Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2017 r., IV SA/Wa 212/17

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2017 r., IV SA/Wa 212/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran, Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec (spr.), Sędzia WSA Anita Wielopolska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym do Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...].11.2016 r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie (zwany dalej GDOŚ) utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (zwanego dalej RDOŚ) z dnia [...].08.2016 r. nr [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch domków kempingowych typu holenderskiego, jako elementu funkcjonalnego przystani morskiej, wraz z niezbędnym uzbrojeniem terenu i urządzeniami towarzyszącymi, na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...].

3 Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco.

4 Działka nr [...], obręb [...] położona jest na terenie Parku Krajobrazowego [...], gdzie obowiązują przepisy zawarte w uchwale Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] marca 2014 r. w sprawie Parku Krajobrazowego [...]. Ponadto znajduje się na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 [...] [...] oraz na obszarze mającym znaczenie dla Wspólnoty [...] i [...].

5 Organy stwierdziły, że fakt usytuowania planowanej inwestycji na obszarach objętych ochroną, stanowi podstawę do dokonania uzgodnienia przez RDOŚ w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej upzp).

6 Nadmieniły, że w przypadku pokrywania się obszaru Natura 2000 z innymi obszarowymi formami ochrony przyrody, organ uwzględnia w ramach swojej właściwości oraz kompetencji w pierwszej kolejności zakazy zawarte w aktach prawa miejscowego, obowiązujących względem tych innych obszarów. Następnie, w przypadku braku naruszenia tych zakazów, bada wpływ danej inwestycji na obszar Natura 2000. Wskazana kolejność postępowania pozwala uniknąć przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, w sytuacji gdy inwestycja na danym terenie, z uwagi na naruszenie zakazów na nim obowiązujących i tak nie może zostać zrealizowana.

7 W niniejszej sprawie, z uwagi na naruszenie zakazu obowiązującego na terenie Parku Krajobrazowego [...], Organ odstąpił od badania wpływu zamierzonej inwestycji na obszary Natura 2000 - [...] [...] oraz [...] i [...] [...].

8 Po przeanalizowaniu złożonych dokumentów oraz materiałów dostępnych na stronie www.geoportal2.gov.pl stwierdzono, że przedmiotowa inwestycja będzie realizowana na terenie działki, położonej w pasie 100 m od brzegu [...]. Zgodnie zaś z § 4 ust. 1 pkt. 7 cyt. uchwały, na terenie Parku obowiązuje zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej.

9 RDOŚ ustalił zatem - których to ustaleń prawidłowość potwierdził GIOŚ - że do obiektów służących turystyce wodnej należałoby zaliczyć obiekty budowlane, bez istnienia których uprawianie turystyki wodnej nie byłoby możliwe. Funkcją tych obiektów jest tylko i wyłącznie zapewnienie bezpiecznego i dogodnego sposobu korzystania z wód. Nie można zatem zaliczyć do nich domków kempingowych, ponieważ nie spełniają one przesłanki zawartej w § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały, nie są bezpośrednio związane z turystyką wodną. Obiekty takie mogą zostać zrealizowane poza pasem 100 m, co nie wpłynie na niemożność uprawiania turystyki wodnej.

10 Nie znaleziono też podstaw do zastosowania odstępstwa od wskazanego zakazu, określonego w § 4 ust. 2 cyt. uchwały. Analizowany teren w dniu wejścia w życie cyt. uchwały nie posiadał obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i z tego względu nie było możliwości uwzględnienia wymienionego odstępstwa.

11 Rozważono również możliwość zastosowania odstępstwa zawartego w § 4 ust. 6 uchwały. Żaden z wymienionych w nim warunków nie został jednak spełniony.

12 Nadmieniono, że zgodnie z § 4 ust. 7 cyt. uchwały, wymienione zakazy nie dotyczą obiektów budowlanych niezbędnych na potrzeby plaż, kąpielisk, przystani jachtowych lub rybackich nad [...].

13 Analizowana instalacja 2 domków kempingowych miała zostać zrealizowana jako element funkcjonalny przystani morskiej "[...]". Podkreślono, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (Dz. U. z 2010 r. Nr 33, poz. 179, ze zm.), za port lub przystań morską uważa się akweny i grunty oraz związaną z nimi infrastrukturę portową, znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej. Z kolei pod pojęciem infrastruktury portowej rozumie się znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje, związane z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy, tj. świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej.

14 RDOŚ analizując przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy stwierdził, że wnioskowane do budowy domki kempingowe stanowić miałyby jedyne obiekty przystani morskiej. Tym samym nie można uznać ich za obiekty związane z funkcjonowaniem przystani, przeznaczone do świadczenia przez podmiot zarządzający przystanią usług związanych z korzystaniem z infrastruktury. Nie istnieje bowiem zasadnicza infrastruktura portowa, pozwalająca na zapewnienie bezpiecznego i dogodnego sposobu korzystania z wód [...].

15 Powołano się na ugruntowany w orzecznictwie pogląd, że wyjątków od zakazów (reguł) nie można interpretować rozszerzająco, a ściśle, tak aby nie podważyć przyjętej reguły.

16 Organ odwoławczy, celem dokładniejszego wyjaśnienia sprawy pismem z dnia 19 października 2016 r. zwrócił się do Urzędu Miasta i Gminy [...], z zapytaniem czy Burmistrz [...] ustanowił podmiot zarządzający przystanią morską "[...]" oraz czy zadecydował o formie prawno-organizacyjnej zarządzania przystanią morską "[...]".

17 W zaskarżonym postanowieniu GIOŚ wskazał, że art. 23 ust. 2 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich, przedmiot działalności przedsiębiorstwa podmiotu zarządzającego obejmuje, w szczególności budowę, rozbudowę, utrzymywanie i modernizację infrastruktury portowej.

18 Powołał się na informację z dnia [...] października 2016 r., uzyskaną z Urzędu Miasta i Gminy [...], z której wynika, że nie ustanowiono dotąd podmiotu zarządzającego przystanią morską "[...]". Z tego wyprowadził wniosek, że M. S. nie jest podmiotem zarządzającym omawianą przystanią, a więc nie jest uprawniona do budowy infrastruktury portowej, a tym samym budowy - posadowienia tam domków kempingowych.

19 GIOŚ powołał się na treść zarządzenia z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w sprawie określenia akwenów portowych oraz ogólnodostępnych obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury portowej każdego portu innego niż porty o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej i przystani morskich, w którym Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] określił obiekty, które wchodzą w skład infrastruktury niektórych portów i przystani. Podał, że w oparciu o jego regulacje, za obiekty budowlane (budynki) wchodzące w skład infrastruktury przystani morskiej uznane zostały obiekty związane bezpośrednio z funkcjonowaniem przystani, takie jak bosmanat, czy ewentualnie obiekty sanitarne. Domki kempingowe natomiast, jak przyjął Organ odwoławczy, pełnią funkcję rekreacyjną i nie można stwierdzić, by stanowiły element funkcjonalny przystani.

20 We wniesionej skardze M. S. zarzuciła naruszenie prawa miejscowego, tj. § 4 ust. 1 pkt 7 oraz § 4 ust. 7 uchwały z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] Sejmiku Województwa [...] w sprawie Parku Krajobrazowego [...], poprzez odmówienie uzgodnienia projektu decyzji Burmistrza [...] w sprawie ustalenia przedmiotowych warunków zabudowy, w konsekwencji uznania, że planowana inwestycja nie jest zwolniona z zakazów ustanowionych przywołanymi przepisami.

21 Zarzuciła też naruszenie zaskarżonym postanowieniem przepisów definiujących przystanie morskie, zawartych w ustawie o portach i przystaniach morskich.

22 Podniosła, że Organy nieuprawnienie interpretują posadowienie przedmiotowych domków, wbrew celowi wynikającemu z projektu budowlanego, na podstawie którego Wojewoda [...] wydał pozwolenie na budowę. Niezasadnie pomijają, że zgodnie z projektem domki mają służyć jako zaplecze magazynowe oraz miejsce umożliwiające dozór przystani. Błędnie przyjmują, że domki te służą rekreacji, jako domki kempingowe i przez to ich posadowienie nie służy turystyce morskiej.

23 Jej zdaniem, posadowienie tych domków - jako części przystani - ma umożliwić świadczenie usług turystycznych, poprzez zapewnienie odpowiedniej infrastruktury.

24 Podniosła też, że dla tej konkretnej inwestycji Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] uzgodnił warunki zagospodarowania terenu postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. , co oznacza, że wprost wypowiedział się, iż planowane obiekty w postaci dwóch domków, służą turystyce wodnej, jako część infrastruktury przystani "[...]".

25 Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem Organów, że skoro przystań jeszcze nie istnieje, to posadowienie tych domków nie stanowi elementu jej infrastruktury. Wyraziła pogląd, że przepisy prawa nie ustanawiają kolejności inwestycji w zakresie zorganizowania przystani morskiej. Tylko więc wola inwestora rozstrzyga o tym, w jakiej kolejności będzie dokonywał rewitalizacji, a więc przywrócenia funkcjonalności, w tym przypadku istniejącej już kiedyś w tym miejscu przystani.

26 Nadmieniła, że Organ II. instancji powinien także wziąć pod uwagę istniejące pozwolenie wodnoprawne Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2016 r., zezwalające na wykonanie robót podczyszczeniowych w obrębie przystani "[...]", jako element tworzenia jej infrastruktury (decyzja w załączeniu). Ponadto w toku postępowania międzyinstancyjnego wydana została opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. stwierdzająca, że nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji zlokalizowanej na działce Skarżącej, objętej przedmiotowym postępowaniem w zakresie inwestycji polegającej na robotach budowlano-remontowych w basenie przystani morskiej "[...]". Zaznaczyła przy tym, że opinia ta odnosi się do wniosku Burmistrza [...], dotyczącego odtworzenia umocnień brzegowych na długości 200 m oraz budowie 4 drewnianych pomostów o wymiarach 12x3 m, a także wykonania prac podczyszczeniowych, celem pogłębienia basenu do 1,8 m. Zdaniem Skarżącej, decyzja ta świadczy o tym, że w obrębie przystani powstaje odpowiednia infrastruktura, co przemawia z kolei za uzgodnieniem inwestycji w postaci posadowienia domków, jako elementu infrastruktury przystani, jeśli wziąć pod uwagę cel inwestycji wynikający z projektu budowlanego.

27 Wyraziła pogląd, że ustanowienie podmiotu zarządzającego portem jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem Burmistrza [...]. Poza tym nie jest on uprawniony do takiego działania w odniesieniu do tej części portu, która obejmuje prywatną działkę, będącą własnością Skarżącej. Do niej to bowiem należy decyzja o organizacji przystani na jej działce, w tym też ustanowienie podmiotu zarządzającego.

28 W odpowiedzi na skargę, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Podał nadto, że Burmistrz [...] nie ustanowił podmiotu zarządzającego przystanią morską "[...]", ani też nie zadecydował o jej formie prawno - organizacyjnej.

29 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

30 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

31 Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a., Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

32 W pierwszej kolejności należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

33 Przedmiot wywiedzionej skargi mieścił się w dyspozycji tego przepisu, dlatego ten tryb mógł znaleźć zastosowanie.

34 Poza sporem w niniejszej sprawie jest, że planowana inwestycja ma zostać zrealizowana na obszarze, dla którego obowiązują przepisy zawarte w uchwale Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w sprawie Parku Krajobrazowego [...]. Ponadto, znajduje się ona na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 [...] [...] oraz na obszarze mającym znaczenie dla Wspólnoty [...] i [...] [...].

35 Niewątpliwie zatem fakt usytuowania planowanej inwestycji na obszarach objętych ochroną, stanowił podstawę do dokonania uzgodnienia przez RDOŚ w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 upzp.

36 W niniejszej sprawie trafnie przyjmuje się też, że w przypadku pokrywania się obszaru Natura 2000 z innymi obszarowymi formami ochrony przyrody, organ w ramach swojej właściwości oraz kompetencji, w pierwszej kolejności uwzględnia zakazy zawarte w aktach prawa miejscowego, obowiązujących dla tych innych obszarów. Dopiero, w przypadku braku naruszenia tych zakazów, bada wpływ danej inwestycji na obszar Natura 2000.

37 Wobec tego, w rozpatrywanej sprawie, z uwagi na naruszenie zakazu obowiązującego na terenie Parku Krajobrazowego [...], Organy obu instancji były uprawnione do odstąpienia od badania wpływu tego zamierzenia na obszary Natura 2000 [...] [...] oraz [...] i [...] [...].

38 Wobec tego nadmienić należy, że ograniczenie zabudowy, wynikające z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody, ma na celu ochronę pasa 100 m od linii brzegu rzeki, jeziora lub też innego zbiornika wodnego, z uwagi na fakt, iż tereny takie m.in. umożliwiają przemieszczanie się organizmów żywych w obrębie danego obszaru. Na tę okoliczność trafnie zwrócił uwagę GIOŚ.

39 Przewidziane w cyt. uchwale odstępstwo od omawianego zakazu, ma umożliwiać budowę w tym pasie 100 m m.in. obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, a więc obiektów, które nie będą w sposób znaczący ingerowały w przestrzeń chronionego obszaru, położonego w pasie 100 m od brzegu akwenu.

40 W myśl zatem § 4 ust. 7 cyt. uchwały, omawianego zakazu nie stosuje się w odniesieniu do obiektów budowlanych niezbędnych do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani jachtowych lub rybackich nad [...].

41 Wskazane odstępstwo, jak trafnie przyjęły Organy obu instancji, nie znajduje zastosowania w odniesieniu do zamierzonej inwestycji. Nie polega ona bowiem na realizacji obiektu budowlanego niezbędnego do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani jachtowych lub rybackich nad [...].

42 Zgodnie zaś z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (Dz. U. z 2010 r. nr 33, poz. 179), Dyrektor właściwego urzędu morskiego w akcie prawa miejscowego ma określić obiekty, urządzenia i instalacje wchodzące w skład infrastruktury zapewniającej dostęp do każdego portu, innego niż określony w ust. 2 i do przystani morskich, a także akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje, wchodzące w skład infrastruktury portowej każdego portu innego niż określony w ust. 2 i przystani morskich.

43 GIOŚ ustalił, że do czasu wydania zaskarżonej decyzji, Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] nie określił jakiego typu obiekty wchodzą w skład infrastruktury Przystani "[...]" w [...]. Okoliczność ta została potwierdzona w postępowaniu sądowym, mianowicie Dyrektor właściwego urzędu morskiego stwierdził, że akt taki nie został także wydany na dzień wyrokowania.

44 Należy też nadmienić, że jak celnie wskazał GIOŚ, zarządzeniem z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w sprawie określenia akwenów portowych oraz ogólnodostępnych obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury portowej każdego portu innego niż porty o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej i przystani morskich - Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] określił obiekty, które wchodzą w skład infrastruktury niektórych portów i przystani. GIOŚ podał zatem, że przykładowo w skład infrastruktury portowej przystani morskiej "[...]" wchodzą: 1. Nabrzeża, 2. Pirsy, pomosty, dalby, wyciągi. 3. Infrastruktura drogowa, wodociągowa, kanalizacyjna, elektroenergetyczna, telekomunikacyjna, informatyczna i ochrony przeciwpożarowej na obszarze lądowym objętym granicami przystani 0,7050 m2. 4. Linie kablowe zasilające, instalacje elektryczne oświetlenia, instalacje elektryczne punktów poboru energii, instalacje elektryczne budynku wyciągu łodziowego.

45 Zgodnie z § 4 ust. 7 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] marca 2014 r. w sprawie Parku Krajobrazowego [...] wymienione zakazy nie dotyczą obiektów budowlanych niezbędnych na potrzeby plaż, kąpielisk, przystani jachtowych lub rybackich nad [...].

46 Trafnie zatem w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, przyjęły Organy obu instancji, że budowa obiektów turystycznych, przy jednoczesnym braku innej infrastruktury przystani, nie może zostać uznana za element danej przystani (w rozpatrywanej sprawie przystani "[...]"), a tym samym nie spełnia przesłanki zawartej w § 4 ust. 7 uchwały, dotyczącej budowy obiektów budowlanych niezbędnych na potrzeby przystani jachtowych lub rybackich nad [...].

47 Zamierzone do realizacji obiekty, związane z funkcjonowaniem przystani, przeznaczone do świadczenia przez podmiot zarządzający przystanią usług związanych z korzystaniem z jej infrastruktury, nie spełniają wskazanej przesłanki wyłączenia spod zakazu z tego względu, że nie istnieje zasadnicza infrastruktura portowa, pozwalająca na zapewnienie bezpiecznego i dogodnego sposobu korzystania z wód [...].

48 Niewątpliwie też trafnie zauważył Organ, że określenie w projekcie decyzji o warunkach zabudowy domków kempingowych typu holenderskiego "elementem funkcjonalnym przystani morskiej" nie przesądza o faktycznej funkcji i przeznaczeniu tej inwestycji. By spełnić wskazany warunek, obiekty budowlane muszą być opisane w ten sposób, by wynikało, że mają być powiązane w sposób bezpośredni, a nie jedynie pośredni z turystyką wodną.

49 Podstawowe znaczenie ma także, by realizacja ich, stanowiła uzupełnienie już istniejącej infrastruktury portowej, a nie by proces rewitalizacji, a więc przywrócenie funkcjonalności istniejącej już kiedyś w tym miejscu przystani, rozpoczynało się od budowy owych domków kempingowych.

50 Wobec tego już z wniosku Inwestora winno wynikać, że jeden budynek będzie stanowił bosmanat, a drugi będzie służył np. przechowywaniu sprzętu pływającego. Wskazanie we wniosku o warunki zabudowy, że chodzi o realizację dwóch domków kempingowych typu holenderskiego, nie wyklucza bowiem możliwości zrealizowania w nich bazy noclegowej, która nie mogłaby zostać uznana za turystykę wodną, gospodarkę wodną lub rybacką i winna zostać usytuowana poza strefą owych 100 m od brzegu.

51 Obecny sposób sformułowania wniosku o warunki zabudowy i zapis projektu decyzji o warunkach zabudowy, przedłożonego do uzgodnienia, nie pozwoliłyby – zwłaszcza wobec aktualnego braku zasadniczej infrastruktury portowej - na uznanie tej inwestycji za infrastrukturę przystani, służącą turystyce wodnej, a więc za obiekty budowlane niezbędne na potrzeby plaż, kąpielisk, przystani jachtowych lub rybackich nad [...].

52 W tym kontekście, nie mają przesądzającego znaczenia w sprawie zezwolenia, na jakie powołała się Skarżąca, a mianowicie - pozwolenie wodnoprawne Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2016 r., zezwalające na wykonanie robót podczyszczeniowych w obrębie przystani "[...]" oraz opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. stwierdzająca, że nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji zlokalizowanej na działce Skarżącej, w zakresie inwestycji polegającej na robotach budowlano-remontowych w basenie przystani morskiej "[...]", dotyczącego odtworzenia umocnień brzegowych na długości 200 m oraz budowie 4 drewnianych pomostów o wymiarach 12x3 m, a także wykonania prac podczyszczeniowych celem pogłębienia basenu do 1,8 m. Mogą one świadczyć jedynie o tym, że Skarżąca podejmuje działania, by w obrębie przystani powstała odpowiednia infrastruktura. Zmierza więc do tego, by w efekcie wykonania wskazanych prac, przystań została odtworzona. Kiedy i czy nastąpi ich wykonanie, z oświadczeń Skarżącej jednak nie wynika.

53 Ten stan rzeczy potwierdza zatem konstatację Organów obu instancji, że jak dotąd nie ma sprawnej i funkcjonalnej infrastruktury portowej (dla tej przystani). Póki co nie istnieje więc zasadnicza infrastruktura portowa, pozwalająca na zapewnienie bezpiecznego i dogodnego sposobu korzystania z wód [...].

54 Stara infrastruktura przystani, pochodząca sprzed wielu lat, obecnie w znacznej części zniszczona, nie nadaje się do użytku i wymaga rewitalizacji, czego Skarżąca ma świadomość. Dopiero więc wykonanie podstawowej infrastruktury portowej, pozwoli na ocenę, czy powinna ona zostać uzupełniona o zabudowę, dla której o warunki zabudowy Skarżąca wystąpiła w niniejszej sprawie (zaznaczając w skardze, że chodzi jej o realizację kapitanatu i magazynu).

55 Wobec niezałączenia pozwolenia na budowę, na które powołała się M. S. w skardze i bardzo ogólne podanie jego przedmiotu, poprzez stwierdzenie, że "posadowienie przedmiotowych domków, wbrew celowi wynikającemu z projektu budowlanego, na podstawie którego Wojewoda [...] wydał pozwolenie na budowę", uniemożliwiało odniesienie się do tej okoliczności. Kwestia ta jednakże we wskazanym stanie faktycznym sprawy i tak nie miałaby przesądzającego znaczenia.

56 Nie można przy tym zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej, że to inwestor ustala w jakiej kolejności będzie realizował obiekty w ramach przystani. Tworzenie jej infrastruktury musi dokonywać się wg pewnej kolejności, a więc muszą uprzednio zostać odtworzone umocnienia brzegowe (tu na długości 200 m), wybudowane drewniane pomosty (tu 4), a poza tym wykonane prace podczyszczeniowe, celem pogłębienia basenu. Bez uprzedniego zrealizowania wskazanych zamierzeń, nie można przyjąć, że przystań posiada niezbędną infrastrukturę.

57 Jak trafnie zauważył GIOŚ, o tym, czy dany akwen będzie mógł być wykorzystany do uprawiania turystyki wodnej, decyduje stosowny sprzęt i odpowiednie przystosowanie brzegu. Zatem do obiektów służących turystyce wodnej należałoby zaliczyć obiekty budowlane, bez istnienia których uprawianie turystyki wodnej nie byłoby możliwe, realizowane w celu zapewnienia bezpiecznego i dogodnego sposobu korzystania z danych wód.

58 Z tego względu, zarzut Skarżącej, iż interpretacja przez Organ II. instancji pojęcia "turystyki wodnej" odnosi się raczej do podmiotów uprawiających tę turystykę, należało uznać za nieuprawniony.

59 Zgodnie z informacją z dnia [...] października 2016 r., uzyskaną z Urzędu Miasta i Gminy [...], potwierdzoną nadto w postępowaniu sądowym, nie ustanowiono podmiotu zarządzającego przystanią morską "[...]".

60 Sąd podziela przy tym wywody GIOŚ, że M. S. nie jest podmiotem zarządzającym tą przystanią morską. Nie nadaje jej tego przymiotu fakt posiadania tam działki.

61 Z art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich wynika, że jedynie podmiot zarządzający jest uprawniony do budowy, rozbudowy, utrzymywania czy modernizacji infrastruktury portowej. Natomiast, podmiot zarządzający przystanią może zostać wyznaczony przez gminę. W myśl zaś art. 42 ust. 2 pkt 21 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 2145), zarządzanie portami niemającymi podstawowego znaczenia dla gospodarki narodowej, przystaniami morskimi, w których nie powołano podmiotu zarządzającego w trybie przepisów ustawy o portach i przystaniach morskich, w zakresie przewidzianym w tych przepisach - należy do organów administracji morskiej.

62 Trzeba też podkreślić, że postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało w tej sprawie zgodnie z wymogami art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., a Organ odwoławczy uzasadnił swe stanowisko spełniając wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a., przy zastosowaniu zasady ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, w myśl art. 15 k.p.a.

63 W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 P.p.s.a. - Sąd orzekł jak w sentencji.