Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2011 r., III SA/Wa 428/11

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2011 r., III SA/Wa 428/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie Sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2011 r. sprawy ze skargi V. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. i umorzenie postępowania w sprawie oddala skargę

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej

3 w W. (dalej "DUKS"), po rozpoznaniu odwołania V. Sp. z o.o.

4 z siedzibą w W. (dalej "Spółka") uchylił decyzję własną z[...] kwietnia 2010 r.

5 oraz poprzedzającą ją własną decyzję ostateczną z [...] sierpnia 2005 r. określającą

6 Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za

7 2000 rok w wysokości 2.050.830,00 zł, a także umorzył postępowanie w sprawie.

8 W uzasadnieniu organ wskazał, że z wyroku Wojewódzkiego Sądu

9 Administracyjnego w Warszawie (dalej "WSA") z 21 maja 2009 r. sygn. akt III

10 SA/Wa 2621/08, wynika, iż z przedłożone przez Spółkę dokumenty potwierdzają

11 istnienie w 2000 r. wierzytelności spółek O .i E.(przejętych przez

12 p. T.) wobec Spółki na kapitał zakładowy Spółki. W związku z powyższym

13 DUKS stwierdził, że odwołanie Spółki zasługuje na uwzględnienie. W szczególności

14 podzielił pogląd zawarty w wyroku WSA z 20 kwietnia 2006 r. sygn. akt III SA/Wa

15 1837/05, zgodnie z którym nie można odrzucać wiarygodności dowodu tylko dlatego,

16 że został on sporządzony w trakcie trwania postępowania podatkowego, gdyż jego

17 wiarygodność należy oceniać w kontekście całego materiału dowodowego, nie zaś

18 tylko według daty jego uzyskania. Rozstrzygając powyższą sprawę, DUKS wziął

19 również pod uwagę rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej

20 "DIS") oraz wyrok WSA kończące wcześniejsze postępowania kontrolne prowadzone

21 wobec Spółki za lata 1998 i 1999.

22 Następnie wskazał, że postępowanie kontrolne za 1998 r. zakończone zostało

23 wydaniem, decyzji uchylającej w całości decyzję ostateczną określającą

24 zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za

25 1998 r. w kwocie 1.894.192,00 zł i umarzającej postępowanie w sprawie. Natomiast

26 postępowanie kontrolne za 1999 r. zakończone zostało wydaniem, przez WSA,

27 orzeczenia w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób

28 prawnych za 1999 r., uchylającego zaskarżoną decyzję (kwota zobowiązania

29 wyniosła 2.659.304,00 zł) i stwierdzającego, że uchylona decyzja nie może być

30 wykonana w całości.

31 DUKS stanął na stanowisku, że nie ma dowodów jednoznacznie

32 wskazujących na pozorny charakter transakcji obrotu metalami i w związku

33 z powyższym, można domniemywać, że kwoty przekazywane Spółce przez

34 podmioty zagraniczne związane były z tymi transakcjami a dowody przedłożone

35 przez Spółkę mogą potwierdzać okoliczność, że brak jest podstaw do uznania kwot

36 przekazanych Spółce, za jej przychody i opodatkowania tych wpłat podatkiem

37 dochodowym od osób prawnych. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę

38 powszechnie obowiązujące reguły dowodzenia oraz linię orzecznictwa sądów

39 administracyjnych, zgodnie z którymi jakiekolwiek wątpliwości nie powinny być

40 interpretowane na niekorzyść podatnika, organ kontroli skarbowej orzekł o uchyleniu

41 decyzji własnej z [...]sierpnia 2005 r. oraz o umorzeniu postępowania.

42 Spółka złożyła skargę na powyższą decyzję, żądając jej uchylenia w tej części

43 uzasadnienia, która narusza renomę i wizerunek Spółki.

44 Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 210 § 4 w zw. z art. 191, art. 121

45 § 1 oraz 124 ustawy z 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137,

46 poz. 926 ze zm, dalej "O.p.").

47 W uzasadnieniu podniosła, że to nie rozstrzygnięcie zawarte w sentencji

48 skarżonej decyzji budzi wątpliwości lecz fragment jej uzasadnienia. Mianowicie

49 fragment sugerujący rzekome dokonanie przez Spółkę niezgodnych z prawem

50 transakcji - "Po wnikliwej analizie materiału dowodowego, organ kontroli skarbowej

51 stanął na stanowisku, że nie ma dowodów jednoznacznie wskazujących na pozorny

52 charakter transakcji obrotu metalami i w związku z powyższym, można

53 domniemywać, iż kwoty przekazywane Spółce przez podmioty zagraniczne

54 związane były z tymi transakcjami, a dowody przedłożone przez Spółkę mogą

55 potwierdzać okoliczność, że brak jest podstaw do uznania kwot przekazanych

56 V. Sp. z o.o., za jej przychody i opodatkowania tych wpłat podatkiem

57 dochodowym od osób prawnych." Spółka podniosła, że organ podatkowy przy

58 ocenie zebranych w sprawie dowodów winien kierować się obiektywizmem i

59 bezstronnością, a także opierać swą ocenę na przekonywujących podstawach,

60 czego nie uczynił. Organ posługiwał się sformułowaniami "można domniemywać"

61 oraz "mogą potwierdzić okoliczność" sugeruje, że pomimo przedstawionych

62 dowodów oraz przywołanych orzeczeń sądowych odmiennie oceniających sprawę,

63 Spółka mogła dopuścić się dokonania niezgodnych z prawem transakcji, jedynie

64 organowi nie udało się tego faktu udowodnić.

65 Spółka zarzuciła organowi naruszenie art. 210 § 4 w zw. z art. 191 Ordynacji

66 podatkowej, podnosząc, iż kwestionowany przez Spółkę fragment uzasadnienia w/w

67 decyzji nie wskazuje faktów, które organ uznał za udowodnione, traktując je jedynie

68 jako swoje domniemania, a co za tym idzie, nie mają one przekonywujących

69 podstaw. W przekonaniu Spółki twierdzenia zawarte w kontestowanym fragmencie

70 uzasadnienia skarżonej decyzji naruszają zasadę zawartą w art. 121 § 1 Ordynacji

71 podatkowej poprzez łamanie zasady budowania zaufania do organów podatkowych,

72 wskutek faktu, iż organ przyznał domniemaniom wyższą rangę niż dowodom, co

73 spowodowało utratę zaufania nie tylko do organów podatkowych, ale do systemu

74 prawa w Polsce. Ponadto, wątpliwości zawarte w kwestionowanym fragmencie

75 uzasadnienia pozostają w kolizji ze stanowiskiem Prokuratora Prokuratury Okręgowej

76 w W. (dalej "Prokurator"), który umorzył postępowanie w sprawie tzw. "prania

77 brudnych pieniędzy".

78 W związku z powyższym, Spółka wniosła o uchylenie skarżonej decyzji

79 w części dotyczącej kwestionowanego przez nią fragmentu uzasadnienia

80 i pozostawienie w mocy zasadnego i korzystnego dla niej rozstrzygnięcia. Podniosła

81 także, że sformułowanie zawarte w zaskarżonej decyzji narusza renomę i wizerunek

82 Spółki, mimo korzystnego dla niej rozstrzygnięcia. Spółka ma interes prawny

83 uprawniający ją do wniesienia skargi, a także w jej interesie jest zabieganie

84 o rzetelne uzasadnienie korzystnej dla niej decyzji, ponieważ stanowi ono swego

85 rodzaju ochronę przed bezpodstawnym wznowieniem postępowania w przyszłości.

86 W odpowiedzi na skargę DUKS wniósł o odrzucenie, a w przypadku braku

87 przesłanek do odrzucenia skargi wniósł o jej oddalenie.

88 Wskazał, że, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia

89 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.

90 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub

91 postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, w

92 przypadku gdy stwierdzi inne naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono

93 mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ podkreślił, że w orzecznictwie sądowym

94 zgodnie przyjmuje się, że zasada zaufania wyrażona w w/w artykule nie może być

95 rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym

96 prawem i powtarzająca poprzednie błędne rozstrzygnięcia.

97 Organ odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 210 § 4 w zw. z art. 191 O.p.,

98 odpierając zarzuty Spółki dotyczące "próby przemycenia" w kwestionowanym

99 fragmencie uzasadnienia skarżonej decyzji faktu, iż "sprawa nie jest czysta", jednak

100 nie udało się owego faktu udowodnić, przytoczył szereg udowodnionych faktów

101 wynikających z przeprowadzonego postępowania kontrolnego. Wynika z nich, iż

102 m.in. korespondencja adresowana na Spółkę V. doręczana była w trybie

103 zastępczym, gdyż Skarżąca nie odbierała adresowanej do niej korespondencji,

104 pomimo wielokrotnych prób bezpośredniego skontaktowania się przez osoby

105 prowadzące postępowanie kontrolne, który to fakt wzbudził dodatkowe wątpliwości w

106 kwestii praworządności Spółki i prowadzenia przez nią działalności gospodarczej.

107 Także przez całe postępowanie kontrolne wszczęte na wniosek Prokuratora,

108 jej przedstawiciele nie stawiali się na kierowane do nich wezwania. W toku kontroli

109 wielokrotnie zwracano się do przedstawiciela Spółki o złożenie wyjaśnień w kwestii

110 zdarzeń gospodarczych, bądź niekompletnej lub sprzecznej dokumentacji źródłowej.

111 Odpowiedzi na ważne dla sprawy pytania bądź wyjaśnienia zazwyczaj były

112 lakoniczne i ogólnikowe, nie poparte żadnymi dowodami. Trudno zatem mówić,

113 zdaniem organu, o naruszeniu wizerunku i renomy Spółki, której działalność

114 gospodarcza praktycznie nie funkcjonowała.

115 Odnosząc się do zarzutu niespójności stanowiska organu ze stanowiskiem

116 Prokuratora odnoszącym się do "prania brudnych pieniędzy" przez Spółkę, DUKS

117 podniósł, że Prokuratura Okręgowa w W. umorzyła śledztwo prowadzone

118 w niniejszej sprawie, jednak kontrola skarbowa przeprowadzona została w Spółce

119 w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu podatku dochodowego od

120 osób prawnych za 2000 rok.

121 Podsumowując DUKS wskazał, że, kwestionowany przez Spółkę fragment

122 uzasadnienia nie ma wpływu na rozstrzygnięcie prowadzonego wobec niej

123 postępowania kontrolnego. Podkreślił także, że każde postępowanie kontrolne objęte

124 jest tajemnicą skarbową. W związku z powyższym, ustalenia dokonane w toku

125 prowadzonego postępowania, znane są jedynie organowi podatkowemu oraz Spółce,

126 wobec której toczy się postępowanie. Żadna informacja związana z prowadzonym

127 postępowaniem kontrolnym, nie jest podawana do publicznej wiadomości.

128 Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

129 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

130 Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów

131 administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje

132 legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność

133 z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego.

134 Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

135 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.),

136 zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany

137 zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja

138 (postanowienie) może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie

139 prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa

140 dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne

141 naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145

142 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

143 Sąd badając w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonej decyzji

144 doszedł do wniosku, że przy wydaniu kwestionowanej decyzji nie doszło do

145 naruszenia przepisów, które w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skutkować winno jej

146 uchyleniem.

147 Strona skarżąca w swojej skardze zakwestionowała jeden z elementów decyzji

148 wydanej przez organ odwoławczy, tj. uzasadnienie, a dokładnie jego część.

149 Kwestia możliwości zaskarżenia uzasadnienia decyzji nie jest uregulowana

150 bezpośrednio ani w przepisach k.p.a., ani w przepisach p.p.s.a. Możliwość

151 zaskarżenia uzasadnienia spotyka się na gruncie orzecznictwa Naczelnego Sądu

152 Administracyjnego (np. orzeczenia z dnia 30 czerwca 1983 r., I SA 178/83, ONSA

153 1983, poz. 51, czy z dnia 13 lutego 1984 r., II SA 1790/83, OSPiKA 1985, poz. 72).

154 Znajduje także potwierdzenie w nowszych orzeczeniach NSA (por. wyrok z dnia 29

155 maja 1998 r., I SA 1896/97, Lex 44519) i najnowszych orzeczeniach wojewódzkich

156 sądów administracyjnych (por. wyr. WSA w Lublinie z dnia 21 września 2004 r., II

157 SA/Lu 1488/03, niepubl.).

158 Podstawowym argumentem przemawiającym za taką możliwością jest uznanie

159 uzasadnienia za konieczny i istotny element decyzji administracyjnej (na gruncie art.

160 107 § 1 k.p.a.), będący "zwykłą" jej częścią w sensie składnika treści decyzji i w tym

161 kontekście jako część równoważną z punktu widzenia znaczenia z samą osnową

162 decyzji. Pogląd taki znajduje potwierdzenie w literaturze przedmiotu (por. J.

163 Zimmermann, Motywy decyzji administracyjnej i jej uzasadnienie, Warszawa 1981, s.

164 134-135; J. Borkowski "Państwo i Prawo" 1985, z.1, s. 150).

165 Przyjęcie takiego stanowiska uzasadnia potraktowanie kontroli uzasadnienia

166 jako orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne w rozumieniu art. 3 § 2

167 pkt 1 p.p.s.a. W konsekwencji tego zasadną w ocenie sądu jest taka interpretacja

168 reguły zawartej w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., iż sąd uwzględniając skargę na decyzję,

169 może uchylić ją w części dotyczącej uzasadnienia. Powyższy rezultat wykładni

170 językowej, związanej z budową obu przepisów powołanej ustawy znajduje

171 dodatkowe wsparcie argumentami funkcjonalnymi, związanymi z rozpatrywaną

172 skargą, przesądzającymi o tym, że inne rozwiązanie w przypadku zaskarżonej

173 decyzji wywoływałoby uboczne efekty, których w ocenie sądu można było i należało

174 uniknąć.

175 Kwestia dopuszczalności skargi na uzasadnienie decyzji była już przedmiotem

176 rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uznał, że skarga taka jest

177 dopuszczalna; pogląd ten zyskał aprobatę w nauce prawa administracyjnego /glosa

178 J. Zimmermanna do wyroku NSA z dnia 30 czerwca 1983 r. I SA 178/83 - Nowe

179 Prawo 1984 nr 5 str. 153/.

180 Zatem skarga była dopuszczalna, jednakowoż niezasadna.

181 Spotykane w orzecznictwie sądów administracyjnych przypadki uchylania

182 uzasadnień decyzji dotyczą sytuacji, kiedy rozstrzygnięcie organu było prawidłowe,

183 jednakże z przyczyn innych niż podane w uzasadnieniu, co prowadziłoby do

184 ewidentnej sprzeczności między uzasadnieniem decyzji a jej rozstrzygnięciem (por.

185 m.in. wyrok WSA w Lublinie z dnia 19.10.2004 r., II SA/Lu 161/04), co nie miało

186 miejsca w niniejszej sprawie, albowiem z uzasadnienia decyzji wynikają w

187 prawidłowy sposób przyczyny rozstrzygnięcia.

188 Jak wskazano wyżej, sąd może uchylić zaskarżoną decyzję, jeżeli nastąpiło

189 naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Taka

190 sytuacja jednak nie występuje w niniejszej sprawie. Decyzja Dyrektora Urzędu

191 Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2010 r. uchylająca decyzje z dnia [...] kwietnia

192 2010 r. i z dnia[...] sierpnia 2005 r. oraz umarzająca postępowanie w sprawie

193 określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych

194 za 2000 r. jest zgodna z interesem Skarżącej. Tym niemniej Spółka zarzuciła, że

195 uzasadnienie decyzji (w zasadzie fragment) narusza art. 210 § 4 w związku z art.

196 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 121 § Ordynacji podatkowej.

197 Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 Op. uzasadnienie faktyczne decyzji

198 zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione,

199 dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił

200 wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej

201 decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Stosownie zaś do art. 191 Op. organ

202 podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana

203 okoliczność została udowodniona. Przepis ten wyraża zasadę swobodnej oceny

204 dowodów. Swobodna ocena nie może oznaczać dowolności. Zasada ta nie oznacza,

205 że organ jest uprawniony do oceny dowodów według "swego widzimisię"; swoją

206 ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonywających podstawach i dać

207 temu wyraz w uzasadnieniu. W nauce podkreśla się, że swobodna ocena dowodów,

208 aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa

209 procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł,

210 a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych stanowi

211 przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów (wyrok NSA z dnia 13 czerwca

212 2000 r., I SA/Ka 2160/98, Temida (CD), Sopot 2002).

213 W ocenie Sądu organ II instancji nie naruszył przepisów Ordynacji

214 podatkowej, a dokładnie art. 210 § 4 w związku z art. 191. Wskazany przepis art. 210

215 zalicza do części składowych decyzji między innymi uzasadnienie faktyczne i

216 prawne. Uzasadnienie zatem stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest

217 wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Skoro organ

218 II instancji uchylił wcześniejsze decyzje i umorzył postępowanie w sprawie, to

219 uzasadnienie winno odnosić się jedynie do tych kwestii. Zasadnie zatem organ II

220 instancji powołał się w uzasadnieniu decyzji na okoliczności faktyczne, które wpłynęły

221 na takie rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy wskazał m.in., że analiza aktów

222 notarialnych oraz postanowienia z dnia [...] czerwca 2005 r. prowadzi do wniosku, że

223 zmiany w składzie wspólników oraz podwyższenie kapitału zakładowego miały

224 miejsce w 2005 r. Natomiast aport podwyższający kapitał zakładowy wniesiony przez

225 O. w postaci wierzytelności wobec Spółki V. składał się z kwot

226 wniesionych w latach 1998-2000 na sfinansowanie wydatków na zakup cynku, części

227 aluminium oraz wierzytelności nabytych przez O. od T. i

228 od I., będących zobowiązaniem V. wobec tych podmiotów. Aport

229 wniesiony przez p. T. w postaci wierzytelności składał się z kwot

230 stanowiących wierzytelność nabytą przez w/w od Spółki E., wynikających z wpłat

231 dokonanych na zakup metali przez E. w grudniu 2000 r., w styczniu 2001 r. oraz

232 w grudniu 2003 r. Takie umiejscowienie w czasie powyższych czynności i transakcji

233 doprowadziło organ we wcześniejszych decyzjach do konstatacji, iż transakcje

234 dotyczące obrotu metalami są pozorne. Wprawdzie w wyroku z dnia 21 maja 2009 r.

235 sygn. akt III SA/Wa 2621/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął domniemanie,

236 iż kwoty przekazane Skarżącej mogły być związane z rzeczywistymi transakcjami na

237 rynku metali, a tym samym wyraził przypuszczenie, że omawiane dowody,

238 przedłożone przez Skarżącą, mogą potwierdzać okoliczność, że brak było podstaw

239 do uznania kwot przekazanych w wykonaniu kontraktów przez kontrahentów Spółki

240 za jej przychody i opodatkowania tych wpłat podatkiem dochodowym od osób

241 prawnych. Nie mniej jednak w trakcie postępowania wątpliwości te nie zostały

242 usunięte.

243 Zatem organ słusznie, dokonując swobodnej oceny dowodów (art. 191

244 Ordynacji podatkowej), zgodnie z regułą in dubio pro reo, wątpliwości te rozstrzygnął

245 na korzyść podatnika, dając temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

246 Kwestionowany fragment nie należy odczytywać w oderwaniu od całej treści

247 uzasadnienia, bowiem jego brzmienie pozostaje spójne z opisem stanu faktycznego.

248 Czytany łącznie nie wywołuje sugestii, o których pisze Skarżąca.

249 Odnosząc się do tego zarzutu strony naruszenia przez organ odwoławczy art.

250 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez działanie organu mające na celu prowadzenie

251 postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów stwierdzić należy, że nie

252 zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z powołanym przepisem, postępowanie

253 podatkowe winno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów

254 podatkowych. Sąd nie dopatrzył się, aby w toku postępowania organ dokonał

255 czynności, która mogłaby podważyć zaufanie strony, ewentualnie, że nie dokonał

256 takiej czynności, która winna być przeprowadzona, aby zasadę prowadzenia

257 postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych zrealizować.

258 Naruszenie tej zasady przejawia się w odmowie udzielenia informacji, nienależycie

259 udzielonej informacji lub wyjaśnieniu, przez udzielenie informacji lub wyjaśnienia

260 niejasnych, błędnych lub niewyczerpujących. (B. Adamiak w teza 6. komentarza do

261 art. 121 O.p., Ordynacja podatkowa, Komentarz, Unimex, Wrocław 2008 r.).

262 W niniejszej sprawie strona była wielokrotnie informowana o przysługujących jej

263 prawach, począwszy od wszczęcia postępowania w sprawie określenia kwoty

264 podatku dochodowego od osób prawnych aż do jego zakończenia.

265 Sąd pragnie zauważyć, że organ odwoławczy podjął wszelkie działania

266 zmierzające do weryfikacji stanowiska Spółki, a więc również do dotarcia do tzw.

267 "prawdy obiektywnej". Słusznie również uznał, że skoro nadal pozostają wątpliwości

268 to należy je rozstrzygnąć na korzyść Skarżącej. Dokonana przez organy ocena

269 dowodów nie naruszyła zasad logiki oraz doświadczenia życiowego. Nie miała więc

270 charakteru oceny dowolnej. Zatem twierdzenie Skarżącej, iż zawarte w uzasadnieniu

271 sformułowania powodują utratę zaufania nie tylko do organów, ale również do

272 systemu prawa jest bezpodstawne.

273 Nie doszło zatem do naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć wpływ

274 na rozstrzygnięcie. W konsekwencji, nie stwierdziwszy podstaw prawnych do

275 wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, Sąd na podstawie art. 151

276 p.p.s.a. oddalił skargę