Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2016 r., II SA/Wa 1073/15

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2016 r., II SA/Wa 1073/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (sprawozdawca), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant specjalista Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2016 r. sprawy ze skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1073/15 dotyczącego sprawy ze skargi M. G. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia uprawnień do nagrody rocznej za rok 2014 1. uchyla zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1073/15; 2. uchyla zaskarżony rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...].

Uzasadnienie

2 Komendant Powiatowy Policji w P. na podstawie art. 110 ust. 1 – 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. w sprawie zmiany ustawy o Policji (...) (Dz. U. z 2014 r., poz. 502), w dniu [...] marca 2015 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym przyznał M. G. nagrodę roczną za 12 miesięcy służby w 2014 r. w wysokości 80% z uwagi na to, że funkcjonariusz ostatecznym orzeczeniem dyscyplinarnym Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] został ukarany karą dyscyplinarną nagany. Powołując się na treść z art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, organ pierwszej instancji stwierdził, że określenie wysokości obniżenia nagrody "od 20% do 50%, zawarte w ust. 6 tego przepisu, zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu", natomiast obniżenie nagrody ma charakter obligatoryjny.

3 Komendant [...] Policji, działając jako organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 Kpa, rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji.

4 Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że orzeczenie dyscyplinarne Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], jako wydane przez organ odwoławczy, zgodnie z art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji stało się prawomocne w dniu jego wydania. W tym stanie rzeczy organ pierwszej instancji zobowiązany był do obniżenia policjantowi nagrody rocznej w granicach od 20% do 50%. Organ ten nie przekroczył zatem granic uznania administracyjnego, gdyż ustalona granica obniżenia nagrody stanowi jej minimalną wysokość i jednocześnie organ uwzględnił charakter popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki oraz rodzaj i wymiar kary. Komendant wyjaśnił nadto, że wniesiona przez policjanta skarga do sądu administracyjnego na orzeczenie dyscyplinarne nie wstrzymuje wykonania prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego, a co za tym idzie innych, związanych z nim konsekwencji prawnych.

5 Rozkaz personalny organu odwoławczego stał się przedmiotem skargi wniesionej przez M. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której podał, że w przypadku pozytywnego rozpatrzenia jego skargi na orzeczenie dyscyplinarne będzie się domagał zwrotu 20% nagrody rocznej za rok 2014 wraz z odsetkami.

6 Komendant [...] Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1073/15 oddalił skargę M. G. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia uprawnień do nagrody rocznej za 2014 r.

8 Sąd w uzasadnieniu wyroku podał m. in., że na dzień wydania zaskarżonego rozkazu personalnego w obrocie prawnym pozostawało ostateczne orzeczenie dyscyplinarne o ukaraniu skarżącego karą dyscyplinarną nagany. Oznaczało to, że organ miał obowiązek i prawo rozstrzygnąć sprawę obniżenia nagrody rocznej, bez potrzeby oczekiwania na rozstrzygnięcie przez Sąd sprawy ze skargi na orzeczenie dyscyplinarne. Sąd podał również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 września 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 672/15 uchylił zaskarżone w tej sprawie orzeczenie i utrzymane nim w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej nagany. Okoliczność ta była znana Sądowi w dniu rozpoznawania niniejszej sprawy, jednakże nie mogła mieć ona wpływu na ocenę zaskarżonego rozkazu personalnego, gdyż w dacie jego wydania wyroku z dnia 11 września 2015 r. nie było jeszcze w obrocie prawnym.

9 Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną od wyroku tego Sądu z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt 1073/15.

10 Pełnomocnik skarżącego w skardze kasacyjnej zarzucił, że wyrok został wydany z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, polegającym na nieuchyleniu przez Sąd rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], pomimo stwierdzenia, że zaistniała przesłanka wskazana w tym przepisie, która to przesłanka polegała na uchyleniu orzeczenia Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] wraz z utrzymanym w nim mocy orzeczeniem organu pierwszej instancji – na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 672/15.

11 Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

13 Zgodnie z art. 179a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna.

14 Powyżej przytoczony przepis wprowadza wyjątek od zasady dewolutywności skargi kasacyjnej i został wprowadzony przez ustawodawcę w związku z realizacją zasady ekonomiki procesowej.

15 W ocenie Sądu zaistniała konieczność zastosowania powołanego przepisu, gdyż podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione.

16 Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

17 Zgodnie natomiast z treścią art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

18 Aby móc mówić o związku między decyzjami, o których stanowi powyżej przytoczony przepis, należy wykazać, że są one od siebie zależne, a więc jedna decyzja stanowi podstawę wydania drugiej, przy czym wydanie tej drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. Sformułowanie użyte przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 8 Kpa należy rozumieć szeroko, jako związek pomiędzy decyzjami bądź decyzjami i orzeczeniem sądu administracyjnego.

19 W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że pomiędzy ostatecznym orzeczeniem dyscyplinarnym Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], które zostało następnie uchylone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 672/15, a rozkazem personalnym tego organu z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia uprawnień do nagrody rocznej za rok 2014 r. powyżej określony związek zachodzi. Zaskarżony w niniejszej sprawie rozkaz personalny o ustaleniu uprawnień do nagrody rocznej w obniżonej wysokości było wydane z uwagi na ukaranie skarżącego karą dyscyplinarną, stąd też uchylenie orzeczenia dyscyplinarnego stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżonym rozkazem personalnym – na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa.

20 Organ rozpatrując ponownie sprawę zobowiązany jest dokonać ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności jego oceny związanej ze zmianą stanu faktycznego sprawy spowodowanego orzeczeniem Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] i dalszych podejmowanych przez skarżącego i organ związanych tym czynności proceduralnych, które są znane Sądowi z urzędu.

21 Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 179a i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.