budynkiem mieszkalnym, czy nieruchomości niezabudowanej (aktualny stan działki o nr [...]), jest nieporównywalnie mniejsze, niż natężenie związane z dojazdem do sklepu o powierzchni ponad 500 m2. Wskazać również należy, że powyższe dotyczy również ruchu pieszego, który będzie generowany w wyniku realizacji przedsięwzięcia.

25 Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika również, że w piśmie z [...].10.2019 r. GDDiA Oddział w [...] poinformowała inwestora o możliwości skomunikowania działki nr [...] poprzez przebudowę istniejącego układu drogowego i wydzielenie pasa lewoskrętu dla pojazdów jadących od strony m. [...] (k. 29). Powyższe spowodowane było tym, że zjazd na działkę nr [...] znajduje się za niebezpiecznym łukiem oznakowanym znakiem A-3 i pojazdy oczekujące na środku drogi na skręt w lewo do sklepu narażone byłyby na uderzenie przez pojazdy nadjeżdżające zza łuku drogi (k. 35). Z akt sprawy wynika również, że działka nr [...] położona jest w terenie zabudowanym, w niewielkiej odległości znajdują się dwa zakręty na drodze krajowej nr [...] (k. 33 i 34). Wskazać należy również, że w odpowiedzi na skargę organ podał, że aktualny zjazd znajduje się w bardzo niekorzystnym miejscu, w obrębie znaku A-3 w km 14+053 (dwa niebezpieczne zakręty - w tym pierwszy w prawo) i zamieszczoną pod nim drugą tabliczką T-4 (tabliczką wskazującą liczbę zakrętów większą niż 2) oraz w obrębie znaku D-l w km 14+250 (droga z pierwszeństwem), tj.: w obrębie skrzyżowania z drogą niższej kategorii. (ok. 11 m od osi skrzyżowania) i na obszarze występowania trzech niebezpiecznych zakrętów. Powyższych informacji Sąd nie był w stanie zweryfikować na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, ale niezależnie od powyższego, analiza dowodów zgromadzonych w sprawie uzasadnia ocenę, że zaskarżone rozstrzygnięcie było prawidłowe. Brak było możliwości uzgodnienia nadesłanego projektu decyzji o warunkach zabudowy, albowiem zapis pkt II ppkt. 4.7 był niejednoznaczny, niezgodny z przepisem art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych w zakresie wskazania właściciela drogi jako podmiotu ustalającego warunki obsługi komunikacyjnej, jak również dopuszczenie do obsługi komunikacyjnej aktualnym zjazdem planowanej inwestycji prowadziłoby do zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...].

26 W odniesieniu do zarzutów skargi, to uznać należy, że organ zebrał wystarczający materiał dowodowy do rozpoznania sprawy i dokonał właściwej oceny w aspekcie braku możliwości dokonania uzgodnienia z uwagi na treść projektu decyzji o warunkach zabudowy. Kompetencja organu do dokonywania uzgodnień projektów decyzji o warunkach zabudowy wynika jednoznacznie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, natomiast art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych zakreśla przesłanki, co do których organ uzgadniający jest uprawniony wydać rozstrzygnięcie, czyli orzec w zakresie możliwość włączenia do drogi ruchu związanego z projektowaną inwestycją, a więc zgodności planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym będącej główną przesłanką tego uzgodnienia. Tym samym niewątpliwie organ był uprawniony do rozpoznawania nadesłanego wniosku o uzgodnienie. Brak jest możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy co do zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego bez uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi. W powyższym zakresie zarzuty skargi nie są uzasadnione i nie doszło do naruszenia prawa materialnego w tym zakresie. Wskazać jednak należy, że Sąd orzekający w tym składzie, nie podziela poglądu organu, jakoby już na etapie dokonywania uzgadniania projektu decyzji o warunkach zabudowy przez zarządcę drogi, zjazd o właściwych parametrach i funkcjach musiał istnieć w dacie orzekania. Taka ocena organu nie znajduje uzasadnienia w żadnym przepisie obowiązującego prawa. Zauważyć należy, że decyzja o warunkach zabudowy nie przyznaje inwestorowi żadnych praw, a jedynie wskazuje, w jaki sposób można zgodnie z prawem zagospodarować nieruchomość. Na podstawie tej decyzji inwestor nie może również przystąpić do wykonywania robót budowalnych. Decyzja o warunkach zabudowy określa tylko warunki, na jakich można będzie realizować przyszłą inwestycję, w tym też w zakresie sposobu obsługi komunikacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza również o tym, że inwestor wystąpi o pozwolenie na budowę i rozpocznie realizację przedsięwzięcia. Dlatego, w szczególności, gdy inwestor nie jest właścicielem nieruchomości – jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie, przyjęcie koncepcji proponowanej przez organ, mogłoby narazić inwestora na znaczne straty materialne związane z koniecznością wyłożenia środków finansowych na realizację zjazdu, w sytuacji w której np. nie uzyskałby z innych przyczyn ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślić należy, że zarządca drogi może w piśmie, na zapytanie inwestora, w sposób jednoznaczny wskazać warunki na jakich odbywać się ma obsługa komunikacyjna dla planowanego przedsięwzięcia przy uwzględnienia zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Jeżeli warunki wskazane przez zarządcę drogi zostaną wpisane przez organ sporządzający projekt decyzji o warunkach zabudowy, to w ocenie Sądu brak jest podstaw do odmowy uzgodnienia. Realizacja zjazdu zgodnie z parametrami określonymi przez zarządcę będzie miała bowiem miejsce na dalszym etapie procesu budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 października 2010 r. (sygn. akt II OSK 1467/09). Wskazać jednak należy, że w orzeczeniu tym wypowiedziano się o dostępie do drogi publicznej istniejącym w dacie rozstrzygania o warunkach zabudowy, w postępowaniu sądowym mającym na celu kontrolę decyzji wydanej w przedmiocie warunków zabudowy, nie zaś postanowienia uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy. Kwestą sporną w przytaczanej sprawie był dostęp do drobi publicznej nieruchomości, na której zamierzano realizować inwestycję. Natomiast uzgodnienie dokonywane przez zarządcę drogi stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 lutego 2018 r. (sygn. akt II OSK 1966/17, publ. LEX nr 2457528), powinno koncentrować się na możliwości włączenia do drogi ruchu związanego z projektowaną inwestycją, czyli jak wskazuje się w orzecznictwie, przede wszystkim na zgodności planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, będącymi główną przesłanką tego uzgodnienia. Tożsamy pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym powyżej wyroku z 13 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 3164/17, gdzie wyjaśnił, że odpowiedź na pytanie, czy organ uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy może odmówić uzgodnienia z tego powodu, że w jego ocenie teren planowanej inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej z uwagi na brak zjazdu publicznego lub decyzji zezwalającej na jego wykonanie, musi być przecząca. Jak wskazał NSA, a Sąd orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten podziela, omawiane uzgodnienie, dokonywane przez zarządcę drogi stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, powinno koncentrować się na możliwości włączenia do drogi ruchu związanego z projektowaną inwestycją, czyli jak wskazuje się w orzecznictwie, przede wszystkim na zgodności planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym będącej główną przesłanką tego uzgodnienia. Nie jest zaś rzeczą organu uzgadniającego decydowanie czy w sprawie spełniony został warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., gdyż ta kwestia podlega ocenie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy.

27 Natomiast podzielić należy ocenę skarżącej spółki, że doszło do uchybień w zakresie art. 11, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienie decyzji jest bardzo lakoniczne, w szczególności co do stanu faktycznego sprawy w kontekście braku możliwości zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego w związku z obsługą komunikacyjną planowanej inwestycji na warunkach określonych w nadesłanym projekcie decyzji. Stwierdzone uchybienia nie miały jednak wpływu na wynik sprawy, albowiem rozstrzygnięcie organu co do zasady jest prawidłowe.

28 Z powyższych względów, Sąd uznając skargę za niezasadną, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.