Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2022 r., II SA/Wa 3799/21

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2022 r., II SA/Wa 3799/21

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 marca 2022 r. sprawy ze skargi L. P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę

Uzasadnienie

2 Komendant Wojewódzki Policji w [...], na podstawie art. 149 § 3 oraz art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), zwanej dalej k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku L. P. dotyczącego żądania wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną - rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...], dotyczącą mianowania na stanowisko [...] Wydziału [...] Służby Bezpieczeństwa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...], postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że wnioskiem z dnia [...].06.2021r. (wpisana przez wnioskodawcę data wniosku - [...].07.2021 r.), data stempla pocztowego [...].06.2021 r., wpływ do KWP w [...] [...].07.2021 r. ; w/wymieniony zwrócił się o wznowienie w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. Szefa WUSW w [...]. Jako podstawę swojego żądania zawartego we wniosku z dnia [...].06.2021 r. w/wymieniony wskazał na oświadczenie z dnia [...].06.2021 r. I. P. ( siostry wnioskodawcy), w którym podaje, iż w połowie 1988r. poprosiła ona B. R. pracującą w WUSW w [...] o ustalenie, czy jej brat mógłby się przenieść do pracy w prewencji WUSW [...] z uwagi na trudne warunki mieszkaniowe w [...] i choroby dzieci. W odpowiedzi uzyskała informację, iż brat może napisać raport, bo etat w Wydziale [...] jest wolny. Jak wskazuje w oświadczeniu, poczynione ustalenia przekazała bratu, który jako funkcjonariusz [...] RUSW [...] napisał raport o przeniesienie do WUSW w [...]. Podaje również, iż po złożeniu przez niego raportu został on wezwany na rozmowę kwalifikacyjną do naczelnika [...] WUSW w [...] i miał pracować jako [...] w Wydziale [...] WUSW [...], tak jak to miało miejsce w RUSW w [...]. Na zakończenie wskazuje na okoliczności, w których poznała B. R. Z oświadczeniem siostry J. P. zapoznał się [...] czerwca 2021 r.

3 Organ przytoczył art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., art. 148 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a. Wskazał, że w niniejszej sprawie właściwym do rozpatrzenia żądania L. P. o wznowienie postępowania jest Komendant Wojewódzki Policji w [...], wobec faktu, iż rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. wydał jego poprzednik - Szef Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...].

4 Organ dokonując oceny, czy wniosek o wznowienie postępowania złożony został w terminie wskazał, że L. P. przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania na podstawie w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. złożył w dniu 29.06.2021r. (data stempla pocztowego), przez co uchybił jednomiesięczny termin na wykonie wskazanej czynności, określony w art. 148 § 1 k.p.a. Organ podał, że jak wynika z akt osobowych podstawą wydania rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989r. Szefa WUSW w [...] był raport J. P. z dnia [...] września 1988r. w sprawie przeniesienia do WUSW w [...]. Uzasadnienie raportu zaś odnosi się tylko i wyłącznie do opisanej szczegółowo bardzo trudnej sytuacji mieszkaniowej oraz zdrowotnej dzieci. Wskutek powyższego rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 1989r. Szefa WUSW w [...] wymieniony został odwołany z zajmowanego stanowiska - [...] ds. [...] RUSW [...] na w/e Wydziału [...] WUSW w [...] i przeniesiony, na własną prośbę do dyspozycji Szefa WUSW w [...] z dniem [...] marca 1989 r. Następnie, rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. Szefa WUSW w [...], L. P. został mianowany na stanowisko młodszego inspektora Wydziału [...] Służby Bezpieczeństwa WUSW w [...] z dniem [...].04.1989 r. W/wymieniony raportem z dnia [...].08.1989r. zwrócił się do Szefa WUSW w [...] z prośbą o przeniesienie z Wydziału [...] WUSW w [...] do Wydziału [...] lub Wydziału [...]. Swoją prośbę umotywował 12 letnią pracą w resorcie spraw wewnętrznych, zgodnie z przeszkoleniem na stanowiskach typowo milicyjnych. Wskazuje, że cyt. " W kwietniu 1989r. z powodów rodzinnych przeniósł się do [...] ze [...], gdzie pracował w tamtejszym RUSW. Warunkiem decyzji przejścia do WUSW w [...] było podjęcie pracy w Wydziale [...] lub w [...]. Po przeprowadzeniu rozmów w tut. Wydziale [...] otrzymałem w tym temacie satysfakcjonujące zapewnienie. Z chwilą formalnego przeniesienia do WUSW w [...], mimo wcześniejszych uzgodnień, zostałem skierowany do pracy w Wydziale [...]. Trzymiesięczną pracę w wydziale operacyjnym próbował wykorzystać na przystosowanie się do innej tematyki i specyfiki służby. Doszedłem jednak do wniosku, że ten rodzaj pracy nie odpowiada mi i z punktu widzenia służby bardziej efektywny i przydatny będę w pionie MO, gdzie pracowałem przez kilkanaście lat".

5 Powyższy raport został pozytywnie rozpatrzony przez Szefa WUSW w [...], który rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 1989r. odwołał ze stanowiska młodszego inspektora Wydziału [...] SB WUSW w [...] L. P. i mianował na stanowisko inspektora Wydziału [...] WUSW w [...] z dniem [...] października 1989r. Fakt odbytej rozmowy przed przeniesieniem do WUSW w [...] z ówczesnym naczelnikiem Wydziału [...] i ewentualnymi uzgodnieniami co do dalszej służby w tej komórce organizacyjnej nie wynika z jakiegokolwiek dokumentu służbowego. W raporcie dotyczącym przeniesienia z RUSW w [...] do WUSW [...] L. P. nie powołał się na odbytą rozmowę z naczelnikiem Wydziału [...], jak również nie określił komórki organizacyjnej, w której chciałby pełnić dalszą służbę w WUSW w [...]. Dopiero w raporcie z dnia [...].08.1989r. przywołuje motywy, którymi kierował się przy przeniesieniu do WUSW w [...], w tym na rozmowę z naczelnikiem Wydziału [...], czego jednak nie potwierdza przy opisywaniu raportu naczelnik tego wydziału.

6 Z powyższego wynika jednoznacznie, że treścią tego raportu wymieniony poinformował organ o swoich motywach, nie ujawnionych wcześniej w raporcie z dnia [...].09.1988r. w sprawie przeniesienia do WUSW w [...]. Organ wskazał, że zważyć również należy, iż z innych dokumentów, m.in. z raportu z dnia [...] czerwca 1990r. skierowanego do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wynika, iż cyt. "W czasie rozmowy Naczelnik Wydziału [...] wyraził zgodę na zatrudnienie mnie w Wydziale [...] WUSW, jednakże ówczesne kierownictwo WUSW [...] nie pytając mnie o zgodę skierowało mnie do pracy w Służbie Bezpieczeństwa. Mając trudną sytuację mieszkaniową w [...] nie zaprotestowałem".

7 Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, że przedstawiony przez w/wymienionego dowód w postaci oświadczenia siostry z dnia [...].06.2021 r. o jej wiedzy na temat okoliczności złożenia przez L. P. raportu o przeniesieniu do WUSW w [...] i motywów, którymi kierował się przy jego złożeniu nie może stanowić nowej okoliczności faktycznej, jak również nie jest nowym dowodem uzasadniającym wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Potwierdza to zarówno powołany wyżej raport z dnia [...] sierpnia 1989r., jak również raport wymienionego z dnia [...] czerwca 1990r., skierowany do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], w którym wymieniony wskazywał na motywy, którymi kierował się przy złożeniu raportu o przeniesieniu ze [...] do WUSW w [...], jak również na odbytą z naczelnikiem Wydziału [...] rozmowę. W toku czynności wstępnych uznano zatem, że w sprawie wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi przeszkoda formalna, co oznacza, że organ zobligowany był do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Organ podkreślił, iż termin złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest terminem procesowym, co wynika z brzmienia art. 148 § 1 i 2 k.p.a., w którym położony jest akcent na dopełnienie w terminie czynności procesowej, a nie na stronę materialną, dopuszczalności ponownego żądania rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Przepis art. 148 § 1 k.p.a. wyraźnie wskazuje na moment powzięcia wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, nie zaś na moment powzięcia wiadomości o tym, że owa okoliczność może stanowić podstawę wznowienia postępowania (o przysługującym prawie wznowienia). Przyjęty tu pogląd nie jest kwestionowany w orzecznictwie i doktrynie (por. np. wyroki NSA z dnia 19 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 127/07 i z dnia 9 stycznia 2002 r. sygn. Uchybienie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania ma ten skutek, że postępowanie to nie może być wznowione. Okoliczność ta, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a., skutkuje obowiązkiem organu do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. akt V SA 1460/01, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 8 września 2010 r. Sygn. akt II SA/Rz 279/10).

8 Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu zażalenia L. P., postanowieniem z dnia [...] października 2021 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...].

9 W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał m.in., że do wniosku o wznowienie z [...] czerwca 2021 r., którego treść organ przytoczył, wnioskodawca załączył oprócz oświadczenia I. P. z dnia [...] czerwca 2021 r. L. P. załączył: wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] maja 2021 r., sygn. akt [...], którym zmieniono zaskarżone decyzje Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, stwierdzono brak podstaw do ponownego ustalenia wysokości emerytury odwołującego przy uwzględnieniu przepisów dotyczących zasad obliczania wysokości świadczenia dla osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa i przyznano Panu L. P. emeryturę w dotychczasowej wysokości, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2833/19, którym uchylono decyzję nr [...] MSWiA z dnia [...] listopada 2019 r. w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy.

10 KGP przytoczył art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145aa § 1, art. 145b § 1, art. 147, art. 148 § 1 i 2, art. 150 k.p.a. Organ wskazał m.in., że badanie dopuszczalności wznowienia postępowania, jako faza proceduralna, polega także na ustaleniu, czy w sposób oczywisty można z twierdzeń strony wyprowadzić wniosek o braku związku przyczynowego pomiędzy wskazaną podstawą wznowienia, a stanem faktycznym i prawnym sprawy. Innymi słowy, jeżeli da się z góry wykluczyć ten związek przyczynowy, dopuszczalne będzie wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 3 k.p.a. Odmowa wznowienia postępowania administracyjnego może jednak nastąpić wyłącznie z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Powodem tym nie może być jednak brak podstaw do wznowienia postępowania, gdyż prowadziłoby to do oceny przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o jego wznowieniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt 11OSK184/09). Organ przypomniał, że L. P. wystąpił o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną - rozkazem personalnym nr [...] Szefa WUSW w [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. w przedmiocie mianowania wymienionego na stanowisko młodszego inspektora Wydziału [...] Służby Bezpieczeństwa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...]. Jak uzasadnił, podstawą wznowienia postępowania w tej sprawie są nowe, istotne okoliczności istniejące w chwili wydania decyzji administracyjnej, a nieznane organowi, który ją wydał (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Okolicznościami tymi, zdaniem strony, są informacje zawarte w treści oświadczenia I. P. z dnia [...] czerwca 2021 r., dotyczące ustaleń poczynionych przez wymienioną w 1988 r. w kwestii wakatów w WUSW w [...].

11 Komendant Główny Policji wskazał, że już proste zestawienie wymienionych faktów uniemożliwia uznanie wskazanych okoliczności jako spełniających wymogi z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Fakt, który podnosi wnioskodawca we wniosku o wznowienie postępowania, tj. wiedza I. P., uzyskana w szpitalu od B. R. na temat istnienia w połowie 1988 r. wolnego etatu w Wydziale [...] WUSW w [...] z całą pewnością nie stanowi okoliczności istniejącej w dniu wydania przez Szefa WUSW w [...] rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r., a zatem nie może stanowić istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, które wyszły na jaw, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. KGP podkreślił, że Szef WUSW w [...], jako właściwy do mianowania L. P. na stanowisko młodszego inspektora Wydziału [...] Służby Bezpieczeństwa WUSW w [...], miał wiedzę na temat wakatów w podległej mu jednostce organizacyjnej na dzień tego mianowania. KGP dodał, że Szef WUSW w [...] był organem odpowiedzialnym za prawidłowe funkcjonowanie i realizację ustawowych zadań przez kierowaną przez niego jednostkę organizacyjną. Nie miał przy tym obowiązku, przed dokonaniem mianowania funkcjonariuszy na konkretne stanowiska służbowe uzyskiwania ich dodatkowej zgody.

12 Niewątpliwie jednak, co wynika z akt niniejszego postępowania, uwzględniono prośbę L. P. zawartą w raporcie z dnia [...] września 1988 r. i mianowano wymienionego w strukturach WUSW w [...], zaś sam skarżący nie tylko wiedział o mianowaniu go na stanowisko służbowe w Służbie Bezpieczeństwa (organ podał, że w odwołaniu z dnia [...] stycznia 2020 r. od decyzji nr [...] i [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2020 r. L. P. wskazał: "Naczelnik Kadr poleca wydając rozkaz odprowadzenia Skarżącego do Wydz. [...] SB przy tym dodając, że etat w prewencji jest teraz zablokowany i na jakiś czas został tam przydzielony"), ale również wyraził na nie zgodę (organ podał, że w raporcie z dnia [...] czerwca 1990 r. L. P. wskazał: "Mając trudną sytuację mieszkaniową w [...] nie zaprotestowałem").

13 Mając to na uwadze KGP stwierdził, że już wstępna analiza wystąpienia z dnia [...] czerwca 2021 r. prowadzi do wniosku, że powołane okoliczności nie mogą prima facie zostać uznane za wskazanie ustawowej podstawy wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W konsekwencji stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] słusznie uznał, że w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zachodzi przeszkoda formalna wznowienia, a to oznacza, iż był on zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a.

14 Postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2021 r. nr [...] stało się przedmiotem skargi L. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący przedstawił obszernie okoliczności dotyczące służby z 1989 r. Wskazał też m.in., że Sąd Okręgowy w [...] Wydział [...] wyrokiem z [...] maja 2021 r. sygn. akt [...] przywrócił w całości emeryturę skarżącemu. Podał też, że wyrok ten został zaskarżony o Sądu Apelacyjnego przez Dyrektora ZER MSWiA. Skarżący podniósł m.in., że konstrukcja prawna zawarta w rozkazie [...] Szefa WUSW [...] jest nieprecyzyjna i niezrozumiała, albowiem pozwala na dowolną interpretację w przedmiocie pełnienia służby w SB. Dlatego zdaniem skarżącego wymaga podjęcia czynności w ramach procedury wznowieniowej. Podniósł, że konstrukcja rozkazu personalnego z [...] kwietnia 1989 r. jest mylona ze służbą w SB o czym świadczą, jak wskazał, m.in. zapisy informacji IPN [...] dot. skarżącego.

15 Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę L. P. na postanowienie KGP z dnia [...] października 2021 r. nr [...], wniósł o oddalenie skargi.

16 Reprezentujący skarżącego adwokat, pełnomocnik z urzędu, pismem procesowym z dnia [...] marca 2022 r. poparł skargę wniesioną przez skarżącego. Pełnomocnik podniósł m.in., że jako podstawę wznowienia postępowania skarżący wskazał na oświadczenie I. P. z dnia [...].06.2021 r. z którego wynika, że motywacją skarżącego do napisania raportu o przyjęcie do pracy w WUSW w [...] była informacja, że w dziale [...] WUSW w [...] jest wolny etat. Intencją skarżącego nie było w żadnym wypadku wstąpienie w szeregi Służb Bezpieczeństwa, lecz chęć objęcia wolnego etatu w dziale prewencji. Pełnomocnik wskazał, że z oświadczeniem I. P. skarżący zapoznał się w dniu [...].06.2021 r., zatem został zachowany termin do złożenia podania o wznowienie postępowania (data złożenia - [...].06.2021 r.). Zdaniem pełnomocnika, Wiedza I. P. w ocenie skarżącego stanowi okoliczność opisaną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Dodatkowo, przedmiotowa okoliczność istniała w dniu wydania rozkazu personalnego nr [...], bowiem jak wynika z oświadczenia I. P. - o wolnym etacie dowiedziała się w połowie 1988 r. Powyższe stanowi zatem istotne dla sprawy nowe okoliczności, które istniały w dniu wydania rozkazu personalnego, ale nieznane były organowi, który je wydał. Pełnomocnik podkreślił, że skarżący nigdy nie składał podania o przyjęcie go do Służb Bezpieczeństwa. Skarżący zaprzecza informacjom płynącym z dekretacji Naczelnika [...] Wydziału, który podał, że rzekomo rozmawiał ze skarżącym i zaproponował skierowanie do służby w SB, co jak podkreśla skarżący było nieprawdą. Do wydania rozkazu personalnego nr [...] nie powinno zatem w ogóle dojść, bowiem okoliczności związane z jego wydaniem nie były oparte na rzetelnej procedurze oraz łamały ówcześnie obowiązujące prawo. Strona służbowa nigdy nie wytoczyła przeciwko skarżącemu jakiegokolwiek postępowania w związku z tym, że twierdził w raporcie z dnia [...].08.1989 r, i z dnia [...].06.1990 r., że uzgodnił przejście do Wydz. [...] WUSW [...] z naczelnikiem w obecności kadrowca. W postępowaniu administracyjnym naruszono zatem podstawowe zasady w tym zasadę prawdy obiektywnej z art. 7 k.p.a. Pełnomocnik wskazał, że skarżący nie miał zatem wiedzy o mianowaniu go na stanowisko służbowe w Służbach Bezpieczeństwa, ani tym bardziej się na powyższe nie godził. Pełnomocnik wskazał też m.in., że w latach 1977-1991 o decyzjach personalnych dot. miejsca pracy skarżący był informowany w formie ustnej; bowiem taka była wówczas praktyka. Skarżący nie zgodził sią tylko z jedną ustną decyzją personalną w w/w latach, która dotyczyła przeniesienia go do Wydz. [...] SB. Skarżący wówczas od razu zaprotestował ustnie, a następnie także pisemnie pisząc raport z dnia [...].08.1989 r. do Szefa WUSW [...]. W związku z powyższym. Szef WUSW [...] zaakceptował argumentację skarżącego użytą w raporcie i polecił (również ustnie), aby od dnia [...].10.1989 r. skierować skarżącego do Wydz. [...] WUSW [...]. Potwierdza to fakt, że Szef WUSW [...] nie znał wcześniej argumentacji zawartej w raporcie skarżącego z [...].08.1989 r.

17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

18 Skarga nie podlegała uwzględnieniu.

19 Zaskarżone postanowienie i postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa.

20 Zasadnie Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. o mianowaniu L. P. na stanowisko młodszego inspektora Wydziału [...] Sł. Bezp. WUSW [...] w [...] grupie uposażenia zasadniczego szczebla "[...]", w [...] kategorii dodatku służbowego, dodatkiem kwalifikacyjnym we wskazanych w tym rozkazie wysokościach z dniem [...] kwietnia 1989 r., zaś Komendant Główny Policji prawidłowo postanowieniem z dnia [...] października 2021 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

21 Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną jest postępowaniem nadzwyczajnym. Warunkiem skutecznego wszczęcia takiego postępowania jest, po pierwsze wskazanie jednej

22 z przesłanek wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b k.p.a., po drugie zaś złożenie wniosku o wznowienie postępowania w terminie przewidzianym w art. 148 § 1 k.p.a. lub odpowiednio w art. 145a § 2, art. 145 aa § 2 k.p.a. i art. 145b § 2 k.p.a.

23 Nie wystarczy przy tym, co wymaga podkreślenia, samo przytoczenie treści przepisu określającego przesłankę wznowieniową, ale konieczne jest wskazanie tej przesłanki.

24 W niniejszej sprawie skarżąc powołał się we wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] czerwca 2021 r. na przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

25 W sprawie tej jednakże – pomimo powołania się we wniosku na ten przepis – wnioskodawca nie wskazał żadnej nowej okoliczności faktycznej, ani nowego dowodu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., istotnego dla sprawy zakończonej kwestionowanym rozkazem personalnym o mianowaniu na dane stanowisko ze wskazaniem grupy uposażenia zasadniczego wraz z określonymi dodatkami.

26 Wynika to jednoznacznie z treści wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Wnioskodawca jako nową okoliczność wskazał oświadczenie swojej siostry I. P. z dnia [...] czerwca 2021 r., w którym podała ona, że "(...) w połowie 1988 r. poprosiłam panią B. R., która pracowała w WUSW [...] o ustalenie czy mój brat mógłby przenieść się do pracy w prewencji WUSW [...] z uwagi na trudne warunki mieszkaniowe w [...] i choroby dzieci w. Po kilku dniach Pani B. R. poinformowała mnie, że mój brat może napisać raport bo etat w Wydziale [...] jest wolny. Tą informację przekazałam bratu, który jako funkcjonariusz prewencji RUSW [...] napisał raport o przejście do WUSW [...]. Wiem również, że po tym raporcie został wezwany na rozmowę kwalifikacyjną do Naczelnika [...] WUSW [...] i miał pracować jako funkcjonariusz prewencji w Wydziale [...] WUSW [...] jak to miało miejsce w RUSW [...]. Nadmieniam, że panią B. R. poznałam w Szpitalu na [...] w [...] gdzie leczyło się jej dziecko a ja pracowałam jako pielęgniarka oddziałowa".

27 W ocenie Sądu powołana w wymienionym oświadczeniu okoliczność nie stanowi przesłanki określonej przez ustawodawcę w przepisie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., co prawidłowo stwierdziły organy. Powołanie się przez wnioskodawcę na oświadczenie siostry, która w połowie 1988 r. miała uzyskać wiedzę o wolnym etacie w Wydziale [...] WUSW [...], na skutek czego, jak wskazano w oświadczeniu, skarżący "napisał raport o przejście do WUSW [...]" nie stanowi istotnej dla sprawy (dotyczącej mianowania na stanowisko w Wydziale [...] Sł. Bezp. WUSW [...], wraz z ustaleniem składników uposażenia) nowej okoliczności faktycznej, czy nowego dowodu, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

28 Ustalenia tego nie zmienia okoliczność, czy skarżący wiedział, czy też nie wiedział o mianowaniu na stanowisko w tym konkretnym Wydziale. Nadto, jak wynika z ustaleń organu, co wskazano w postanowieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], skarżący miał wiedzę co najmniej od [...] sierpnia 1989 r. o pozostawaniu w Wydziale [...] Sł. Bezp. WUSW [...] (organ powołał się na raport skarżącego z dnia [...] sierpnia 1989 r. do Szefa WUSW w [...] o przeniesienie z Wydziału [...] WUSW w [...] do Wydziału [...] lub Wydziału [...], a także na raport z dnia [...] czerwca 1990 r., w którym skarżący wskazywał, że nie pytając go o zgodę skierowano go do pracy w Służbie Bezpieczeństwa).

29 W ocenie Sądu, organ I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 149 § 3 k.p.a. i odmówił wznowienia postępowania administracyjnego. Podanie bowiem, jako przesłanki wznowienia innej przyczyny niż wymieniona w art. 145 § 1 k.p.a., a taki przypadek - co jednoznacznie wynika z treści wniosku o wznowienie postępowania – zachodzi w niniejszej sprawie, stanowi podstawę do odmowy wznowienia postępowania. Pogląd taki prezentowany jest zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (v. B.Adamiak [w:] B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2012 r., str. 550; wyrok NSA z dnia 20 czerwca 1991 r. sygn. akt IV SA 487/91, ONSA 1991, nr 2, poz. 50).

30 Wyczerpujące wyliczenie podstaw wznowienia postępowania oznacza niedopuszczalność wznowienia postępowania na podstawie niewyliczonej w art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145aa § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia podstaw wznowienia postępowania.

31 Podnoszona przez pełnomocnika skarżącego kwestia tego, że "skarżący nigdy nie składał podania o przyjęcie do Służb Bezpieczeństwa", "nie miał wiedzy

32 o mianowaniu go na stanowisko służbowe w Służbach Bezpieczeństwa, ani tym bardziej się na powyższe nie godził" pozostaje bez znaczenia dla trafności ustaleń organu, co do braku powołania się na przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w odniesieniu do rozkazu personalnego dotyczącego mianowania skarżącego na stanowisko i ustalenia uposażenia.

33 Już zatem z tej przyczyny niedopuszczalne było wznowienie postępowania

34 i badanie powołanej przez siostrę skarżącego w oświadczeniu okoliczności uzyskania przez nią wiedzy o wolnym etacie w Wydziale [...] WUSW [...] jako przesłanki wznowienia postępowania. Wobec oczywistości braku przesłanki wznowienia postępowania, zasadna była odmowa jego wznowienia. Sama kwestia terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. przewidzianego do złożenia wniosku o wznowienie postępowania pozostaje w tej sytuacji bez znaczenia w sprawie, choć i w tym zakresie organ przywołał argumentację powołując się na treść raportów skarżącego z dnia [...] sierpnia 1989 r. i z dnia [...] czerwca 1990 r.

35 Ustalanie kwestii pełnienia bądź niepełnienia służby w SB, do czego zasadniczo zmierza w skardze skarżący, nie stanowi o niezgodności z prawem postanowień KGP

36 i WKP w [...] i nie stanowi przesłanki wznowienia.

37 Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

38 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329) orzekł, jak w wyroku.