Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2011 r., II SA/Wa 404/11

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2011 r., II SA/Wa 404/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2011 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [....] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego oddala skargę

Uzasadnienie

2 Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] uchwałą z dnia [...] września 2002 r. nadała dr S. M. stopień naukowy doktora habilitowanego nauk [...] w zakresie [...] ze specjalnością [...].

3 Uchwała ta została przedstawiona Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, do zatwierdzenia.

4 Decyzją z dnia [...] marca 2004 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów odmówiła zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału o nadaniu dr S. M. stopnia naukowego doktora habilitowanego i decyzją z dnia [...] marca 2005 r. powyższą decyzję utrzymała w mocy. Jako podstawę rozstrzygnięcia Centralna Komisja powołała art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.) oraz art. 51 ust. 1 i art. 52 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595).

5 W wyniku skargi dr S. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lutego 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1065/05 uchylił wydane w sprawie decyzje wskazując, iż podstawę rozstrzygnięcia winny stanowić przepisy obowiązującej w dacie wydania decyzji ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595). Powołana w obu decyzjach Centralnej Komisji, jako podstawa rozstrzygnięcia ustawa z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych utraciła moc z dniem 30 kwietnia 2003 r., zaś art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki dopuszczał możliwość stosowania przepisów dotychczasowych wyłącznie w sprawach przewodów doktorskich i habilitacyjnych, niezakończonych do dnia wejścia w życie nowej ustawy. Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 5 powołanej ustawy z dnia 14 marca 2003 r., obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji, czynności przewodu habilitacyjnego zakończyła uchwała Rady Wydziału [...] U. w [...] z dnia [...] września 2002 r. Zatem przepis art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. w tym stanie faktycznym nie mógł być zastosowany. Wobec powyższego, Sąd stwierdził, iż Centralna Komisja stosując prawo nieobowiązujące w dacie orzekania dopuściła się naruszenia przepisów prawa materialnego. Jednocześnie Sąd wskazał, iż organ ponownie rozpoznając sprawę w przedmiocie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału z dnia [...] września 2002 r. zastosuje właściwy tryb postępowania przewidziany w ustawie obowiązującej w dacie orzekania.

6 Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów ponownie rozpatrując sprawę nie zastosowała się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 lutego 2006 r. i w decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r., utrzymującej decyzję własną z dnia [...] marca 2008 r., odmawiającej zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału, jako podstawę prawną powołała przepisy ustawy z 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych. W uzasadnieniu decyzji Komisja stwierdziła, że nie podziela stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedstawionego w uzasadnieniu wyroku, co do tego, która ustawa ma w sprawie zastosowanie i wskazała, że zalecenia Sądu wykonała w takim zakresie, w jakim "nie były one sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa i orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego".

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1284/09 uchylił zaskarżoną przez S. M. decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2009 r. wskazując, że została ona wydana z naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

8 Powyższy wyrok został zaskarżony przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10 oddalił skargę kasacyjną uznając podniesione w niej zarzuty za nietrafne.

9 Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 17 ust. 1, art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595) w wersji przed nowelizacją wprowadzoną ustawą z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, po ponownym rozpatrzeniu sprawy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] września 2002 r. o nadaniu dr S. M. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w zakresie [...], postanowiła utrzymać w mocy swą decyzję z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia ww. uchwały.

10 W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja wskazała, iż na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. (przed nowelizacją z 27 lipca 2005 r.) uchwała Rady Wydziału o nadaniu stopnia doktora habilitowanego wymagała zatwierdzenia przez Centralną Komisję. Podobnie normuje te kwestie art. 271 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, który stanowi, iż do przewodów habilitacyjnych i postępowań o nadanie stopnia doktora habilitowanego i tytułu profesora wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 251 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

11 Centralna Komisja podała, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy uwzględniła wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 13 lutego 2006 r. Wniosek o zatwierdzenie uchwały Rada Wydziału przekazała do Centralnej Komisji w dniu 29 października 2002 r. Po przeprowadzeniu postępowania opiniodawczego sprawa została skierowana na posiedzenie Prezydium w dniu [...] marca 2004 r., czyli po wejściu w życie ustawy z dnia 14 marca 2003 r. i przepisy tej ustawy znalazły zastosowanie przy zatwierdzaniu uchwały Rady Wydziału.

12 Po wznowieniu postępowania habilitacja dr S. M. była oceniana przez dwóch recenzentów. Obydwaj wypowiedzieli się przeciwko zatwierdzeniu wniosku Rady Wydziału z dnia [...] października 2002 r. W opinii recenzentów rozprawa skarżącego nie miała istotnego znaczenia naukowego. Wątpliwości budził zarówno cel badań, jak i sposób jego realizacji. Wyniki uzyskane przez autora rozprawy potwierdzają jedynie znane fakty w odniesieniu do [...]. Wątpliwości recenzentów budziła definicja proponowanej i stosowanej normy, a przede wszystkim przypisywanie jej uniwersalnego znaczenia. W pracy zabrakło syntezy. Autor skupił się na analitycznych opisach rozkładów granic [...]. Również próba powiązania [...] z rodzajem [...] też, zdaniem recenzentów, nie była udana. Pominięto w niej bowiem inne czynniki modyfikujące [...].

13 Sekcja Nauk [...] w tajnym głosowaniu wypowiedziała się negatywnie w sprawie wniosku dotyczącego zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału o nadaniu dr S. M. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w zakresie [...].

14 Habilitant złożył wniosek z dnia 25 sierpnia 2008 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy po negatywnej decyzji z dnia [...] marca 2008 r., nie uzasadniając go.

15 Po złożeniu tego wniosku sprawa habilitacji skarżącego była oceniana również przez dwóch recenzentów. Pierwszy z nich uznał, że odmowa zatwierdzenia uchwały w sprawie nadania dr S. M. stopnia naukowego doktora habilitowanego jest całkowicie uzasadniona. Wskazał, że odwołanie nie zawiera nowych argumentów ani dyskusji merytorycznej z tezami uzasadniającymi decyzję odmowną. Jest zdania, że sposób postępowania skarżącego mógł mieć walor nowości kilkadziesiąt lat temu, natomiast dziś jego wnioski są banalne, a zastosowanie [...] do badań struktury i reżimu [...] ma sens w badaniach dotyczących znacznie większych obszarów ([...]). Uważa również, iż zawarte w rozprawie badania związków pomiędzy [...] a sumami [...] są mało twórcze pod względem metodycznym. Recenzent podkreślił też skromny dorobek naukowy skarżącego. Drugi z recenzentów ocenił pracę habilitacyjną i dorobek dr S. M. Pozytywnie, wskazując jednak na szereg mankamentów, w tym brak publikacji o zasięgu międzynarodowym i prezentacji wyników badań na konferencjach międzynarodowych. Podkreślił też fakt, że rozprawa nie jest wolna od potknięć. Przykładowo wątpliwości budzi sposób [...] na [...] przestrzennego [...]. Za poparciem wniosku przemawia natomiast fakt zastosowania metody prezentowanej przez dr S. M. w pracach innych [...] polskich.

16 Na posiedzeniu Sekcji [...] w dniu [...] czerwca 2009 r. uczestniczyli czterej recenzenci powołani przez Centralną Komisję oraz jeden z recenzentów powołanych przez Radę Wydziału. Po zapoznaniu się z recenzjami odbyła się dyskusja, w której podkreślane były niedostatki pracy habilitacyjnej i słabość dorobku skarżącego do stopnia doktora habilitowanego. Wyrażono opinię, że sprawa habilitacji była przedwczesna. W tajnym głosowaniu Sekcja jednoznacznie negatywnie oceniła, że argumenty podniesione w wystąpieniu o ponowne rozpatrzenie sprawy nie pozwalają nadal na uznanie, że rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój dyscypliny [...], wymagany zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych.

17 Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] grudnia 2010 r., po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy decyzję Centralnej Komisji odmawiającą zatwierdzenia omawianej uchwały Rady Wydziału nadającej dr S. M. stopień naukowy doktora habilitowanego (za utrzymaniem decyzji 11 głosów, przeciw 0 głosów, wstrzymujących się 0 głosów).

18 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. M. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2010 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. i zasądzenie kosztów postępowania.

19 Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 153 i 170 p.p.s.a., art. 6 k.p.a., art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, przez błędną interpretację art. 271 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, a także art. 105 § 1, 107 § 1 i 3, 7 i 8 k.p.a.

20 W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż Komisja podjęła decyzję na podstawie ustawy o stopniach naukowych, w brzmieniu sprzed 1 września 2005 r., czyli nieobowiązującym w dacie orzekania. Według tej ustawy, uchwały rady wydziału o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego wymagały zatwierdzenia przez Centralną Komisję (art. 19 ust. 1). W myśl ustawy o stopniach naukowych w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, która to ustawa ma w sprawie zastosowanie, uchwały te nie wymagają zatwierdzenia i są prawomocne od chwili podjęcia.

21 Skarżący wskazał, iż naruszenie art. 153 i 170 p.p.s.a. polega na tym, że Centralna Komisja wydała skarżoną decyzję w oparciu o ustawę w brzmieniu nieobowiązującym w dacie wydania decyzji. W ocenie skarżacego nieprawidłowo zastosowano w sprawie art. 271 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym, gdyż dotyczy on sytuacji, w której nowelizacja wchodzi w życie, gdy sprawa jest przed organem niezakończona. W przedmiotowej sprawie, po wyroku WSA z 13 lutego 2006 r. każde następne postępowanie przed Komisją było postępowaniem nowym, a nie “niezakończonym". Ponadto w sprawie, jak stwierdził WSA w powołanym wyroku, czynności przewodu habilitacyjnego zakończyła uchwała Rady Wydziału i nakazał stosowanie ustawy obowiązującej w dacie orzekania. Zdaniem skarżącego wystąpiły przesłanki do stwierdzenia nieważnośći decyzji, bowiem została ona wydana bez podstawy prawnej i braku właściwości rzeczowej organu do rozstrzygnięcia w sprawie.

22 Niezależnie od powyższego skarżący wskazał też na nieprawidłowości postępowania przed Centralną Komisją.

23 Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

24 Komisja nie zgodziła się z twierdzeniem skarżącego, że postępowanie przed Centralną Komisją powinno być umorzone i stwierdzona prawomocność uchwały Rady Wydziału, gdyż takiej wykładni przepisów nie stanowią uzasadnienia wyroków obu instancji.

25 Wojewódzki Sąd Administracyjne w Warszawie zważył, co następuje:

26 Skarga nie jest zasadna.

27 Na wstępie należy podnieść, iż podstawową zasadą postępowania administracyjnego wyrażaną zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie jest to, że organ administracji wydaje decyzję, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny sprawy istniejący w dacie jej wydania (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel “Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz"., wyd. Zakamycze 2009, s. 519). W wyroku z dnia 4 października 2000 r. (V SA 283/00, LEX nr 50110) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: “Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie wiążą z datą wszczęcia postępowania podstawy faktycznej i prawnej rozpoznania sprawy. Miarodajny w tym zakresie jest stan obowiązujący w dacie wydania decyzji". Rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym również następuje w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz"., wyd. CH Beck, Warszawa 2006, s. 601-602). Wyjątek od zasady stosowania przed organami administracji ustawy nowej muszą wyraźnie wprowadzać przepisy przejściowe danego aktu prawnego, nakazujące do postępowań wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną stosowanie przepisów dotychczasowych.

28 Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracujny w Warszawie w wyroku z dnia 13 lutego 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1065/05 wyraził ocenę prawną, iż Centralna Komisja powinna rozstrzygnąć sprawę w oparciu o przepisy obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595), a nie w oparciu o ustawę z dnia 12 września 1990 r. o tytule i stopniach naukowych (Dz. U. Nr. 65, poz. 386 ze zm.), jak uczyniła to Komisja.

29 Sąd też podkreślił, że organ ponownie rozpoznając sprawę w przedmiocie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału z dnia [...] września 2002 r. zastosuje właściwy tryb postępowania przewidziany w ustawie obowiązującej w dacie orzekania.

30 Z dniem 1 września 2005 r. weszły w życie zmiany w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, wprowadzone przepisem art. 251 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym. Ustawodawca dokonując zmian postanowił w art. 271 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, iż do przewodów habilitacyjnych i postępowań o nadanie stopnia doktora habilitowanego i tytułu profesora wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 251 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

31 W przedmiotowej sprawie spór dotyczy wykładni przepisu intertemporalnego – art. 271 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym.

32 W ocenie Sądu organ prawidłowo zastosował powyższy przepis przejściowy, gdyż postępowanie o nadanie stopnia doktora habilitowanego zostało wszczęte przed zmianą ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, która – jak już wyżej wskazano – nastąpiła z dniem 1 września 2005 r.

33 Przepis art. 271 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym nakazuje stosowanie przepisów ustawy zmienianej w art. 251 w brzmieniu obowiązującym przez dniem wejścia w życie ustawy, do przewodów habilitacyjnych i postępowań o nadanie stopnia doktora habilitowanego i tytułu profesora wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, a zatem wyraźnie wyodrębnia przewód habilitacyjny, którego czynności kończą się, jak stanowi przepis art. 18 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym, uchwałami rady wydziału i postępowanie o nadanie stopnia doktora habilitowanego.

34 W przedmiotowej sprawie postępowanie przed Centralną Komisją o nadanie dr S. M. stopnia doktora habilitowanego zostało wszczęte wnioskiem Rady Wydziału z dnia [...] października 2002 r. o zatwierdzenie jej uchwały i nie zostało zakończone, gdyż ostateczne decyzje Komisji były uchylane.

35 Należy zauważyć, iż przepis intertemporalny art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki obowiązujący w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie I SA/Wa 1065/05 mówił jedynie o przewodach doktorskich i habilitacyjnych, niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy, iż prowadzone są na podstawie przepisów dotychczasowych. Natomiast przewód habilitacyjny skarżącego został zakończony uchwałą Rady Wydziału [...] z dnia [...] września 2002 r. i w tym stanie sprawy, jak wskazał Sąd, przepis ten nie mógł być stosowany.

36 Zmiana wprowadzona przepisem art. 271 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i wyraźne wskazanie, iż do postępowań o nadanie stopnia doktora habilitowanego i tytułu profesora wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 251, uzasadniała stosowanie w przedmiotowym postępowaniu przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, obowiązujących przed wprowadzonymi zmianami.

37 Jak już wyżej podniesiono, Wojewódzki Sad Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2006 r. wskazał, że organ ponownie rozpatrując sprawę w przedmiocie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału zastosuje właściwy tryb postępowania przewidziany w ustawie obowiązującej w dacie orzekania, a zatem z uwzględnieniem stanu prawnego wyżej analizowanego. Zatem zarzut skargi błędnej interpretacji art. 271 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, naruszenia art. 19 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz art. 153 i 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest trafny.

38 Stosownie do wskazań Sądu zawartych w orzeczeniu z dnia 13 lutego 2006 r. organ zastosował tryb postępowania przewidziany w art. 271 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o szkolnictwie wyższym, nakazujący stosowanie przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w stanie obowiązującym do dnia 1 września 2005 r. Przepis art. 19 ust. 1 ustawy stanowił zaś, iż uchwała o nadaniu stopnia doktora habilitowanego staje się prawomocna z chwilą jej zatwierdzenia przez Centralną Komisję.

39 W ocenie Sądu w postępowaniu Komisji brak jest uchybień, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. W wydanych decyzjach Centralna Komisja podała motywy, które legły u podstaw odmowy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału.

40 Charakter postępowania odwoławczego przed Centralną Komisją nie jest identyczny jak w przypadku postępowania odwoławczego od decyzji organu administracji publicznej, prowadzonego na podstawie przepisów k.p.a. Wynika to przede wszystkim ze specyfiki postępowania w sprawie nadania stopni i tytułów naukowych, do którego przepisy k.p.a. stosuje się tylko odpowiednio, w zakresie nie uregulowanym w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. (art. 29 ust. 1). Komisja poza oceną legalności uchwały rady wydziału, przeprowadza własne postępowanie, co wynika wprost z art. 35 ustawy, a podejmowana decyzja zapada w głosowaniu tajnym, co powoduje, że również przepisy dotyczące postępowania odwoławczego muszą być stosowane odpowiednio, a nie wprost.

41 Zaskarżona decyzja zawiera niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a., przy czym ocena uzasadnienia decyzji musi uwzględniać odpowiednie stosowanie tego przepisu z uwagi na fakt, iż podejmowana jest ona w wyniku tajnego głosowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 212/08, niepubl.).

42 W związku z powyższymi uwagami Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a.

43 Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.