Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2007 r., II SA/Wa 2319/06

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2007 r., II SA/Wa 2319/06

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Janusz Walawski (spr.), Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2007 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - oddala skargę -

Uzasadnienie

2 Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, działając na podstawie art. 96 ust. 1 oraz art. 101 ust. 5 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 z późn. zm.) oraz § 1 pkt 4, § 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku zbiegu uprawnień do jego otrzymania (Dz. U. Nr 118, poz. 1014 z późn. zm.) w zw. z art. 336, art. 924 i art. 925 Kodeksu Cywilnego, w dniu [...] lipca 2006 r. wydał decyzję nr [...], którą orzekł o utracie przez M. L. prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dniem [...] maja 2003 r.

3 W uzasadnieniu decyzji organ podał m.in., iż Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r. nr [...] przyznał ww. przedmiotowy równoważnik. W związku z nabyciem spadku po zmarłej matce, funkcjonariusz stał się współwłaścicielem lokalu mieszkalnego, tym samym utracił prawo do otrzymywania tego równoważnika.

4 Od powyższej decyzji M. L. złożył do Komendanta Głównego Straży Granicznej odwołanie, w którym zarzucił, iż zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, gdyż została wydana w związku z niewłaściwą interpretacją przepisów stanowiących jej podstawę prawną.

5 Komendant Główny Straży Granicznej, po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 6a pkt 3, art. 96 ust. 1 i art. 101 ust. 5 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 z późn. zm.) oraz § 1 pkt 2 rozporządzenia określonego w podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji, w dniu [...] października 2006 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję tego organu.

6 W jej uzasadnieniu organ stwierdził, iż w istniejącym stanie faktycznym i prawnym nie ma możliwości, aby uznać argumenty odwołującego, a tym samym dokonać zmiany decyzji organu pierwszej instancji, która jest decyzją prawidłową.

7 Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi złożonej przez M. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zasadniczo powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

9 Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2).

10 Rozpoznając sprawę w świetle kryteriów określonych w powyżej przytoczonym przepisie stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

11 Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 z późn. zm.) funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.

12 Decyzja przyznająca równoważnik pieniężny ma charakter decyzji konstytutywnej i utrata przyznanego nią świadczenia musi nastąpić również w tej samej formie, czyli w drodze decyzji konstytutywnej orzekającej o utracie czy cofnięciu nabytych praw inną decyzją. Z treści powyżej przytoczonego przepisu wynika, iż określony w nim równoważnik przysługuje wyłącznie funkcjonariuszowi Straży Granicznej, który nie posiada lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.

13 Funkcjonariusz Straży Granicznej traci uprawnienie do przedmiotowego równoważnika z chwilą, kiedy na skutek zmiany okoliczności faktycznych stanie się posiadaczem lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.

14 Jak wynika z akt sprawy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją organ stwierdził, iż skarżący stał się współwłaścicielem lokalu mieszkalnego położonego w miejscowości pobliskiej. Fakt, iż skarżący jest współwłaścicielem oznacza, że jest on uprawniony do współposiadania i korzystania z rzeczy wspólnej, jak również przesądza o tym, że utracił on prawo do otrzymywania równoważnika określonego w art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Przepis ten określa stan faktyczny, z którym norma prawna wiąże skutki prawne oraz prawa i obowiązki, jakie z chwilą spełnienia tego stanu mogą zaistnieć. Skoro przesłanką do otrzymywania przedmiotowego równoważnika jest nieposiadanie lokalu mieszkalnego, to w przypadku zmiany tego stanu, następuje utrata uprawnienia do jego otrzymywania. Taka sytuacja zaistniała w przypadku skarżącego.

15 W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż organ prowadząc postępowanie administracyjne wyciągnął prawidłowe wnioski z zebranego w sprawie materiału dowodowego, które znalazły potwierdzenie w przepisie prawa materialnego (art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej).

16 Odnosząc się do zarzutów skarżącego Sąd uznał je za nietrafne, jak również nie podzielił ich argumentacji.

17 Z przytoczonych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w zw. z art. 132 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji.