Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2007 r., II SAB/Wa 179/06

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2007 r., II SAB/Wa 179/06

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.H. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia nadzorczego postanawia - odrzucić skargę-

Uzasadnienie

2 Pełnomocnik ustanowiony z urzędu – [...] pismem z dnia [...] stycznia 2007 r. sprecyzował skargę J.H. z dnia [...] września 2006 r. wskazując jako przedmiot zaskarżenia bezczynność Prezesa Rady Ministrów co do podjęcia czynności nadzorczych w trybie art. 85 i następnych oraz art. 91 i 93 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w zakresie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu Burmistrza Miasta W. z dniem [...] listopada 2002 r.

3 W odpowiedzi na skargę jak i w piśmie z dnia [...] stycznia 2007 r. pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi. Podał, że wniosek z dnia [...] sierpnia 2006 r., w którym J.H. zażądał od Prezesa Rady Ministrów podjęcia z urzędu czynności w sprawie działalności Gminy Miejskiej W., został przekazany przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów Departament [...] pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] do Wojewody [...] z prośbą o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi Wojewoda [...] pismem z dnia [...] września 2006 r. nr [...] poinformował J.H. o braku podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu Burmistrza W.

4 W ocenie organu nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego o bezczynności w zakresie podejmowania działań nadzorczych. Stosownie bowiem do treści art. 86 powołanej ustawy o samorządzie gminnym istnieje domniemanie kompetencji wojewody w zakresie nadzoru. Powoływanie się przez skarżącego na treść art. 91 i 93 wskazanej powyżej ustawy nie może stanowić podstawy do podjęcia działań nadzorczych z uwagi na brak sprzeczności z prawem kwestionowanego aktu.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

6 Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na:

7 1. decyzje administracyjne,

8 2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

9 3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

10 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

11 5. akta prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,

12 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

13 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,

14 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

15 Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu, tj. takich, które mogą zakończyć się decyzją administracyjną, postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie lub je rozstrzygającym co do istoty, postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, albo innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

16 W przedmiotowej sprawie J.H. wniósł skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów polegającą na niewydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu Burmistrza Miasta W. Pomijając fakt, że do wydania tego typu rozstrzygnięcia właściwy był na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wojewoda to i tak rozstrzygnięcie to nie zapada w formie decyzji, postanowienia ani aktu lub czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

17 Rozstrzygnięciem nadzorczym w rozumieniu przepisów rozdziału 10 ustawy o samorządzie gminnym jest tylko taka decyzja organu nadzorczego, która władczo ingeruje w uchwałodawczą działalność organów gminy, najczęściej stwierdzając nieważność konkretnej uchwały z powodu jej sprzeczności z prawem (art. 91 tej ustawy).

18 Brak reakcji organu nadzoru na pismo żądające stwierdzenia nieważności nie jest bezczynnością organu uzasadniającą dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 1992 r. sygn. akt SAB/Wr 15/92 ONSA 1993 nr 2, poz. 39).

19 W związku z powyższym należy stwierdzić, że bezczynność organu polegająca na niewydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego nie mieści się w zakresie spraw podlegających rozpoznaniu przez sądy administracyjne i dlatego skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.

20 Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1-4 i 8 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.