Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2016 r., II SA/Wa 716/15

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2016 r., II SA/Wa 716/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Danuta Kania (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 123 § 1, art. 219 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia uprawniającego do nabycia czterech egzemplarzy broni w postaci dwóch pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz dwóch karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm.

3 W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje:

4 Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] A. S. uzyskał pozwolenie na trzynaście egzemplarzy broni palnej do celów kolekcjonerskich. Powyższa decyzja na wniosek wyżej wymienionego została w dniu [...] września 2014 r. zmieniona w trybie art. 155 k.p.a., w wyniku czego otrzymał on pozwolenie łącznie na czterdzieści trzy egzemplarze broni palnej do celów kolekcjonerskich.

5 Wnioskiem z dnia [...] listopada 2014 r. A. S. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. o wydanie zaświadczenia uprawniającego do nabycia - w ramach posiadanego pozwolenia - czterech egzemplarzy broni, tj. dwóch pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz dwóch karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm.

6 Komendant Wojewódzki Policji w G. ww. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. odmówił wydania żądanego dokumentu wskazując, iż w uzasadnieniu decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. zostało stwierdzone, że A. S. uzyskał pozwolenie na broń palną do celów kolekcjonerskich, jednakże z wyłączeniem broni szczególnie niebezpiecznej, tj. pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm i karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) pozwolenie na broń nie może być wydane na broń szczególnie niebezpieczną w postaci samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 2 tej ustawy, który nie dotyczy osób fizycznych.

7 Definicję broni samoczynnej zawiera § 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 sierpnia 2011 r. w sprawie rodzajów broni palnej odpowiadających kategoriom broni palnej określonym w dyrektywie w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. Nr 191, poz. 1140), który stanowi, że broń palna samoczynna to broń palna, która przeładowuje się automatycznie po każdym oddanym strzale i jest przystosowana do odstrzelenia za jednym uruchomieniem spustu więcej niż jednego naboju. Pistolety maszynowe o kalibrze od 6 mm do 12 mm i karabinki samoczynne o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm są bronią palną samoczynną, zdolną do rażenia celów na odległość. Zakaz wydawania osobom fizycznym, w tym kolekcjonerom, pozwolenia na broń samoczynną wynika z art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji.

8 Od powyższego postanowienia A. S. złożył w terminie ustawowym zażalenie do Komendanta Głównego Policji, w którym podniósł, że uzyskanie pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich daje dostęp praktycznie do każdego rodzaju sprawnej technicznie broni. Podkreślił ponadto, iż przepisy ustawy o broni i amunicji należy czytać w sposób literalny i gramatyczny.

9 Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia. Motywując powołane na wstępie postanowienie stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. jest zasadne i celowe.

10 Wskazał, iż zgodnie z art. 10 ust. 4 pkt 7 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń wydane w celach kolekcjonerskich uprawnia do posiadania broni wymienionej w pkt 1-6 tego przepisu. Przepisy art. 10 ust. 4 pkt 2 lit. c i e, do których odsyła ust. 4 pkt 7 ustawy, wskazują na pistolety maszynowe o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz na karabinki samoczynne o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm (jako broń przewidzianą do celów ochrony osób i mienia), jednakże w ocenie Komendanta Głównego Policji ich posiadanie do celów kolekcjonerskich wyklucza jednoznaczna dyspozycja przepisu art. 10 ust. 5 pkt 1 ww. ustawy, w myśl którego pozwolenie na broń nie może być wydane na broń szczególnie niebezpieczną w postaci samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, które dotyczy wyłącznie określonych w tym przepisie przedsiębiorców i jednostek organizacyjnych związanych z ochroną innych osób lub mienia. Cel kolekcjonerski niewątpliwie nie jest objęty przepisem art. 29 ust. 2 ww. ustawy. Z tego właśnie względu w decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. wydanej w sprawie A. S. znalazł się zapis, iż przyznane mu pozwolenie nie obejmuje broni szczególnie niebezpiecznej, czyli pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm i karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm.

11 Decyzje Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz z dnia [...] września 2014 r., tj. wydająca wyżej wymienionemu pozwolenie na broń palną do celów kolekcjonerskich, a następnie rozszerzająca to prawo o kolejne jednostki broni, nie uprawniają go do dysponowania bronią szczególnie niebezpieczną w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm, bowiem do tych rodzajów broni ma zastosowanie ograniczenie określone w art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, co wynika z literalnego odczytania tego przepisu. Tym samym wydanie żądanego zaświadczenia jest prawnie niedopuszczalne.

12 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. A. S. zarzucił naruszenie art. 10 ust. 4 pkt 7 ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię. Wskazał również, że przepisy ustawy o broni i amunicji są jasne, czytelne i jednoznacznie, zatem stosowanie przez organ kryteriów pozaustawowych jest nie do przyjęcia na gruncie konstytucyjnej zasady praworządności (art. 7 Konstytucji RP), nakazującej organom władzy publicznej działać na podstawie i w granicach prawa.

13 W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

14 W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, iż na gruncie przepisów ustawy o broni i amunicji nie ma żadnych przeciwwskazań na posiadanie karabinków samoczynnych w kalibrze 5,45 mm - 7,62 mm i pistoletów maszynowych w kalibrze 6 mm - 12 mm do celów kolekcjonerskich, oprócz broni szczególnie niebezpiecznej w kalibrach poza kalibrami wyżej wymienionymi. Takiej właśnie jednoznacznej interpretacji przepisów ww. ustawy dokonał Komendant Wojewódzki Policji w G. w decyzji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] skierowanej do R. G. w sprawie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich. Takie stanowisko, w ocenie skarżącego, zaprezentował również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 22 maja 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 519/13 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 marca 2015 r.

15 W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

17 Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

18 Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

19 Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] grudnia 2014r. o odmowie wydania zaświadczenia uprawniającego do nabycia czterech egzemplarzy broni w postaci dwóch pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz dwóch karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm.

20 Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń uregulowane zostało w przepisach Działu VII (art. 217 i nast.) Kodeksu postępowania administracyjnego.

21 W myśl art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie zaś do § 2 ww. przepisu, zaświadczenie wydaje się, jeżeli: (1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, (2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym poświadczeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.

22 Z kolei w myśl art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

23 Natomiast przepis art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) stanowi, że na wniosek osoby posiadającej pozwolenie na broń wydaje się zaświadczenie do nabycia rodzaju i liczby egzemplarzy broni, zgodnie z pozwoleniem i amunicją do tej broni.

24 Zaznaczenia wymaga, że zaświadczenia są oświadczeniami wiedzy organu administracji publicznej, nie zaś oświadczeniami woli organu. Ich istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzygają o prawach i obowiązkach, a zatem nie rozstrzygają o istnieniu, bądź nie prawa lub obowiązku. W postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ nie modyfikuje treści dostępnych dokumentów i nie jest uprawniony do wydawania zaświadczeń o treści z nimi sprzecznej. Treścią zaświadczenia musi być pozytywne załatwienie wniosku strony ubiegającej się o potwierdzenie faktu. Natomiast w sytuacji, gdy posiadane dokumenty lub stan prawny nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może jedynie odmówić wydania zaświadczenia.

25 Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela argumentację organów obu instancji, iż posiadany przez nie materiał dowodowy oraz stan prawny nie uzasadniał wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego.

26 W niniejszej spawie bezsporne jest, że A. S. decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], zmienioną następnie w zakresie liczby egzemplarzy broni decyzją tego organu z dnia [...] września 2014 r. nr [...], uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów kolekcjonerskich. Ponadto skarżący wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. o wydanie zaświadczenia uprawniającego do nabycia 4 jednostek broni palnej do celów kolekcjonerskich w postaci 2 pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz 2 karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm.

27 Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Natomiast w myśl ust. 2 tego przepisu, pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach: (1) ochrony osobistej, (2) ochrony osób i mienia, (3) łowieckich, (4) sportowych, (5) rekonstrukcji historycznych, (6) kolekcjonerskich, (7) pamiątkowych, (8) szkoleniowych.

28 Z kolei w myśl art. 10 ust. 4 ww. ustawy, pozwolenie na broń wydane w celach, o których mowa w ust. 2, uprawnia do posiadania określonych rodzajów broni i amunicji do niej:

29 1) do celów ochrony osobistej: (a) broni palnej bojowej, gazowej, alarmowej w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm, (b) przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA, (c) miotaczy gazu obezwładniającego;

30 2) do celów ochrony osób lub mienia: (a) broni, o której mowa w pkt 1, (b) pistoletów sygnałowych, (c) pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm, (d) strzelb powtarzalnych o kalibrze wagomiarowym 12, (e) karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm;

31 3) do celów łowieckich - broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów;

32 4) do celów sportowych - broni palnej: (a) bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 6 mm, (b) centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 12 mm, (c) gładkolufowej, (d) przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego);

33 5) do celów szkoleniowych - broni, o której mowa w pkt 1 - 4;

34 6) do celów rekonstrukcji historycznych - broni alarmowej oraz innej broni palnej, konstrukcyjnie przeznaczonej do strzelania wyłącznie amunicją ślepą, w tym samoczynnej,

35 6) do celów kolekcjonerskich lub pamiątkowych - broni o której mowa w pkt 1 - 6.

36 Jednocześnie w przepisie art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, ustawodawca postanowił, że pozwolenie na broń, o którym mowa w ust. 1, nie może być wydane, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 2, na broń szczególnie niebezpieczną w postaci samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość. Zastrzeżenie, o którym mowa, dotyczy wyłącznie przedsiębiorców i jednostek organizacyjnych, którzy na podstawie odrębnych przepisów powołali wewnętrzne służby ochrony, jeżeli broń jest niezbędna do wykonywania przez te służby zadań wynikających z planu ochrony; przedsiębiorców, którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i formach określonych w koncesji oraz organizatorów kursów, kształcącym w zawodzie pracownika ochrony.

37 Wskazać należy, że definicję broni samoczynnej zawiera § 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 sierpnia 2011r. w sprawie rodzajów broni palnej odpowiadających kategoriom broni palnej określonym w dyrektywie w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. Nr. 191, poz. 1140). Przepis ten stanowi, że broń samoczynna to broń palna przeładowująca się automatycznie po każdym oddanym strzale i jest przystosowana do odstrzelenia za jednym uruchomieniem spustu więcej niż jednego naboju.

38 Zgodnie z § 2 pkt 1 a) powołanego rozporządzenia, kategoriom broni palnej -określonym w dyrektywie Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. Urz. WE L 256 z 13.09.1991) zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r. (Dz. Urz. UE L 179/5 z 08.07.2008) - odpowiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej następujące rodzaje broni palnej: kategoria A: broń palna samoczynna, zdolna do rażenia celów na odległość. Natomiast w § 1 pkt 2 rozporządzenia wskazano, że określenie kategoria A, to kategoria broni palnej, określona w ww. dyrektywie, do której należąca broń palna i amunicja jest niedopuszczona do nabywania i posiadania przez osoby fizyczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

39 Zaznaczyć w tym miejscu należy, że Rzeczpospolita Polska na podstawie art. 6 ww. dyrektywy Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r., została zobligowana do podjęcia wszelkich czynności w celu zakazania nabywania i posiadania broni palnej i amunicji sklasyfikowanej w kategorii A. Realizacją przedmiotowego obowiązku jest w istocie przepis art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, który wprowadza generalny zakaz wydawania osobom fizycznym, w tym kolekcjonerom, pozwolenia na broń samoczynną zdolną do rażenia celów na odległość.

40 W ocenie Sądu, zgodzić należy się ze stanowiskiem Komendanta Głównego Policji, że posiadanie do celów kolekcjonerskich broni szczególnie niebezpiecznej - w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm wymienionych w art. 10 ust. 4 pkt 2 lit. c i e - wyklucza jednoznaczna dyspozycja art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. O ile bowiem przepis art. 10 ust. 4 pkt 1-7 ustawy o broni i amunicji ma charakter ogólny, to przepis art. 10 ust. 5 pkt 1-4, wprowadzający zakaz wydawania pozwoleń na broń szczególnie niebezpieczną, stanowi lex specialis w stosunku do niego. Za takim odkodowaniem powyższych norm prawnych przemawia wykładnia systemowa i funkcjonalna powołanych przepisów.

41 Uwzględniając treść art. 29 ust. 2 ww. ustawy, stwierdzić również należy, że krąg podmiotów (przedsiębiorców i jednostek organizacyjnych), które mogą dysponować bronią szczególnie niebezpieczną ustawodawca ograniczył do tych, które realizują cele związane z ochroną osób lub mienia oraz kształceniem pracowników ochrony. Cel kolekcjonerski nie został objęty przepisem art. 29 ust. 2 ustawy. Z tych właśnie względów, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, w decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], orzekającej o wydaniu skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich wskazano, że przyznane mu pozwolenie nie obejmuje broni szczególnie niebezpiecznej, czyli pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm i karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm.

42 W świetle powyższego nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 10 ust. 4 pkt 1-7 ustawy o broni i amunicji oraz art. 7 Konstytucji RP. Skarżący nie posiada uprawnienia do dysponowania bronią szczególnie niebezpieczną w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm, bowiem do tych rodzajów broni ma zastosowanie ograniczenie określone w art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Tym samym wydanie żądanego przez skarżącego zaświadczenia było niedopuszczalne.

43 Bez znaczenia dla powyższej oceny pozostaje podnoszona w skardze okoliczność wydania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. decyzji z dnia [...] marca 2014 r. w stosunku do innej osoby oraz wyrażonego w niej stanowiska. Kwestia prawidłowości tej decyzji nie jest bowiem przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie.

44 Odnośnie powołanych w skardze wyroków: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 519/13 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 1954/13, wskazać należy, że zostały one wydane w sprawie, w której organ zastosował tryb nadzwyczajny, stwierdzając nieważność decyzji w części dotyczącej wydania pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm z powodu rażącego naruszenia art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). NSA, oddalając skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji od wyroku WSA w Warszawie, podzielił w istocie ocenę prawną Sądu I instancji, który uchylając decyzje organów Policji w przedmiocie stwierdzenia nieważności wskazał, iż brak było podstaw do uznania, że art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji został naruszony w stopniu rażącym w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w sytuacji, gdy przepis ten może być przedmiotem odmiennej wykładni, zaś "różnice w wykładni prawa albo interpretacji przepisów nie leżą w sferze postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji".

45 Postanowienia wydane w niniejszej sprawie zostały natomiast wydane w trybie zwykłym, przy czym - w ocenie Sądu - organ dokonał prawidłowej wykładni powołanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji.

46 Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.