Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2010 r., II SA/Wa 395/10

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2010 r., II SA/Wa 395/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie Ewa Marcinkowska, Anna Mierzejewska, Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2010 r. sprawy ze skargi K.S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 97 § 1 i art. 98 § 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia K. S., utrzymał w mocy postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

3 Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny sprawy.

4 W toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez Komendanta [...] Policji w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, w dniu [...] listopada 2009 r. K. S. złożył wniosek o zawieszenie tego postępowania, bowiem ma on zamiar wystąpić o wcześniejsze zatarcie skazania za przestępstwo orzeczone wyrokiem Sądu Rejonowego w N. z dnia [...] czerwca 2009 r., sygn. akt [...], na mocy którego został on uznany winnym popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k., tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości.

5 Komendant [...] Policji postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] odmówił zawieszenia postępowania, wskazując w uzasadnieniu, że przesłanki tak fakultatywnego (art. 98 § 1 k.p.a.), jak i obligatoryjnego (art. 97 § 1 pkt 1-4 k.p.a.) zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie nie zachodzą. Podniósł, że, w jego ocenie, w przedmiotowej sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, od którego uzależnione byłoby rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej. Podkreślił, że osoba, która jest prawomocnie skazana za popełnienie czynu zabronionego, nie powinna posiadać pozwolenia na broń, bowiem jej posiadanie ma ścisły związek z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

6 Na powyższe postanowienie K. S. wniósł zażalenie do Komendanta Głównego Policji, podnosząc, że posiadanie pozwolenia na broń palną myśliwską nie stanowi jakiegokolwiek zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego Rzeczypospolitej Polskiej.

7 Po rozpoznaniu zażalenia, Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia

8 [...] stycznia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

9 W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że podstawy prawne zawieszenia postępowania zostały określone w art. 97 § 1 k.p.a. i art. 98 § 1 k.p.a. Pierwszy

10 z przywołanych przepisów ma charakter obligatoryjny, zaś drugi jest fakultatywny.

11 Stwierdził, że zawieszenie postępowania w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń na podstawie art. 97 § 1 k.p.a. nie jest możliwe, bowiem przesłanki określone w pkt 1-3 tego przepisu nie występują (strona działa osobiście we własnej sprawie), a w myśl pkt 4 zawiesza się postępowanie, jeżeli wydanie decyzji administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd zagadnienia wstępnego. W takiej sytuacji na przeszkodzie w rozpatrzeniu sprawy stać musi problem prawny, który wyłonił się w toku postępowania administracyjnego, a jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu i dopóki nie zostanie rozstrzygnięty, niemożliwe jest zastosowanie przepisów prawa materialnego, a tym samym wydanie decyzji merytorycznej. Musi istnieć zatem zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy

12 i wydaniem decyzji. W związku z tym Komendant Główny Policji wskazał, iż okoliczności, iż strona nie zgadza się z zapadłym wobec niej wyrokiem karnym i zamierza wystąpić

13 o wcześniejsze zatarcie wymierzonej w nim kary, nie spełnia przesłanki wymienionej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Kwestie te nie należą do sfery prawnej, lecz faktycznej postępowania administracyjnego i nie są objęte zakresem zagadnienia wstępnego ustalonego w tym przepisie prawa procesowego, a więc żadna z przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego nie jest spełniona.

14 Odnośnie zaś zawieszenia postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. organ stwierdził również, że nie znajduje ono zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeśli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Wskazany przepis ustala więc 4 przesłanki takiego rozstrzygnięcia, przy czym muszą one być spełnione łącznie. Jednym z nich jest okoliczność, że postępowanie musi toczyć się na wniosek strony, tymczasem postępowanie w sprawie cofnięcia K. S. pozwolenia na broń zostało wszczęte z urzędu. Brak jest zatem podstaw do zastosowania dyspozycji tego przepisu.

15 Ponadto podkreślił, że w sprawie o zawieszenie postępowania organ Policji nie bada przesłanek warunkujących jej merytoryczne rozpatrzenie, tj. podstaw faktycznych

16 i prawnych skutkujących cofnięciem stronie pozwolenia na broń, bowiem wykracza to poza ramy tego postępowania. Rozstrzygnięcie w tej sprawie nie zapadło, a więc odniesienie się do zawartego w zażaleniu zarzutu wyżej wymienionego, że posiadanie przez nią broni nie stanowi jakiegokolwiek zagrożenia, jest prawnie niedopuszczalne. Organ odwoławczy może jedynie ocenić czy orzeczona przez organ I instancji odmowa zawieszenia postępowania o cofnięcie pozwolenia jest uzasadniona.

17 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. S. zakwestionował postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. i wniósł o pozytywne rozpatrzenie jego sprawy.

18 Wnoszący skargę wskazał, że jest myśliwym z [...]-letnim nienagannym stażem myśliwskim i czuje się głęboko skrzywdzony faktem cofnięcia mu pozwolenia na broń palną myśliwską. W ocenie skarżącego powyższa kara jest sroga i wydana zbyt wcześnie. Stwierdził, że jego starania odnośnie wcześniejszego zatarcia skazania mogą sprawić, iż nadal będzie czynnym myśliwym.

19 W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

21 Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

22 Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta [...] Policji nie naruszają prawa.

23 Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji stanowił art. 97 § 1 i art. 98 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

24 W oparciu o rozwiązania przyjęte w Kodeksie postępowania administracyjnego podstawy zawieszenia postępowania można podzielić na obligatoryjne (art. 97 § 1)

25 i fakultatywne (art. 98 § 1). Zawieszenie postępowania zależne od woli strony oparte zostało na zasadzie dyspozycyjności, która nie ma jednak w tym przypadku charakteru bezwzględnego. Podlega ona podwójnemu ograniczeniu. Po pierwsze wola tej strony, na żądanie której postępowanie zostało wszczęte, wyrażona we wniosku o zawieszenie postępowania, nie jest wyłączną przesłanką zawieszenia postępowania. Organ musi bowiem zbadać, czy występują także inne przesłanki zawieszenia, wymienione w art. 98 § 1 k.p.a. Po drugie, zawieszenie postępowania pozostawione zostało uznaniu organu administracji publicznej.

26 Dopuszczalność fakultatywnego zawieszenia postępowania administracyjnego uzależniona została w świetle art. 98 § 1 k.p.a. od łącznego zaistnienia pięciu następujących przesłanek:

27 1. postępowanie administracyjne zostało wszczęte na żądanie strony,

28 2. postępowanie administracyjne toczy się,

29 3. o zawieszenie postępowania wystąpi ta strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte,

30 4. inne strony postępowania nie sprzeciwiają się zawieszeniu postępowania,

31 5. zawieszenie postępowania nie zagraża interesowi społecznemu.

32 Postępowanie w sprawie niniejszej zostało wszczęte z urzędu, a zatem nie została spełniona pierwsza ze wskazanych powyżej przesłanek. W tych okolicznościach organ zasadnie uznał, że brak było możliwości zastosowania powyższego przepisu

33 i zawieszenia w oparciu o niego postępowania w sprawie.

34 Przepis art. 97 § 1 k.p.a. wyznacza natomiast podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Sytuacje przewidziane w pkt 1-3 tego przepisu nie mogły jednak znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie, albowiem nie zaistniały okoliczności faktyczne w nich przewidziane. Punkt 4 tego paragrafu stanowi natomiast, że organ administracji publicznej jest obowiązany zawiesić postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym

35 w rozumieniu tego przepisu mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej.

36 Zagadnieniem wstępnym (prejudycjalnym) w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko takie zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. Nie chodzi więc o wyjaśnienie nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd. Z przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wynika, że zagadnienie to nie było jeszcze przedmiotem postępowania przed właściwymi organami albo w toczącym się postępowaniu nie zapadło prawomocne (ostateczne) rozstrzygnięcie w tej kwestii. Należy ponadto przyjąć, że istnieje konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, co należy rozumieć w ten sposób, że dana kwestia prawna stała się sporna w toku postępowania administracyjnego lub przepisy prawa wymagają ustalenia stanu prawnego w danej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w toku postępowania okaże się, że ustalenie tego stanu może nastąpić tylko w drodze rozstrzygnięcia właściwego organu lub sądu. Innym organem w rozumieniu komentowanego przepisu nie musi być organ administracji publicznej, lecz każdy inny, z wyłączeniem sądów powszechnych, organ upoważniony do rozstrzygania kwestii prawnych. Sądem w rozumieniu tego przepisu nie jest sąd administracyjny (Komentarz do art. 97 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II).

37 Zagadnienia wstępnego nie może natomiast stanowić wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym

38 i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Konieczności dokonania ustaleń faktycznych w sprawie nie można utożsamiać

39 z zagadnieniem wstępnym w postępowaniu administracyjnym.

40 Zawieszenie postępowania uzasadnione jest w sytuacjach, w których bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji

41 w danej sprawie jest niemożliwe. Musi więc istnieć wyraźny związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym.

42 W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne.

43 W ocenie Sądu organy obu instancji słusznie uznały, że sądowe rozstrzygnięcie wniosku o zatarcie skazania nie stanowi zagadnienia wstępnego, określonego we wskazanym powyżej przepisie, ponieważ okoliczność ta nie dotyczy kwestii prawnej,

44 a jedynie przyszłego stanu faktycznego. W obecnej sytuacji nie ma zatem przeszkód do wydania decyzji, a więc brak jest podstaw do zawieszenia postępowania

45 w przedmiotowej sprawie.

46 Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.