Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2017 r., II SA/Wa 388/17

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2017 r., II SA/Wa 388/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Sławomir Antoniuk, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 października 2017 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. – sprostowanym postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. – Komendant Główny Policji utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., mocą którego odmówiono K. J. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w K. o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej przez stronę treści.

3 W uzasadnieniu organ wskazał, że z uwagi na specyfikę postępowania dotyczącego wydawania zaświadczeń, nie jest możliwe dokonywanie w nim wykładni przepisów prawa. Nadto organ dodał, że strona nie wskazała tego, jaka część kwestionowanego rozstrzygnięcia naruszyła prawo w sposób rażący.

4 Od powyższego postanowienia skargę do tutejszego Sądu wywiódł K. J. wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi strona zawarła szerokie motywy wyjaśniając powody jej złożenia a nawiązujące do materii potrzeby wydania żądanego zaświadczenia. Nadto strona zwróciła uwagę na błędne oznaczenie postanowienia rozstrzyganego przez organ II instancji.

5 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując twierdzenia zawarte w skarżonym postanowieniu i wyjaśniając, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. sprostował błędne oznaczenie badanego w trybie odwoławczym orzeczenia.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

7 zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa.

8 Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy do postępowania prowadzonego w trybie przepisów art. 218 K.p.a. i następnych, znajdują zastosowanie regulacje dotyczące stwierdzenie nieważności zawarte w k.p.a.

9 Wyjaśniając powyższą kwestię należy podkreślić, iż tutejszy Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowym i doktrynie, zgodnie z którym postępowanie o wydanie zaświadczenia nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., a ma jedynie charakter administracyjny, z uwagi na stosujące je organy i na jedną z prawnych form działania, do których się ono odnosi. Należy również podzielić pogląd o niedopuszczalności wznowienia postępowania w sprawach zakończonych wydaniem zaświadczenia i stwierdzenia nieważności zaświadczenia na podstawie art. 156 k.p.a.

10 Jednakże stanowisko to nie oznacza, że w przypadku złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, organ może wobec tego faktu pozostać pasywny i pozostawić go bez zajęcia stanowiska w formie procesowej.

11 Należy bowiem zauważyć, że w myśl art. 61a k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (wszczęcia postępowania), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Wśród tych ostatnich przyczyn w orzecznictwie sądowym wymienia się m.in. skierowanie podania o stwierdzenie nieważności w stosunku do takiej formy działania, do której nie odnosi się instytucja nieważności (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 799/09, publ. LEX nr 574171; wyrok WSA w Warszawie z 29.05.2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 46/14).

12 Skoro zatem, do postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń nie stosuje się przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji, a skarżący z takim żądaniem wystąpił, to organ obowiązany jest żądanie to załatwić w formie procesowej, tzn. wydać postanowienie, o którym mowa w art. 61a k.p.a. W przeciwnym bowiem razie organ pozostawałby w bezczynności, ponieważ pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie podejmowałby on żadnych czynności w sprawie i nie kończył jej wydaniem stosownego aktu.

13 Zatem mając powyższe rozważania na uwadze stwierdzić należy, że wydając skarżone postanowienie organ postąpił prawidłowo.

14 Tutejszy Sąd nie dopatrzył się też w skarżonym postanowieniu błędów w oznaczeniu badanego rozstrzygnięcia organu I instancji. Błędy te zostały bowiem przez organ odwoławczy usunięty mocą postanowienia prostującego z [...] lutego 2017 r.

15 W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).