Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2004 r., II SAB/Wa 4/04

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2004 r., II SAB/Wa 4/04

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. Małgorzata Jaśkowska po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia nadzorczego postanawia odrzucić skargę

Uzasadnienie

2 Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Sądy sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4, tzn. takich które mogą zakończyć się decyzją administracyjną, postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie czy rozstrzygającym sprawę co do istoty, postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, albo innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z mocy prawa.

3 Tymczasem czynności, których skarżący domagał się od Prezesa RM, nie mogły się zakończyć tego typu aktem lub czynnością.

4 J. H. żądał bowiem przede wszystkim od Prezesa RM wydania rozstrzygnięcia nadzorczego w sprawie stwierdzenia nieważności zarządzeń burmistrza. Pomijając, iż do wydania tego typu rozstrzygnięcia właściwy był na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2001 Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wojewoda, to i tak rozstrzygnięcie to nie zapada w formie decyzji, postanowienia ani aktu czy czynności o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego, jak podkreślił NSA w wyroku z 8 kwietnia 1992r. SAB/Wr 15/92 ONSA 1993 nr 2 poz. 39, brak reakcji organu nadzoru na pismo żądające stwierdzenia nieważności, nie jest bezczynnością organu uzasadniającą dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

5 Podobnie nie mogło być załatwione w formie przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy pismo skarżącego nazwane zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. Nawet, gdy jak sugeruje skarżący było ono złożone w trybie art. 37 kpa, a nie w trybie skarg i wniosków, to na postanowienie wydane w jego wyniku nie służy skarga do sądu administracyjnego. Nie kończy ono bowiem sprawy, ani jej nie rozstrzyga. Na podobnym stanowisku stanął NSA w postanowieniu z 12 lutego 2002r. II SA/Gd 3920/01. Skarga do sądu nie służy też na bezczynność w zakresie skarg i wniosków, załatwia się je bowiem zgodnie z art. 237 § 3 kpa w formie zawiadomienia.

6 Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art 3 § 2 pkt 1-4 i 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w sentencji.