Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2016 r., II SAB/Wa 214/16

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2016 r., II SAB/Wa 214/16

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Prezydenta Miasta O. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie lokalu zamiennego postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis w kwocie 200 (słownie: dwustu) zł.

Uzasadnienie

2 M. K., powołując się na art. 101 ust 1 w zw. z art. 101a ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 446), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta O. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie lokalu zamiennego. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że jest właścicielem nieruchomości, co do której Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...] września 2015 r. nakazał umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia praz wydzielenia strefy zagrożenia, a ponadto zabezpieczenia powyżej nieruchomości przed dostępem osób trzecich. Decyzja ta została wysłana do Urzędu Miasta O. oraz Starostwa Powiatowego w O.

3 Dalej skarżący wyjaśnił, że wykonał zalecenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jednak lokatorzy przedmiotowego budynku nie wyprowadzili się. W związku z tym skarżący wymówił lokatorom umowę najmu, a następnie pismem z dnia 23 listopada 2015 r. zwrócił się do Urzędu Miasta O. do wykonania nakazanego prawem obowiązku zapewnienia lokali zastępczych wynikający z art. 32 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 150 ze zm.).

4 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

6 Skarga jest niedopuszczalna.

7 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w art. 3 § 2 zawiera zamknięty katalog aktów i czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, natomiast w § 3 tego artykułu znajduje się odesłanie do regulacji szczególnych, które przewidują drogę sądowoadministracyjną.

8 Jedną z powyższych regulacji szczególnych jest art. 101a ust. 1 w zw. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 446).

9 Zgodnie z art. 101 ust 1 cytowanej ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Stosownie zaś do art. 101a ust 1 cytowanej ustawy Przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich.

10 W doktrynie podkreśla się, że bezczynność organu gminy może przybrać postać niepodjęcia nakazanej czynności w ogóle albo zaniechania jej wykonywania. Może chodzić także o niewykonanie czynności nakazanej prawem w pewnej części (zakresie) przy wykonaniu jej w części pozostałej. Określenie "czynność", bez uszczegółowienia jej rodzaju i charakteru, skutkuje koniecznością szerokiej wykładni tego pojęcia. Ze względu na odesłanie do art. 101 u.s.g. powinna to być czynność z zakresu administracji publicznej, odpowiadająca wymogom wskazanym w doktrynie i orzecznictwie sądowym (por. A. Matan "Komentarz do art. 101(a) ustawy o samorządzie gminnym" [w:] B. Dolnicki (red.), M. Augustyniak, R. Cybulska, J. Glumińska-Pawlic, J. Jagoda, R. Marchaj, Cz. Martysz, A. Matan, T. Moll, A. Wierzbica "Ustawa o samorządzie gminnym"., publ. LEX nr 493589).

11 Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący zarzuca organowi bezczynność w przedmiocie dokonania czynności, która nie ma charakteru czynności z zakresu administracji publicznej.

12 Instytucja lokalu zamiennego, uregulowana jest w art. 10 ust 4 ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 150 ze zm.), zgodnie z którym jeżeli rodzaj koniecznej naprawy tego wymaga, lokator jest obowiązany opróżnić lokal i przenieść się na koszt właściciela do lokalu zamiennego, jednak na czas nie dłuższy niż rok. Po upływie tego terminu właściciel jest obowiązany udostępnić lokatorowi w ramach istniejącego stosunku prawnego naprawiony lokal. Czynsz za lokal zamienny, bez względu na jego wyposażenie techniczne, nie może być wyższy niż czynsz za lokal dotychczasowy. Stosownie zaś do art. 32 w razie wypowiedzenia najmu, na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 4, najemcy opłacającemu w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy czynsz regulowany, obowiązek zapewnienia temu najemcy lokalu zamiennego oraz pokrycia kosztów przeprowadzki spoczywa, do dnia 31 grudnia 2017 r., na właściwej gminie.

13 Realizacja uprawnienia do lokalu zamiennego wynikającego z powyższych przepisów nie następuje na drodze administracyjnoprawnej. Ustawa posługując się bowiem określeniami, że "obowiązek zapewnienia lokalu zamiennego spoczywa na gminie" nie wskazuje w żaden sposób na realizację tego obowiązku w formie administracyjnoprawnej. Co więcej, z faktu tego, iż wobec akceptacji przez lokatora zaproponowanego przez gminę lokalu, stosunek prawny, na podstawie którego lokator korzysta następnie z lokalu kształtuje umowa najmu lokalu. Jest to forma właściwa dla prawa cywilnego, a zatem podlega kognicji sądów powszechnych (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 12 maja 2009 r. sygn. III SA/Kr 1099/08, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2013r., sygn. akt II SA/Wa 905/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

14 Konkludując w ocenie Sąd skarga na bezczynność organu w przedmiocie zapewnienia lokalu zamiennego nie jest skargą, o której mowa w art. 101a ust 1 ustawy o samorządzie gminnym, nie mieści się też w katalogu rozstrzygnięć wskazanych w art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dlatego też jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

15 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 58 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O zwrocie stronie z urzędu całego uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy.