Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011 r., III SA/Wa 2947/10

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011 r., III SA/Wa 2947/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędzia WSA Jerzy Płusa, Protokolant Iwona Mazek, po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2011 r. na rozprawie spraw ze skarg P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] nr [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 16 536 zł (słownie: szesnaście tysięcy pięćset trzydzieści sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzjami z dnia [...] grudnia 2006 r., z dnia [...] listopada 2006 r. i z dnia [...] grudnia 2006 r. określił P. (dalej: "Skarżąca", "Strona") podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów (leków), ujętego w zgłoszeniach celnych z [...] stycznia 2001 r., [...] maja 2001 r. i [...] kwietnia 2001 r. Określone kwoty zobowiązań były niższe niż zadeklarowane przez Skarżącą w zgłoszeniach celnych.

3 W odwołaniach od tych decyzji Skarżąca wniosła o ich uchylenie i umorzenie postępowania.

4 Trzema decyzjami z dnia [...] maja 2008 r. Dyrektor Izby Celnej w W. decyzje powyższe utrzymał w mocy.

5 W skargach na powyższe decyzje Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzuciła takie samo jak w odwołaniu naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60, ze zm. – dalej: "ustawa Ord. pod."), tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1; a także art. 125 § 1 i art. 139 § 3 przez niezastosowanie się do ich treści; art. 229 przez wydanie decyzji bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie lub zlecenia tego organowi pierwszej instancji. Ponadto Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze. zm.) przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w której organ nieprawidłowo określił kwoty należności z tytułu podatku od towarów i usług.

6 W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skarg.

7 Na rozprawie 4 grudnia 2008 r., na postawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), Sąd postanowił sprawy oznaczone sygn. akt III SA/Wa 1814/08, III SA/Wa 1815/08 i III SA/Wa 1816/08 połączyć w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić dalej pod sygn. akt III SA/Wa 1814/08.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1814/08 oddalił wyżej wskazane skargi. Wskazał, że skoro zobowiązanie w podatku od towarów i usług powstało z mocy prawa i zostało zapłacone w wysokości większej niż należna, należało przyjąć iż zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 ustawy Ord. pod. zobowiązanie to wygasło w całości wskutek zapłaty. Nie mogło więc ponownie wygasnąć wskutek przedawnienia. Tym samym wydanie zaskarżonych decyzji, określających wysokość zobowiązania w mniejszej wysokości niż zapłacona, po upływie 5 lat od powstania zobowiązania podatkowego nie stanowiło naruszenia art. 70 § 1 ustawy Ord. pod.

9 Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt I FSK 992/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Stwierdził, że po upływie okresu przedawnienia, organ – wbrew interesowi prawnemu podatnika – nie może kształtować wielkości przedawnionego zobowiązania podatkowego "na jego korzyść", określając go w niższej wysokości niż kwota zapłacona. Przedawnienie zobowiązania skutkuje bezprzedmiotowością postępowania.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarejestrował sprawę pod sygn. akt III SA/WA 2947/10 i wyznaczył termin rozprawy na dzień 28 stycznia 2011 r.

11 Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] grudnia oraz dwoma decyzjami z dnia [...] grudnia 2010 r., działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), uwzględnił w całości skargi Spółki i uchylił własne decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji oraz umorzył postępowanie w sprawie. Zgodnie z kserokopią zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. decyzje zostały doręczone pełnomocnikowi Spółki w dniu 15 grudnia 2010 r. oraz 20 grudnia 2010 r.

12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

13 Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy, co też Dyrektor Izby Celnej uczynił wydając decyzję z dnia [...] grudnia 2010 i dwie decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. Z chwilą ich doręczenia pełnomocnikowi Spółki przestał więc istnieć przedmiot skarg, jakim były trzy decyzje z dnia [...] maja 2008 r.

14 Na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż te wskazane w pkt 1 i 2 tego paragrafu. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu należy bez wątpienia uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. (tzw. autokontrola). Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej.

15 Wobec powyższego postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe podlega w niniejszej sprawie umorzeniu zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym postanowiono w pkt 1 sentencji.

16 O kosztach tych orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 1 e i f rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego

17 w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego

18 z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075).