Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2007 r., IV SA/Wa 2303/05

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2007 r., IV SA/Wa 2303/05

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. D., K. D., B. K., E. C., E. D., M. B., J.R., A.R. i I. D. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 września 2005 r., nr GZrn-057-625-129/05 w przedmiocie reformy rolnej postanawia poinformować Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o istotnych naruszeniach prawa występujących w sprawie przejęcia nieruchomości na rzecz Państwa na podstawie przepisów dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 155 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), informuje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o istotnym naruszeniu prawa, do którego doszło w toku rozpoznawania sprawy z wniosku S. D. o stwierdzenie, że nieruchomość ziemska położona w Z. nie podlegała przejęciu na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej.

3 W rozpatrywanej sprawie Sąd, wyrokiem z dnia 6 września 2006 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2303/05) uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 września 2005 r., nr GZrn-057-625-129/05 oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, wskazując w uzasadnieniu swego orzeczenia uchybienia organów obu instancji. Niemniej jednak Sąd doszedł do wniosku, iż należy dodatkowo – ze względu na stwierdzone naruszenia prawa oraz uporczywość uchybień organów obu instancji przy rozpatrywaniu sprawy – zastosować środek przewidziany w omawianym na wstępie art. 155 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

4 W sprawie wszczętej wnioskiem S. D. w grudniu 1997 r., sądy administracyjne – przed rozpatrzeniem niniejszej skargi – wypowiadały się już dwukrotnie. Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2001 r. (sygn. akt IV SA 2108/01) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzje organów obu instancji. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 grudnia 2004 r. (sygn. akt IV SA/Wa 647/04) stwierdził nieważność rozstrzygnięć organu I i II instancji wydanych przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

5 We wskazanych orzeczeniach zawarte były wytyczne co do dalszego postępowania organów w niniejszej sprawie. Jednakże organy nie stosowały się do tych wytycznych, lub robiły to w sposób nieprawidłowy, co prowadziło do wydawania kolejnych błędnych rozstrzygnięć, eliminowanych następnie z obrotu prawnego przez sądy administracyjne. Efektem tych uchybień było także przedłużanie postępowania wszczętego w roku 1997.

6 Należy podkreślić, że zastosowanie się do wskazówek zawartych w orzeczeniach sądów administracyjnych, nie zależy od dobrej woli organów administracji publicznej. Jest to obowiązek wynikający wprost z przepisów prawa. Na gruncie uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), nakaz taki wynikał z art. 30, obecnie zaś z art. 153 obowiązującej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

7 Sąd stwierdza, że nierespektowanie powyższych przepisów prowadzi do przewlekłości postępowania. Ponadto takie postępowanie nie służy realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 Kpa). Dlatego też Sąd uznał za stosowne wystąpienie z niniejszą sygnalizacją.

8 Dodatkowo należy zauważyć, że stosownie do treści art. 155 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ, który otrzymał takie postanowienie sygnalizacyjne, obowiązany jest je rozpatrzyć i powiadomić w terminie trzydziestu dni Sąd o zajętym stanowisku.