Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2013 r., IV SA/Wa 2142/13

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2013 r., IV SA/Wa 2142/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 21.11.2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. T. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego R. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. T. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego R. T. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia ochrony uzupełniającej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie

2 Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] o pozbawieniu małoletniego M. T. ochrony uzupełniającej na terytorium RP.

3 W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. T. reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wydalenie skarżącego z terytorium RP uniemożliwi mu dochodzenie praw.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

5 Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności.

6 Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

7 Argumentacja przytaczana w orzecznictwie sądów administracyjnych na rzecz możliwości wstrzymania wykonania aktów administracyjnych odmownych wskazuje, że w istocie chodzi o wstrzymanie skutków decyzji odmownej, które mają znaczenie prawne dla skarżącego. Należy zatem uznać, że okoliczność, iż dany akt jest rozstrzygnięciem odmawiającym przyznania uprawnienia, nie przesądza o braku możliwości przyznania stronie ochrony tymczasowej. O możliwości przyznania ochrony na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie decyduje rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, lecz to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w granicach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania tego aktu nastąpi ochrona strony przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 7 lutego 2013 r. II OZ 61/13 oraz z dnia 8 maja 2013 r. II OZ 335/13).

8 Biorąc pod uwagę faktyczne i prawne następstwa, jakie wiązałyby się z wykonaniem zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że brak wstrzymania wykonania tej decyzji groziłby niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

9 Udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie decyzji pozbawiającej strony ochrony uzupełniającej jest związane ze standardami rzetelnej procedury i realizacją prawa do sądu (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 748/13). Wniosek należało zatem uwzględnić. Zasadne jest pozostanie skarżącego w Polsce do czasu zakończenia niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Ponadto, mając na uwadze przedmiot sprawy stwierdzić należy, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować poważne skutki dla skarżącego również w postaci utraty pomocy socjalnej, wpływając na warunki egzystencji małoletniego.

10 Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.