Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2009 r., II SAB/Wa 168/09

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2009 r., II SAB/Wa 168/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w sprawie przyznania świadczenia z funduszu świadczeń socjalnych dla emerytów i rencistów policyjnych postanawia: - odrzucić skargę -

Uzasadnienie

2 K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w sprawie przyznania świadczenia z funduszu świadczeń socjalnych dla emerytów i rencistów policyjnych.

3 W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, iż skarżący wnioskiem z dnia [...] września 2007 r. wystąpił do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji o przyznanie z funduszu socjalnego dopłaty do wypoczynku indywidualnego. Z uwagi jednak na fakt, iż nie przedłożył wszystkich wymaganych dokumentów, wniosek ten nie został rozpoznany. W kolejnych swoich wystąpieniach skarżący zwrócił się o realizację jego wniosku do Komendanta Głównego Policji, argumentując dlaczego nie jest w stanie przełożyć wszystkich wymaganych dokumentów.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

5 Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach.

6 Istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny, czy na organie ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

7 Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnym postanowieniu z dnia 18 marca 2009 r. sygn. akt III SAB/Kr 4/09 odrzucającym skargę K. J. na bezczynność [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2007 r. o przyznanie świadczenia socjalnego - dopłaty do wypoczynku indywidualnego, żaden z przypadków wskazanych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzi w niniejszej sprawie. Sąd wskazał, iż wniosek ten nie ma charakteru żądania administracyjnoprawnego, albowiem organ nie jest uprawniony do władczego działania w rozumieniu przepisów prawa administracyjnego, a więc do wydania decyzji administracyjnej, której domaga się skarżący.

8 Powyższy pogląd, zdaniem tutejszego Sądu, wiąże również strony niniejszego postępowania.

9 Skoro więc Komendant Główny Policji nie był zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej, czy też innego rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, w zakresie wniosku K. J., to zarzucana bezczynność organu nie mieści się w dyspozycji przepisu art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy. Oznacza to, iż skargę taką, jako niedopuszczalną, należało odrzucić.

10 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.