Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lutego 2012 r., II SA/Wa 1269/11

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lutego 2012 r., II SA/Wa 1269/11

Sentencja

1 Sygn. akt II SA/Wa 1269/ 11 P O S T A N O W I E N I E Dnia 29 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra - Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1269/11 w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia -odrzucić zażalenie-

Uzasadnienie

2 Sygn. akt II SA/Wa 1269/ 11

U Z A S A D N I E N I E

3 Wnioskiem z dnia 25 stycznia 2012 r. adwokat K. K., pełnomocnik z urzędu skarżącej E. K., wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy.

4 Po rozpoznaniu powyższego wniosku, postanowieniem z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1269/11 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał adwokatowi K. K. kwotę 221, 40 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

5 W dniu 21 lutego 2012 r. adwokat K. K. wniósł na powyższe postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazując, że kwota przyznanego wynagrodzenia powinna wynosić 240 zł wraz z należnym podatkiem od towarów i usług.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

7 Zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiot został określony w art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

8 Stosownie do treści art. 258 § 1 powołanej ustawy, czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi. Do czynności tych należy między innymi wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków (art. 258 § 2 pkt 8 ustawy). Z kolei zgodnie z art. 259 § 1 od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. W razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie (art. 260 ustawy).

9 Z treści cytowanych przepisów jednoznacznie wynika, że w przypadku wydania rozstrzygnięcia przez referendarza sądowego, stronie przysługuje specyficzny środek prawny w postaci sprzeciwu, który powoduje utratę mocy przez to orzeczenie i przejęcie sprawy do rozpoznania przez sąd I instancji. Dopiero od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tym samym niedopuszczalne jest wniesienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego bezpośrednio od postanowienia referendarza sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

10 z dnia 26 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OZ 628/10, niepublikowane, lex nr 737532, orzeczenie dostępne także w internetowej bazie orzeczeń orzeczenia.nsa.gov.pl ).

11 W związku z tym, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu administracyjnym, Sąd orzekł jak w sentencji.