Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2012 r., IV SA/Wa 1900/11

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2012 r., IV SA/Wa 1900/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA - Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. G. i J. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w sprawie ze skargi B. G. i J. G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]

Uzasadnienie

2 Decyzją z [...] listopada 2010 r. Wojewoda [...] ustalił lokalizację linii kolejowej [...] na odcinku granica miasta W. - stacja S. (km [...]), zatwierdził podział nieruchomości oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

3 Decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Minister Infrastruktury uchylił, znajdującą się na stronie 1 i 2 decyzji organu I instancji, tabelę przedstawiającą działki gruntu lub ich części, na których zlokalizowana będzie inwestycja w Gminie W. i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy (pkt I), uchylił w całości rys. nr [...] (projekt zagospodarowania terenu – S.) do załącznika nr 2 zaskarżonej decyzji i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy (pkt II), a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję z [...] listopada 2010 r. (pkt III).

4 B. G. i J. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 r., w której zwarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

5 W uzasadnieniu wniosku skarżący podnieśli, że ponieśli olbrzymie koszty związane z zagospodarowaniem terenu podlegającemu podziałowi, w tym stawu przywracając mu funkcję hodowlanego, oczyszczając jego środowisko oraz rekonstruując urządzenia piętrzące wodę i odwadniające teren, co w przypadku dokonanego podziału bez uwzględnienia faktu istnienia stawu stanowi zagrożenia dla jego dalszego prawidłowego funkcjonowania, w tym dla egzystencji fauny i flory wpisując się w pojęcie ponadnormatywnego zanieczyszczenia wody i gleby, stanowiąc zagrożenie, co powinno być uwzględnione w warunkach technicznych dotyczących wymagań związanych z ochroną interesu osób trzecich i to zapewne nie w zakresie potrzeb oczek wodnych usytuowanych w pobliżu nasypu kolejowego. Nadto na działce skarżących została zakończona inwestycja budowlana polegająca na wzniesieniu budynku mieszkalnego, w którą to skarżący już zainwestowali ponad sześć milionów złotych, a fakt istnienia tego obiektu wraz z infrastrukturą nie został uwzględniony na mapie inwestycji, jako istniejące uzbrojenie terenu zgodnie z dyspozycją art. 9o ust 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94 ze zm.), co przy reorganizacji istniejącej infrastruktury i podziale nieruchomości może stanowić zagrożenie, objawiające się w ponadnormatywnymi uciążliwościami powodowanymi hałasem w przypadku wycinki istniejącego drzewostanu i przesunięcia linii w kierunku istniejącej zabudowy.

6 Sąd zważył, co następuje:

7 Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji jeśli w wyniku wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

8 W myśl art. 9 w ust 1 ustawy o transporcie kolejowym, Wojewoda nadaje decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek P. S.A., uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Powołany przepis był podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji o nadaniu decyzji z 3 listopada 2010 r. rygoru natychmiastowej wykonalności. Jednocześnie art. 9w ust 3 powołanej ustawy wprowadza uregulowanie, w myśl którego decyzja, o której mowa w ust. 1:

9 1) przyznaje P. S.A. prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

10 2) zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń;

11 3) uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez P. S.A.

12 Powołane przepisy ustawy o transporcie kolejowym jednoznacznie wskazują, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, może wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, co zostało wykazane we wniosku B. G. i J. G. o wstrzymanie wykonania ww decyzji.

13 Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.