Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2020 r., II SA/Wa 1815/19

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2020 r., II SA/Wa 1815/19

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Protokolant referent Monika Duma-Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę

Uzasadnienie

2 W dniu [...] kwietnia 2014 r. do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (dalej: "GIODO") wpłynęła skarga W. P. (dalej: "skarżący") z [...] kwietnia 2014 r. na przetwarzanie jego danych osobowych przez [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "[...]") oraz na przetwarzanie jego nieaktualnych danych przez [...] z siedzibą w [...] (dalej: "[...]") znajdujących się w aktach sprawy o sygn. [...] prowadzonej w Sądzie Rejonowym w [...] ([...] Wydział Cywilny).

3 Zdaniem skarżącego, [...] udostępnił jego dane osobowe na rzecz podmiotu [...], który "bezpodstawnie i w celu uzyskania nienależnych korzyści majątkowej" wezwał go [...] października 2010 r. do zapłaty kwoty 174.827,77 zł. Wezwanie to znajduje się w aktach sprawy o sygn. [...] i zainicjowało wydanie względem skarżącego nakazu zapłaty na rzecz [...]. W ocenie skarżącego, fakt, iż [...] był cesjonariuszem, nie zwalnia go od przestrzegania obowiązujących przepisów w zakresie ochrony danych osobowych jak i dóbr osobistych osób trzecich.

4 W piśmie z [...] czerwca 2014 r. skarżący sprecyzował, że żąda od GIODO przywrócenia stanu zgodnego z prawem, tj. usunięcia jego danych osobowych z zasobów [...] oraz – w odniesieniu do [...] - sprostowania jego danych w aktach sprawy o sygn. [...] (znajdującej się w [...] Wydziale Cywilnym Sądu Rejonowego w [...]).

5 W toku postępowania zainicjowanego powyższą skargą, GIODO ustalił, że [...] nabył wierzytelność, obejmującą zadłużenie skarżącego, od [...] S.A. z siedzibą w [...] na podstawie umowy sprzedaży wierzytelności (cesji) z [...] czerwca 2009 r. W dacie zawarcia tej umowy [...] z był reprezentowany przez [...]S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "[...]"). Nadto [...] zawarł umowę o świadczenie pomocy prawnej z Kancelarią Prawną [...]., w której zawód radcy prawnego wykonuje A. S.. W dniu [...] czerwca 2009 r. [...] (reprezentowany przez "[...]") udzielił radcy prawnemu A. S. pełnomocnictwa do reprezentowania [...] przed sądami, organami egzekucyjnymi i organami administracji publicznej w zakresie nabytych przez [...]sekurytyzowanych wierzytelności, a także do dokonywania w imieniu i na rzecz [...] czynności prawnych.

6 Do udostępnienia danych osobowych skarżącego przez [...] na rzecz [...] doszło w oparciu o zapisy umowy z [...] lutego 2006 r. (łączącej ww. podmioty) o obsługę sekurytyzowanych wierzytelności, będącej jednocześnie umową powierzenia danych osobowych z art. 31 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 922 ze zm.; dalej: "u.o.d.o. z 1997 r."). Na mocy tej umowy [...] przekazał [...] dane osobowe skarżącego celem podejmowania czynności faktycznych i prawnych zmierzających do odzyskania wierzytelności [...] powstałej w ramach prowadzonej przez [...] działalności uregulowanej w ustawie z dnia [...] maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych.

7 Przekazane dane osobowe skarżącego obejmowały jego imię i nazwisko, adres zamieszkania, numer ewidencyjny PESEL, numer dowodu osobistego, numer telefonu, a także dane dotyczące zadłużenia, w tym rodzaj produktu, datę zawarcia umowy, datę ostatniej płatności, datę wymagalności, łączną wartość zadłużenia, kwotę kapitału, kwotę odsetek, kwotę odsetek karnych, kwotę opłat, kwotę kosztów.

8 Powyższe dane osobowe skarżącego są przetwarzane przez [...] w zbiorze danych osobowych o nazwie "Zbiór danych osobowych - [...]", wyłącznie w celu i zakresie niezbędnym do wypełnienia jego prawnie usprawiedliwionego celu, tj. dochodzenia roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

9 GIODO ustalił też, że [...] grudnia 2012 r. nastąpiła zmiana towarzystwa funduszy inwestycyjnych reprezentującego [...]. Z tym dniem podmiotem upoważnionym do jego reprezentowania stał się [...]. Również [...] grudnia 2012 r. [...] (reprezentowany przez [...]) udzielił radcy prawnemu U.K., zatrudnionej w Kancelarii Prawnej [...] pełnomocnictwa w takim samym zakresie jak w przypadku pełnomocnictwa udzielonego uprzednio radcy prawnemu A. S..

10 W oparciu o poczynione ustalenia GIODO decyzją z [...] grudnia 2014 r., na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 12 pkt 2, art. 22, art. 23 ust. 1 pkt 5 i art. 31 u.o.d.o. z 1997 r., odmówił uwzględnienia wniosku zawartego w skardze skarżącego.

11 W uzasadnieniu rozstrzygnięcia GIODO wyjaśnił na wstępie, że nie badał kwestii istnienia lub nieistnienia wierzytelności, ani jej wysokości. Są to bowiem sprawy cywilne w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 101 ze zm.) i powinny być rozpatrywane w postępowaniach prowadzonych przez sądy powszechne.

12 Powołując się na przepisy art. 31 u.o.d.o. z 1997 r., organ wskazał, iż [...]

13 pozyskał dane osobowe skarżącego w związku z zawartą [...] czerwca 2009 r. z bankiem umową cesji wierzytelności. Podkreślił, że zgodnie z art. 509 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.; dalej: "k.c."), wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Z § 5 ww. umowy, zatytułowanego "Przekazanie danych osobowych", wynika, iż jest to jednocześnie umowa przekazania zbioru danych osobowych dłużników oraz dłużników z zabezpieczeń. Zbywca, czyli bank, przekazuje zbiór danych osobowych w rozumieniu ustawy o ochronie danych osobowych, a nabywca, czyli [...] staje się administratorem tego zbioru. Według § 5 pkt 4 umowy, zbywca ujawnia nabywcy tajemnicę bankową dotyczącą dłużników i dłużników z zabezpieczeń będących przedmiotem sprzedaży, w zakresie określonym umową, na podstawie art. 104 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1376 ze zm.), ze względu na fakt, iż udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do zawarcia i wykonania umowy sprzedaży wierzytelności na rzecz [...] oraz, że wierzytelności będące przedmiotem sprzedaży zostały zakwalifikowane zgodnie z odrębnymi przepisami do kategorii straconych. Przesłankę legalizującą pozyskanie danych osobowych skarżącego przez [...] stanowi przepis art. 23 ust. 1 pkt 5 skorelowany z art. 23 ust. 4 u.o.d.o. z 1997 r. W chwili cesji wierzytelności, [...] stał się administratorem danych osobowych w rozumieniu art. 7 pkt 4 u.o.d.o. z 1997 r., tj. podmiotem decydującym o celach i środkach przetwarzania danych.

14 GIODO stwierdził, że przetwarzanie danych przez [...] znajduje oparcie w art. 23 ust. 1 pkt. 5 u.o.d.o. z 1997 r., ponieważ jest związane z dochodzeniem roszczeń i zarządzaniem wierzytelnościami.

15 W kwestii powierzenia danych osobowych skarżącego przez [...] na rzecz [...], GIODO podniósł, iż zezwala na to art. 31 ust. 1 i 2 u.o.d.o. z 1997 r., akcentując, że podmiot, któremu dane powierzono może je przetwarzać wyłącznie w zakresie i celu przewidzianym w umowie. Zdaniem GIODO, łącząca [...] i [...] umowa powierzenia przetwarzania danych osobowych z [...] lutego 2006 r., zarówno z uwagi na jej formę (pisemna), jak i treść (określenie celu, dla realizacji którego będą przetwarzane powierzone dane, tj. obsługa wierzytelności) odpowiada wymogom art. 31 u.o.d.o. z 1997 r.

16 Reasumując, GIODO nie znalazł podstaw do stwierdzenia, iż dane osobowe skarżącego są przetwarzane przez [...] i [...] w sposób niezgodny z przepisami u.o.d.o. z 1997 r., a zatem nie zaistniała niezbędna przesłanka do wydania decyzji nakazującej przywrócenie stanu zgodnego z prawem.

17 Odnosząc się do żądania "uaktualnienia danych osobowych skarżącego znajdujących się w dokumentacji sprawy [...], w [...] Wydziale Cywilnym Sądu Rejonowego w [...]", GIODO wyjaśnił, że jako organ administracyjny nie może ingerować w postępowanie prowadzone przez niezawisły sąd, w tym dokonywać jakiejkolwiek modyfikacji dowodów w niej zebranych (np. dokumentów).

18 We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją GIODO, skarżący podał, że zawarte w niej stwierdzenia odnośnie prawidłowego przetwarzania jego danych przez [...] "są na pewno prawdziwe, ale nie zostały >>uwidocznione<< dla strony postępowania w październiku 2010 r."

19 Decyzją z [...] czerwca 2019 r., na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. oraz art. 160 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1000 ze zm.; dalej: "u.o.d.o. z 2018 r."), a także art. 12 pkt 2 i art. 22 u.o.d.o. z 1997 r., Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: Prezes UODO"), utrzymał w mocy decyzję GIODO z [...] grudnia 2014 r.

20 W uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej Prezes UODO w pełni zaaprobował stanowisko wyrażone w decyzji GIODO z powołaniem tej samej argumentacji.

21 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa UODO skarżący wniósł o jej uchylenie i ponowne rozpoznanie jego żądania (zawartego w skardze z [...] kwietnia 2014 r.) na kanwie przepisów, do których odwołano się w zaskarżonej decyzji.

22 W uzasadnieniu skargi skarżący wyraził przekonanie, że jego dane osobowe są przetwarzane po [...] czerwca 2009 r. przez [...] i [...] niezgodnie z prawem, a dowody bezprawnego działania tych podmiotów stanowią dokumenty znajdujące się w sprawie [...] prowadzonej w Sądzie Rejonowym w [...], [...] Wydział

23 Cywilny.

24 Powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") w składzie siedmiu sędziów z 6 czerwca 2005 r., sygn. akt I OPS 2/05, a także art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.d.o. z 1997 r. oraz art. 509 § 1 i art. 510 §1 k.c., skarżący wskazał, iż celem jego skargi nie jest negowanie prawomocnego orzeczenia Sądu wydanego w postępowaniu cywilnym, lecz ocena na drodze administracyjnej, czy podmiot dochodząc roszczenia w oparciu o przepisy prawa cywilnego, zachował należytą staranność, by nie uchybić przepisom ustawy o ochronie danych osobowych.

25 Zgodnie z ww. orzeczeniem NSA, przesłanką przetwarzania danych osobowych przez administratora bez zgody osoby, której dane te dotyczą, jest w niniejszej sprawie przelew wierzytelność, który otwiera drogę do uzyskania uprawnień do dochodzenia roszczenia na drodze przepisów cywilnych. Takim postępowaniem, w którym doszło do ujawnienia i administrowania jego danych osobowych jest sprawa o sygn. akt [...].

26 Skarżący przyznał, że w aktach niniejszej sprawy aktach znajduje się umowa cesji z [...] czerwca 2009 r., lecz ten dokument został przedłożony w wyniku skargi do GIODO, podczas gdy był niezbędny w sprawie o sygn. akt [...], aby wskazać dłużnikowi podstawę do administrowania jego danymi w zakresie niezbędnym do realizacji celu.

27 W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

28 W piśmie z [...] września 2019 r. pełnomocnik uczestników postępowania: [...] i (reprezentującego [...]) [...] S.A. z siedzibą w [...] wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił, że [...] w sposób legalny wszedł w posiadanie danych osobowych skarżącego w związku z zawarciem [...] czerwca 2009 r. umowy sprzedaży wierzytelności z bankiem. Ponadto [...] przetwarzał dane osobowe skarżącego na podstawie umowy powierzenia przetwarzania danych osobowych w związku z dochodzeniem od skarżącego spłaty zadłużenia względem [...]. W celu dochodzenia spłaty zadłużenia od swoich dłużników, [...] zawarł [...] lutego 2006 r. z [...] umowę o obsługę sekurytyzowanych wierzytelności, na mocy której [...] zostały powierzone dane osobowe skarżącego do przetwarzania. Pełnomocnik uczestników postępowania zaakcentował, iż podstawa dochodzenia od skarżącego spłaty zadłużenia, a tym samym przetwarzania jego danych osobowych, została przesądzona uzyskanym przez [...] tytułem wykonawczym w sprawie przeciwko skarżącemu o zapłatę o sygn. akt [...].

29 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

30 Na wstępie wyjaśnić należy, że z dniem wejścia w życie u.o.d.o. z 2018 r., tj. 25 maja 2018 r., Biuro Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych stało się Urzędem Ochrony Danych Osobowych. Stosownie do treści art. 160 ust. 2 u.o.d.o. z 2018 r., postępowania prowadzone przez GIODO, wszczęte i niezakończone przed 25 maja 2018 r. prowadzone są przez Prezesa UODO, na podstawie u.o.d.o. z 1997 r., zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a. Natomiast w myśl art. 160 ust. 3 u.o.d.o. z 2018 r., czynności dokonane w postępowaniach, prowadzone przez GIODO, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie u.o.d.o. z 2018 r. pozostają skuteczne.

31 Skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja Prezesa UODO i utrzymana nią w mocy decyzja GIODO zostały wydane zgodnie z prawem.

32 Odnosząc się do zarzutów skargi, dostrzec wypada, że skarżący błędnie przyjmuje, iż organy administracji publicznej, wydając decyzje w niniejszej sprawie, opierały się na dokumentacji zgromadzonej w sprawie cywilnej o sygn. akt [...] prowadzonej przed Sądem Rejonowym w [...]. Podkreślić należy, że są to odrębne postępowania, wywołane różnymi zdarzeniami prawnymi. U podstaw sprawy cywilnej legło zadłużenie skarżącego względem [...] (uprzednio – na mocy umowy cesji z [...] czerwca 2009 r. - [...] nabył wierzytelność od [...] S.A. z siedzibą w [...]). Natomiast postępowanie administracyjne zostało zainicjowane skargą skarżącego na nieprawidłowe przetwarzanie jego danych osobowych przez [...] i [...]. Zauważyć też należy, iż w znacznej części argumentacja skarżącego dotyczy sprawy cywilnej. W tym zakresie trafnie w decyzji pierwszoinstancyjnej wskazano skarżącemu, że organ administracji publicznej nie badał ani wysokości ani nawet faktu istnienia bądź nieistnienia wierzytelności. Nie posiada też uprawnienia do jakiejkolwiek ingerencji w akta postępowania prowadzonego przez sąd powszechny.

33 Przepisy u.o.d.o. z 1997 r. określały zasady postępowania przy przetwarzaniu danych osobowych przez osoby fizyczne i osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niebędące osobami prawnymi, jeżeli przetwarzały dane osobowe w związku z działalnością zarobkową, zawodową lub dla realizacji celów statutowych. Przetwarzaniem danych były wszelkie operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych. Z kolei za dane osobowe uważało się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej (art. 6 ust. 1 u.o.d.o. z 1997 r.). Aby przetwarzanie danych osobowych było zgodne z prawem administrator był obowiązany przetwarzać dane osobowe na podstawie przesłanek określonych w art. 23 ust. 1 pkt 1 - 5 (w przypadku tzw. danych zwykłych) lub w oparciu o art. 27 ust. 2 pkt 1-10 u.o.d.o. z 1997 r. (w przypadku tzw. danych szczególnie chronionych).

34 Stosownie do przepisów art. 31 u.o.d.o. z 1997 r., administrator danych mógł powierzyć innemu podmiotowi, w drodze umowy zawartej na piśmie, przetwarzanie danych (ust. 1). Podmiot, o którym mowa w ust. 1, mógł przetwarzać dane wyłącznie w zakresie i celu przewidzianym w umowie (ust. 2). Ponadto podmiot, o którym była mowa w ust. 1, był obowiązany przed rozpoczęciem przetwarzania danych podjąć środki zabezpieczające zbiór danych, o których była mowa w art. 36-39, oraz spełnić wymagania określone w przepisach, o których była mowa w art. 39a. W zakresie przestrzegania tych przepisów podmiot ponosił odpowiedzialność jak administrator danych (ust. 3). W przypadkach, o których była mowa w ust. 1-3, odpowiedzialność za przestrzeganie przepisów niniejszej ustawy spoczywała na administratorze danych, co nie wyłączało odpowiedzialności podmiotu, który zawarł umowę, za przetwarzanie danych niezgodnie z tą umową (ust. 4). Do kontroli zgodności przetwarzania danych przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, z przepisami o ochronie danych osobowych stosowało się odpowiednio przepisy art. 14-19 u.o.d.o. z 1997 r. (ust. 5).

35 Sąd stwierdza, że wymogi określone w wyż. cyt. przepisach spełniają postanowienia [...] umowy z [...] lutego 2006 r. zawartej pomiędzy [...] i [...] o obsługę sekurytyzowanych wierzytelności, zatytułowanego "Przetwarzanie danych osobowych".

36 Z akt administracyjnych sprawy wynika, że [...] uzyskał dane osobowe skarżącego na podstawie umowy cesji wierzytelności z dnia [...]czerwca 2009 r. zawartej z [...] S.A. z siedzibą w [...]. Zgodnie z zapisami § 3 ww. umowy [...] kupił bezsporne i wymagalne wierzytelności pieniężne, wynikające z dokonanych przez bank czynności, w tym czynności bankowych. Przedmiotowe wierzytelności [...] nabył wraz ze wszelkimi zabezpieczeniami i prawami z nimi związanymi, w szczególności roszczeniami o zaległe odsetki, koszty i kary.

37 W § 5 zatytułowanym "Przekazanie danych osobowych" w pkt 1 podano, że umowa jest jednocześnie umową przekazania zbioru danych osobowych dłużników oraz dłużników z zabezpieczeń. Zbywca (bank), przekazuje zbiór danych osobowych w rozumieniu u.o.d.o. z 1997 r., a nabywca ([...]) staje się administratorem danych w rozumieniu u.o.d.o. z 1997 r. z dniem przeniesienia. Według § 5 pkt 4 umowy, zbywca ujawnia nabywcy tajemnicę bankową dotyczącą dłużników i dłużników z zabezpieczeń będących przedmiotem sprzedaży, w zakresie określonym umową, na podstawie art. 104 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1376 ze zm.), ze względu na fakt, iż udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do zawarcia i wykonania umowy sprzedaży wierzytelności na rzecz [...] oraz, że wierzytelności będące przedmiotem sprzedaży zostały zakwalifikowane zgodnie z odrębnymi przepisami do kategorii straconych. Natomiast § 5 pkt 6 omawianej umowy stanowi, iż przetwarzanie danych osobowych dłużników i dłużników z zabezpieczeń odbywa się na podstawie art. 5 ust. 2 pkt 5 art. 104 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo bankowe w związku z art. 23 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 oraz ust. 4 pkt 2 u.o.d.o. z 1997 r., art. 193 ustawy o funduszach inwestycyjnych, a także art. 509 i następne k.c.

38 W myśl art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.

39 W świetle art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.d.o. z 1997 r. przetwarzanie danych jest dopuszczalne, gdy jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Z kolei przepis art. 23 ust. 4 u.o.d.o. z 1997 r. precyzuje, że za prawnie usprawiedliwiony cel, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, uważa się w szczególności dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Trafnie organ przywołał stanowisko NSA podjęte w składzie w 7 sędziów w wyroku z 6 czerwca 2005 r., sygn. I OPS 2/05, zgodnie z którym prawnie usprawiedliwiony cel, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.d.o. z 1997 r. o ochronie danych osobowych może być oparty także na przepisach prawa cywilnego. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem [...] przetwarzał dane osobowe skarżącego w ramach dochodzenia roszczeń i zarządzania wierzytelnościami.

40 Reasumując, organy prawidłowo stwierdziły, że dane osobowe skarżącego były przetwarzane przez [...] i [...] w sposób zgodny z przepisami u.o.d.o. z 1997 r., wobec czego nie było podstaw do wydania decyzji nakazującej przywrócenie stanu zgodnego z prawem.

41 Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.