Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2004 r., II SA 3315/03

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2004 r., II SA 3315/03

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2004r. sprawy ze skargi Z. P. i W. P. wspólników spółki jawnej [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2003r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Uzasadnienie

2 [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2003 roku nr [...] na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym /Dz.U. Nr 125, poz. 1371 z póż. zm. / oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2003 roku nałożył na Z. P., W. P. sp. j. [...] w S. karę pieniężną w wysokości 3000.00 złotych za samowolną zmianę wskazań urządzeń pomiarowo – kontrolnych zainstalowanych w pojeździe przy wykonywaniu przewozu na potrzeby własne. Okazana podczas kontroli tarcza tachografu z [...].02.2003 r. nie posiadała zapisów przejechanych około 60 km. Jako podstawę prawną naruszenia organ wskazał na art. 92 ust. 1 pkt 3 i art. 15 ust.3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym /Dz.U. nr 125, poz. 1371 ze zm./,zaś podstawę wymiaru kary stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 roku w sprawie kar pieniężnych w transporcie drogowym /Dz.U. nr 115, poz.999 z póż. zm./.

3 Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Z. P., W. P. sp. j. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 92 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, lp. 13. 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 roku w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją.

4 W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W czasie kontroli drogowej, w dniu [...] lutego 2003 roku, stwierdzono brak ciągłości w zapisach na tarczy tachografu, co oznacza, że jazda odbywała się bez włożonej tarczki. Zaistniałe zdarzenie wyczerpuje, zdaniem organu II instancji, dyspozycję art. 92 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. Zgodnie ze wskazanym przepisem, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne samowolnie zmieniając urządzenia pomiarowo – kontrolne, zainstalowane w pojeździe podlega karze pieniężnej. Wysokość kary została określona w lp. 13. 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 roku w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym i wynosi 3000.00 złotych.

5 Twierdzenie strony, zdaniem organu, iż kuriozalnym wydaje się obciążenie przedsiębiorcy odpowiedzialnością za nieprawidłową obsługę tachografu przez pracownika jest niesłuszne. Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 24 września 2001 roku o czasie pracy kierowców pracodawcy zapewniają prawidłowe funkcjonowanie przyrządu kontrolowanego a kierowcy jego właściwe użytkowanie. Artykuł 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku stanowi jednak, iż uprawnieni do kontroli mają prawo nałożyć na kontrolowanego, decyzją administracyjną, karę pieniężną. Pod pojęciem kontrolowanego należy rozumieć przedsiębiorcę a nie kierowcę, ponieważ to przedsiębiorca, jako jednostka organizacyjna, podejmuje się wykonywania usług w zakresie transportu drogowego lub wykonywania przewozów na potrzeby własne jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Kierowca wykonuje tylko dyspozycje wydane mu przez pracodawcę. Odpowiedzialnością za funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, w tym za przestrzeganie przepisów prawa, obarczony jest zawsze przedsiębiorca a nie pracownik. Okoliczności przerwy w pracy tachografu, spowodowane wyjęciem baterii z akumulatorów w celu udzielenie pomocy innemu kierowcy, nie mogą stanowić podstawy uchylenia decyzji nakładającej karę pieniężną. O samowolnej zmianie wskazań urządzeń pomiarowo – kontrolnych świadczy dodatkowo notatka służbowa sporządzona w dniu [...] lutego 2003 roku.

6 Od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2003 roku skargę do Naczelnego Sadu Administracyjnego złożyli Z. P. i W. P. – wspólnicy spółki jawnej A[...] w S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie kosztów postępowania.

7 Zaskarżonej decyzji zarzucili wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa polegającym na:

8 1. błędnej interpretacji przepisu art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 roku o czasie pracy kierowców polegające na tym, iż za prawidłowe funkcjonowanie przyrządu kontrolnego /tachografu/ w każdej sytuacji odpowiada pracodawca, podczas gdy w tym konkretnym wypadku to kierowca, w sposób sprzeczny z przepisami, użytkował przyrząd kontrolny, na co oni jako pracodawcy nie mieli żadnego wpływu i dlatego nie mogą ponosić odpowiedzialności, za spowodowany przez kierowcę, stan sprzeczny z prawem,

9 2. dokonanie ustaleń sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a mianowicie treścią protokołu kontroli i oparcie ich na sprzecznej z protokołem treści "Notatki służbowej", co doprowadziło do bezpodstawnego utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. Treść notatki jest sprzeczna z protokołem kontroli. Brak zapisów wynikających z treści notatki w protokole kontroli podważa wiarygodność treści notatki. Wyjęcie baterii spowodowane było zdarzeniem losowym a zachowanie kierowcy zasługuje na akceptację a nie bezduszne potraktowanie.

10 Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje:

11 Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ Niniejsza sprawa należy do takiej kategorii spraw.

12 W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sadów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi nie zaś według kryteriów słusznościowych.

13 Kontrolując zaskarżona decyzję punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

14 Trafnie Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał na art. 92 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym /Dz.U. nr 125, poz. 1371 ze zm. w związku z lp.13.1 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 roku w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym /Dz.U. nr 115, poz. 999 ze zm./jako podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji. Naprawił tym samym wadę prawną decyzji organu I instancji. Błędnie bowiem [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wskazał jako podstawę prawną decyzji art. 92 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym. Podstawę faktyczną niniejszej sprawy stanowiła samowolna zmiana wskazań urządzeń pomiarowo-kontrolnych, zainstalowanych w pojeździe należącym do skarżących, przy wykonywaniu transportu drogowego. Ta zaś wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 pkt 13 ustawy o transporcie drogowym. Natomiast art. 92 ust. 1 pkt 3 dotyczy zdarzenia nie objętego stanem faktycznym niniejszej sprawy a art. 15 ust. 3 ustawy cofnięcia licencji. Również rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 roku w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym /Dz. U. Nr 115, poz. 999 ze zm./ zostało powołane ogólnie bez wskazania pozycji załącznika. Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego usunęła błędy organu I instancji.

15 Zarzut skarżących naruszenia przepisu art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 roku o czasie pracy kierowców/Dz. U. Nr 123, poz. 1354 ze zm./przez błędną jego interpretację polegająca na przyjęciu, że za prawidłowe funkcjonowanie przyrządu kontrolnego w każdej sytuacji odpowiada pracodawca nie jest trafny. Istotnie zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 roku o czasie pracy kierowców, pracodawcy zapewniają prawidłowe funkcjonowanie przyrządu kontrolnego a kierowcy jego właściwe użytkowanie. Przepis ten dotyczy relacji pracodawca-pracownik /kierowca/i odpowiedzialności tego ostatniego wobec przedsiębiorcy w sytuacji naruszenia przez niego zasad właściwego użytkowania, w tym wypadku tachografu. Zgodnie z art. 93 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym kontrolowanym jest przedsiębiorca a nie kierowca. To przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego lub wykonywania przewozów na potrzeby własne zakresie i to on ponosi odpowiedzialność za prawidłowe jego funkcjonowanie, w tym przestrzeganie prawa. Kierowca jest tylko pracownikiem. Jego odpowiedzialność za ewentualne przewinienia regulują przepisy kodeksu pracy. Ustawa o czasie pracy kierowców konkretyzuje podstawę takiej odpowiedzialności. W zaistniałej sytuacji faktycznej odpowiedzialność ponosi przedsiębiorca albowiem to on jest przewoźnikiem, podmiotem wykonującym transport drogowy. Przepis art. 92 ust. 1 pkt 13 penalizuje odpowiedzialność takich właśnie podmiotów.

16 Również drugi zarzut skargi nie jest trafny i nie może się ostać.

17 Okoliczności uzasadniające nałożenie kary pieniężnej na skarżących zostały szczegółowo opisane w protokole. Opis zdarzenia stanowiący podstawę wymierzenia kary, zawarty w uzasadnieniu decyzji organu I instancji nie różni się od tego zawartego w protokole kontroli. Istotnie znajdująca się w aktach sprawy notatka nie znalazła swojego odzwierciedlenia w protokole i dalej w decyzji organu I instancji. Ona jednak nie stanowiła podstawy faktycznej uzasadniającej wymierzenie kary pieniężnej. Tym samym rozstrzygnięcie organu I instancji było prawidłowe. Notatka służbowa miała tylko znaczenie uboczne. Został sporządzona w związku z zatrzymaniem dowodu rejestracyjnego, co wynika z jej treści Rozstrzygnięcie oparte zostało na treści protokołu. O tym, że tachograf był otwierany potwierdza jego wykres znajdujący się w aktach sprawy. Przytoczone powody, dla których doszło do przerwy pracy tachografu, nie mogą stanowić podstawy uchylenia decyzji albowiem są to względy słusznościowe, a te nie stanowią kryterium oceny decyzji administracyjnej.

18 Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 września 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.