Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2005 r., II SA/Wa 2455/04

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2005 r., II SA/Wa 2455/04

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Asesor WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Adam Lipiński, Protokolant Marcin Błach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi P. P. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dyscyplinarnego Oddala skargę

Uzasadnienie

2 Komendant Główny Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] września 2004 r., działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] w st. spoczynku P. P. od orzeczenia Komendanta [...] w S. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego, zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.

3 W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, iż w dniu 30 czerwca 2004 r. Komendant [...] w S. wydał postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko [...] P. P., którego obwiniono o to, że w dniu 5 czerwca 2004 r. w S., będąc wyznaczonym do prowadzenia zajęć dydaktycznych ze słuchaczami [...], zaniechał wykonania czynności służbowej udając się do miejscowości E., gdzie w ramach dodatkowego zatrudnienia poza służbą prowadził zajęcia ze studentami Centrum Studiów [...] Uniwersytetu [...] w [...], przedstawiając jako usprawiedliwienie nieobecności w służbie zwolnienie lekarskie otrzymane w dniu 7 czerwca 2004 r. oraz w dniu 16 czerwca 2004 r., przebywając na zwolnieniu lekarskim wykonywał czynności w Centrum Studiów [...] w E. w ramach dodatkowego zatrudnienia poza służbą, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 i 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 3 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta.

4 W toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego [...] P. P. złożył raport z prośbą o zwolnienie ze służby w Policji. Komendant [...] w S. przychylił się do wniosku policjanta i rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. rozwiązał z nim stosunek służbowy z dniem 31 sierpnia 2004 r. Od przedmiotowej decyzji [...] P. P. nie złożył odwołania i stała się ona prawomocna. Z tych względów Komendant [...] w S. wydał orzeczenie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przeciwko wymienionemu policjantowi.

5 Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 135j ust. 4 ustawy o Policji przełożony dyscyplinarny umarza postępowanie dyscyplinarne w przypadkach, o których mowa w art. 135 ust. 1, albo gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innej przyczyny. Norma ta ma charakter obligatoryjny i w przypadku wystąpienia określonych przesłanek, przełożony dyscyplinarny zobowiązany jest do zakończenia postępowania dyscyplinarnego poprzez jego umorzenie. [...] P. P. z chwilą rozwiązania z nim stosunku służbowego przestał być policjantem i z tego względu nie może ponosić odpowiedzialności dyscyplinarnej za popełnione przewinienia. Powyższa okoliczność spowodowała, iż dalsze prowadzenie postępowania dyscyplinarnego stało się bezprzedmiotowe.

6 Odnosząc się do podnoszonych przez obwinionego kwestii organ stwierdził, iż nie mogą one wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia.

7 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. P. zaskarżył powyższe orzeczenie, zarzucając mu naruszenie prawa, jakie miało miejsce w toku postępowania dyscyplinarnego, a w szczególności spowodowane niewłaściwą kwalifikację prawną czynów zarzucanych mu w tym postępowaniu.

8 Podnosząc powyższe skarżący wnosił o uchylenie przedmiotowego orzeczenia i "wskazanie organowi wydającemu orzeczenie w postępowaniu dyscyplinarnym merytorycznych uchybień tej kwalifikacji". Zdaniem skarżącego właściwa kwalifikacja jego zachowań objętych tym postępowaniem powinna prowadzić do uniewinnienia lub umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, nie zaś do umorzenia z powołaniem się na zwolnienie się ze służby w Policji.

9 Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wskazując, iż przyczyną umorzenia postępowania dyscyplinarnego było zwolnienie się skarżącego ze służby w Policji i powstała w związku z tym utrata legitymacji biernej skarżącego do bycia obwinionym w postępowaniu dyscyplinarnym.

10 Jednocześnie stwierdził, że zarzuty podnoszone w skardze nie odnoszą się do zaskarżonego orzeczenia.

11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

12 Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności zaskarżonej decyzji z prawem.

13 Jak wynika z treści skargi, pomimo że dotyczy ona postanowienia o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego, jej zarzuty zmierzają do wykazania, iż nie istniały podstawy do jego wszczęcia z uwagi na niepopełnienie przewinienia dyscyplinarnego.

14 Tak sformułowane zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, bowiem jak trafnie podnosi w odpowiedzi na skargę strona przeciwna, przyczyną umorzenia postępowania dyscyplinarnego było zwolnienie skarżącego ze służby w Policji i powstała w związku z tym utrata legitymacji biernej skarżącego do bycia obwinionym w tym postępowaniu.

15 Słuszność takiej zasady potwierdza logika. Nie można bowiem wyobrazić sobie postępowania dyscyplinarnego w Policji, które byłoby prowadzone wobec osoby nieposiadającej statusu policjanta. Do takiej osoby nie można byłoby stosować szeregu uregulowań natury procesowej, nie mówiąc o tym, że jedyne orzeczenie jakie można byłoby wobec takiej osoby wydać to orzeczenie uniewinniające. Żadne bowiem kary dyscyplinarne nie byłyby możliwe do zastosowania.

16 Otóż, odpowiedzialność dyscyplinarna ma charakter szczególny, w szczególności została ona ściśle związana ze stosunkiem służbowym i wywołuje skutki w ramach tego stosunku. Postępowania dyscyplinarne są prowadzone przez organy dyscyplinarne działające w ramach określonych służb czy korporacji i dotyczą osób pozostających w stosunku służbowym bądź w inny sposób związanych organizacyjnie.

17 Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów uregulowana w rozdziale 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji dotyczy policjanta pozostającego w stosunku służbowym, który powstaje w drodze mianowania i trwa do zwolnienia policjanta ze służby.

18 Na skutek zwolnienia policjanta ze służby ustaje władza dyscyplinarna nad nim ze strony przełożonego dyscyplinarnego, który w myśl art. 135j ust. 4 powołanej ustawy o Policji umarza postępowanie dyscyplinarne jako bezprzedmiotowe. Takie rozstrzygnięcie jest tu obligatoryjne.

19 Nie można zatem podzielić poglądu skarżącego, że jego zwolnienie ze służby w Policji nie mogło stanowić podstawy do umorzenia postępowania dyscyplinarnego, które jego zdaniem było wszczęte niezasadnie i prowadzone nieobiektywnie.

20 Podkreślenia też wymaga fakt, iż skarżący sam zwolnił się ze służby w Policji, a więc składając wniosek o zwolnienie musiał się liczyć z umorzeniem postępowania dyscyplinarnego. Z uwagi na specyficzny charakter postępowania dyscyplinarnego policjantów i szczególne uregulowanie instytucji umorzenia postępowania dyscyplinarnego w przypadku zwolnienia policjanta ze służby, nie można stosować podobnych instytucji umorzenia postępowania zawartych w przepisach kpk. Przede wszystkim postępowanie dyscyplinarne policjantów nie ma charakteru publicznego i jest ściśle związane ze służbą w Policji. W ocenie Sądu uregulowanie kwestii umorzenia postępowania dyscyplinarnego jest w ustawie o Policji wystarczające dla celów tej służby.

21 Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).