Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2006 r., III SAB/Wa 1/06

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2006 r., III SAB/Wa 1/06

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na bezczynność Burmistrza Miasta H. w rozpatrzeniu wniosku o wydanie zaświadczenia p o s t a n a w i a odrzucić skargę

Uzasadnienie

2 W dniu [...] grudnia 2005r. S. M., zwany dalej Skarżącym, wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta H. w rozpatrzeniu jego wniosku z dnia [...] października 2005r. o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że od 1998r. ziemia Skarżącego leży odłogiem i że od tego roku nie prowadzi on działalności rolniczej.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

4 Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

5 Powołany wyżej przepis wyraża generalna zasadę subsydiarności skargi. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a.).

6 W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 29 kwietnia 1998r., sygn. akt I SAB/Gd8/97, nie publ. Oraz postanowienie z dnia 21 września 2001r., sygn. akt I SAB 131/00, LEX nr 55763) oraz w doktrynie (zob. J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2004, str. 100) nie budzi wątpliwości pogląd, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy również rozumieć wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. 2005r Nr 8, poz. 60 ze zm: dalej ord. pod.) Przepis ten stanowi, iż "Na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia".

7 Oznacza to, że w każdym przypadku, w tym również w sprawie wydania zaświadczenia (art. 306k ord. pod.), przed wniesieniem skargi na bezczynność organu konieczne jest uprzednie złożenie ponaglenia.

8 Z akt sprawy wynika, że Skarżący wymogu tego nie dopełnił. Skoro zatem w niniejszej sprawie nie został wyczerpany tryb, o którym mowa w art. 141 ord. pod., to tym samym nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarga podlega więc odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania zarzutów merytorycznych w niej zawartych. Z tej przyczyny Sad, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3, orzekł jak w sentencji.