Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2014 r., III SA/Wa 2264/13

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2014 r., III SA/Wa 2264/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha, sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Spółdzielni J. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za lipiec 2012 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości.

Uzasadnienie

2 Minister Pracy i Polityki Społecznej po rozpoznaniu odwołania z dnia 1 marca

3 2013 r. wniesionego przez Spółdzielnię "[...]" z siedzibą w K. (zwaną dalej:

4 "Skarżącą") od decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób

5 Niepełnosprawnych z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], decyzją

6 z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną

7 decyzję organu pierwszej instancji.

8 W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. Minister Pracy i Polityki

9 Społecznej wskazał, iż Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób

10 Niepełnosprawnych decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]

11 określił Skarżącej wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz

12 Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (zwany dalej: "PFRON") w związku z

13 niezgodnym z ustawą i nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu

14 rehabilitacji osób niepełnosprawnych za lipiec 2012 r. w kwocie 35.737 zł.

15 Z uzasadnienia wskazanej decyzji wynika również, że Skarżąca zaskarżyła

16 decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób

17 Niepełnosprawnych z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] wnosząc

18 odwołanie w piśmie z dnia 1 marca 2013 r., zarzucając jej naruszenie prawa

19 materialnego polegające na błędnym zastosowaniu art. 33 ust. 4 i 4a ustawy z dnia 27

20 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób

21 niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721 z późn. zm.) - zwanej dalej:

22 "ustawą o rehabilitacji". W uzasadnieniu odwołania Skarżąca wskazała, iż jej zdaniem

23 wydatkowanie środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych

24 (zwanego dalej: "zfron") na szkolenia osób niepełnosprawnych - uczestników

25 indywidualnych programów rehabilitacji jest zgodne z treścią przepisu § 6

26 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w

27 sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. nr 245,

28 poz. 1810 z późn. zm.) - zwanego dalej: "rozporządzeniem w sprawie zfron". Skarżąca

29 wyjaśnia, iż szkolenia które odbyły się dotyczyły tematyki ujętej w indywidualnych

30 programach rehabilitacji zgodnie z zawartą umową, natomiast nie zgadza się z tezą

31 organu, że wykonane indywidualne programy rehabilitacji i zapłata za ich wykonanie

32 stanowi niewłaściwe wykorzystanie środków zfron. Biorąc powyższe pod uwagę

33 Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji w części

34 określonej jako naruszenie art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji i ustalenie zobowiązania

35 w kwocie 4.657 zł, stanowiącej sankcję za opóźnienie w przekazaniu środków na

36 rachunek zfron.

37 W dalszej części uzasadnienia swojej decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. Minister

38 Pracy i Polityki Społecznej wskazał, że po analizie akt sprawy oraz zarzutów

39 zawartych w powyższym odwołaniu, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej

40 instancji. Przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż

41 podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 21 § 3 ustawy z dnia 29

42 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) - zwanej

43 dalej: "O.p.", zgodnie z treścią którego, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ

44 podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w

45 całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania

46 podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w

47 której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W myśl art. 21 § 1 pkt 1 O.p.,

48 zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa

49 podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. W tym przypadku wedle organu

50 odwoławczego było to doręczenie w dniu 31 lipca 2012 r. protokołu kontroli podatkowej

51 przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w L., w zakresie

52 prawidłowości gospodarowania środkami publicznymi w zakresie tworzenia i

53 wykorzystywania ZFRON w 2010 r. Wskazany protokół doręczono Skarżącej w dniu

54 31 lipca 2012 r. W trakcie wskazanej kontroli wykazano nieprawidłowości w

55 wydatkowaniu przez Skarżącą środków zfron na cykl szkoleń

56 psychologiczno-pedagogicznych oraz na materiały informacyjne. W tej sytuacji

57 Skarżąca była wedle organu odwoławczego zobowiązana do złożenia deklaracji z

58 wykazaniem sankcji wynikającej z art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji i dokonania

59 wpłaty na PFRON. Organ odwoławczy zauważył też, że postępowanie zostało

60 wszczęte w związku z otrzymaniem przez PFRON w dniu 3 października 2012 r.

61 wyniku kontroli z dnia 27 września 2012 r. znak: [...]

62 dokonanej przez Urząd Kontroli Skarbowej w L. wraz z protokołem i

63 załącznikami.

64 Organ odwoławczy zauważył następnie, że analizując protokół kontroli

65 podatkowej jak i dokumenty przekazane do PFRON przez Skarżącą stwierdzono

66 naruszenie przepisu art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji. Jak wynika z materiału

67 dowodowego, w tym z pisma Skarżącej z dnia 10 stycznia 2013 r., wydatki z dnia 15

68 lipca 2010 r. w wysokości 10.000 zł, z dnia 20 sierpnia 2010 r. w wysokości 10.000 zł,

69 z dnia 27 sierpnia 2010 r. w wysokości 400 zł oraz z dnia 28 września 2010 r. w wysokości 16.200 zł zostały poniesione na opracowanie indywidualnych programów

70 rehabilitacji (zwanych dalej: "IPR", na podstawie których przeprowadzono szkolenia

71 dla osób niepełnosprawnych zatrudnionych w skarżącej Spółdzielni. Następnie firma

72 Doradczo-Usługowa [...] z M. wystawiła Skarżącej faktury za

73 przeprowadzenie cyklu szkoleń psychologiczno-pedagogicznych, zaś Skarżąca w

74 2010 r. dokonała zapłaty z rachunku bankowego ZFRON w łącznej kwocie 67.000,00

75 zł. Ponadto wedle organu odwoławczego wydatek poniesiony w ramach IPR-ów

76 winien służyć sfinansowaniu kosztów, o których mowa w § 2 pkt 12a rozporządzenia w

77 sprawie zfron, natomiast celem IPR-ów ma być zmniejszenie ograniczeń zawodowych

78 wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności pracownika objętego

79 programem. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej zawartych w jej odwołaniu organ

80 odwoławczy wskazał, że otwarty katalog kosztów zawarty w ww. przepisie nie oznacza

81 dowolności w zakresie dokonywania wydatków przez wnioskodawcę, a tym bardziej

82 nie może stanowić pretekstu do pokrywania kosztów szkolenia, które jak wynika z

83 programu szkolenia nie żadnego związku ze zmniejszeniem ograniczeń zawodowych

84 pracowników niepełnosprawnych czy podnoszeniem ich kwalifikacji zawodowych.

85 Przedmiotem wydatkowania są bowiem środki publiczne przekazane do dyspozycji

86 pracodawcy przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, które

87 winny być wykorzystywane w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasady

88 uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów.

89 Dokonując dalszej analizy ustaleń faktycznych zawartych w przedmiotowym

90 protokole kontroli organ odwoławczy wskazał, że Skarżąca naruszyła przepisy § 6 ust.

91 2, ust. 6 i ust. 8 rozporządzenia w sprawie zfron ze względu na to, że wprawdzie

92 powołano komisję rehabilitacyjną lecz nie wykonywała ona czynności zastrzeżonych

93 dla niej w ww. przepisach rozporządzenia. Ponadto indywidualne programy

94 rehabilitacji zostały opracowane bez udziału osób nimi objętych, co jest niezgodne z §

95 6 ust. 6 powołanego rozporządzenia. Kontrolujący wykazali, że 181 IPR-ów

96 sporządzonych na potrzeby cyklu szkoleń zawiera jednolitą w odniesieniu do

97 poszczególnych osób diagnozę o potrzebie podwyższania kwalifikacji zawodowych

98 poprzez odbycie cyklu szkoleń psychologiczno-pedagogicznych. Tymczasem

99 zdaniem organu odwoławczego nie można przyjąć, że program rehabilitacji

100 opracowany dla 181 pracowników zawierający jednolitą diagnozę o potrzebie

101 podwyższania kwalifikacji zawodowych poprzez odbycie cyklu szkoleń

102 psychologiczno-pedagogicznych stanowi indywidualny program rehabilitacji. Ocenie

103 bowiem powinien podlegać każdy pracownik indywidualnie z uwzględnieniem jego

104 stopnia niepełnosprawności i rodzaju schorzenia oraz osobistych preferencji

105 wynikających z tego schorzenia. Trudno też uznać, że 181 pracowników

106 niepełnosprawnych o różnych schorzeniach i stopniach niepełnosprawności,

107 zatrudnionych na różnych stanowiskach wykazywało - w celu podniesienia swoich

108 kwalifikacji zawodowych - potrzebę odbycia takiego samego programowo szkolenia

109 psychologiczno-pedagogicznego. W świetle powyższego w ocenie organu

110 odwoławczego należy stwierdzić, że wydatki poniesione na podstawie umowy z dnia 3

111 listopada 2009 r. o przeprowadzenie w ramach IPR-ów cyklu szkoleń psychologiczno-

112 pedagogicznych dla niepełnosprawnych pracowników Skarżącej oraz wydatki na

113 opracowanie IPR-ów na potrzeby ww. cyklu szkoleń były niezgodne z art. 33 ust. 4

114 ustawy o rehabilitacji oraz przepisem § 6 rozporządzenia w sprawie zfron. Kwota

115 wydatkowana niezgodnie z powołanym przepisem wynosi 103.600 zł, z czego 67.000

116 zł na poniesione w 2010 r. wydatki na cykl szkoleń oraz 36.600 zł na wydatki za

117 opracowanie IPR-ów. Reasumując organ odwoławczy stwierdziła, że Skarżąca jako

118 pracodawca tychże pracowników jest więc obecnie zobowiązana do wpłaty sankcji w

119 wysokości 30% tych środków do PFRON, tj. kwoty 31.080 zł.

120 Skarżąca zaskarżyła decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca

121 2013 r. nr [...] wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu

122 Administracyjnego w Warszawie w piśmie z dnia 13 sierpnia 2013 r., zarzucając jej

123 naruszenie następujących przepisów:

124 1) art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, poprzez nałożenie na Skarżącą sankcji

125 w kwocie 4.657 zł w związku z trzydniowym opóźniem w przekazywaniu przez

126 Skarżącą środków pieniężnych na rachunek zakładowego funduszu

127 rehabilitacji osób niepełnosprawnych.

128 2) art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilotacji, poprzez nałożenie na Skarżącą sankcji za

129 niezgodne z ustawą wykorzystanie środków zgromadzonych na zfron.

130 W uzasadnieniu przedmiotowej skargi Skarżąca wskazała na wstępie, iż

131 przekroczenie o trzy dni terminu na przekazanie środków pieniężnych na rachunek

132 zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych nie wynikało z jej złej

133 woli. Następnie Skarżąca wskazała, iż przepis § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia w

134 sprawie zfron przewiduje możliwość finansowania w ramach indywidualnych

135 programów rehabilitacji szkolenia osób niepełnosprawnych - uczestników

136 indywidualnych programów rehabilitacji. Jednakże ustawodawca nie sprecyzował w

137 cytowanym przepisie zawartości merytorycznej szkoleń prowadzonych dla

138 pracowników - osób niepełnosprawnych. Z tego względu zdaniem Skarżącej można

139 przyjąć, że każde szkolenie obejmujące w swoim zakresie problematykę

140 niepełnosprawności (orzecznictwo niepełnosprawności, prawa i obowiązki osób

141 niepełnosprawnych w stosunku m.in. do pracodawcy, organów rentowych lub

142 państwowych) będzie miało pozytywny wpływ na wiedzę osób niepełnosprawnych i

143 pośrednio na jakość życia - zostaną zatem osiągnięte cele stawiane rehabilitacji

144 społecznej i zawodowej. Skarżąca zauważyła też, że zorganizowane szkolenia dla

145 osób niepełnosprawnych - jej pracowników były poprzedzone przygotowaniem

146 indywidualnych programów rehabilitacji, które wykonał zewnętrzny podmiot. Tak

147 opracowany i napisany program może stanowić podstawę do wypłaty wynagrodzenia

148 za jego opracowanie zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 12 lit. d) rozporządzenia w sprawie zfron.

149 Ponadto w ocenie Skarżącej żaden przepis prawa nie zabrania wykonywania tego

150 typu usługi przez zewnętrzny podmiot, nie można zatem kwestionować jej decyzji o

151 zleceniu powyższej usługi na podstawie umowy zewnętrznemu podmiotowi lub

152 osobie, która nie pracuje w skarżącej Spółdzielni. Skarżąca nie zgodziła się też z

153 oceną zawartości merytorycznej IPR opracowanych na jej zlecenie dokonaną przez

154 organ odwoławczy, wskazując iż merytoryczna ocena zawartości merytorycznej

155 indywidualnych programów rehabilitacji należy do kompetencji pracodawcy jako

156 dysponenta zakładowego funduszu rehabilitacji. Natomiast organ w wyniku

157 przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego nie zakwestionował faktu

158 przeprowadzenia cyklu szkoleń dla pracowników Spółdzielni, czym potwierdził

159 celowość odbycia szkoleń zawartych w przygotowanych indywidualnych programach

160 rehabilitacji dla uczestników szkoleń.

161 W piśmie z dnia 27 sierpnia 2013 r. stanowiącym odpowiedź na powyższą

162 skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując

163 jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko.

164 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

165 Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów

166 administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola sądowa

167 zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w

168 art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

169 administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.",

170 sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby

171 wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest

172 stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu

173 mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym

174 mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do

175 wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a

176 także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145

177 § 1 pkt 2 p.p.s.a.)

178 Oceniając zaskarżoną decyzję w tym zakresie należy stwierdzić, że skarga jest

179 zasadna, aczkolwiek podejmując rozstrzygnięcie Sąd oparł się na powodach innych

180 niż w niej wskazane. W sprawie naruszone, bowiem zostały przepisy postępowania w

181 stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powodem wyeliminowania

182 zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego było naruszenie przepisów art. 122 i art. 187 §

183 1 O.p., przez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie.

184 Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Pracy i

185 Polityki Społecznej utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON w

186 przedmiocie określenia Skarżącej zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za lipiec

187 2012 r.

188 Na wstępie wskazać należy, że przepis art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji

189 stanowi, iż do m.in. wpłat na FRON stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji

190 podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie

191 przysługują Prezesowi Zarządu Funduszu. Odesłanie zawarte w tym przepisie

192 oznacza, nie tylko obowiązek stosowania norm wynikających z przepisów prawa

193 materialnego, ale również obowiązek stosowania zasad określonych w Ordynacji

194 podatkowej w zakresie prowadzenia postępowania.

195 Wśród tych zasad postępowania w art. 122 O.p. ukształtowana została zasada

196 prawdy obiektywnej. Jest to naczelna zasada postępowania, ma bowiem

197 fundamentalny wpływ na ukształtowanie całego postępowania. Z zasady tej wynika

198 obowiązek organu wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych

199 związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób przedstawić jej rzeczywisty obraz i

200 uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Realizacji wyrażonej

201 tym przepisem zasady prawdy obiektywnej służy przepis art. 187 § 1 O.p. stanowiący,

202 że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały

203 materiał dowodowy. Obowiązek ten jest niezależny od tego, czy niezbędny materiał

204 dowodowy potwierdza stanowisko strony, czy też je podważa. Obciąża on zarówno

205 organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, niejako ponownie rozstrzygający

206 sprawę. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega zaś na takim

207 ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z

208 uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność

209 ustaleń faktycznych i prawnych.

210 W niniejszej sprawie organy administracyjne obu instancji kwestionowały

211 wydatki poniesione przez Skarżącą na podstawie umowy z dnia 3 listopada 2009 r. o

212 przeprowadzenie w ramach IPR-Ow cyklu szkoleń psychologiczno-pedagogicznych

213 dla niepełnosprawnych pracowników Skarżącej oraz wydatki na opracowanie samych

214 IPR-ów na potrzeby ww. cyklu szkoleń, wskazując iż były one niezgodne z przepisem

215 art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji oraz przepisem § 6 rozporządzenia w sprawie zfron.

216 Natomiast Skarżąca zarówno na etapie postępowania instancyjnego, jak i w skardze

217 konsekwentnie utrzymywała, iż zorganizowane przez nią szkolenie obejmujące w

218 swoim zakresie problematykę niepełnosprawności (orzecznictwo niepełnosprawności,

219 prawa i obowiązki osób niepełnosprawnych w stosunku m.in. do pracodawcy, organów

220 rentowych lub państwowych) miało pozytywny wpływ na wiedzę osób

221 niepełnosprawnych i pośrednio na jakość ich życia, wobec czego zostały osiągnięte

222 cele stawiane rehabilitacji społecznej i zawodowej tych osób określone w ich IPR.

223 Organ pierwszej instancji kwestionował ponadto deklarowaną przez Skarżącą ilość

224 szkoleń jakie miała ona przeprowadzić. Okolicznością bezsporną między stronami

225 było natomiast przekroczenie przez Skarżącą o trzy dni terminu na przekazanie

226 środków pieniężnych na rachunek zakładowego funduszu rehabilitacji osób

227 niepełnosprawnych, co wedle Skarżącej nie wynikało z jej złej woli.

228 W ocenie Sądu organy administracyjne obu instancji nie dokonały w istocie

229 weryfikacji powyższych twierdzeń Skarżącej, gdyż nie posiadały materiałów

230 źródłowych niezbędnych analizy argumentów Skarżącej. Z obu wydanych w

231 rozpoznanej sprawie decyzji (organu odwoławczego i organu pierwszej instancji)

232 wynika, iż rozstrzygnięcia zostały wydane w oparciu o wynik oraz protokół kontroli

233 Urzędu Kontroli Skarbowej w L. jak również pisma Skarżącej. Jednakże trzeba

234 powiedzieć, że organ nie może oprzeć się wyłącznie na protokole czy wyniku kontroli i

235 uznać, że przeprowadzenie kontroli przez inny organ zwalnia go od obowiązku

236 przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, bowiem czym innym jest kontrola, a

237 czym innym postępowanie podatkowe. Organ, który prowadzi postępowanie

238 podatkowe jest zobowiązany do zebrania materiału dowodowego i tylko w oparciu o

239 zebrany materiał dowodowy wydaje rozstrzygnięcie. Z treści art. 181 O.p. wynika, że

240 dowodami w postępowaniu podatkowym są m.in. informacje podatkowe oraz inne

241 dokumenty zgromadzone w toku kontroli podatkowej. Zatem nie same ustalenia

242 kontroli stanowią dowód, lecz materiał dowodowy zgromadzony w trakcie kontroli (por.

243 wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 2826/08 oraz z

244 dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 173/09).

245 Jak już powiedziano, w niniejszej sprawie nie został zebrany materiał

246 dowodowy, a całe rozstrzygnięcie zostało oparte na danych zawartych w protokole i

247 wyniku kontroli, ewentualnie pismach Skarżącej. Zatem w sprawie organ nie ustalił

248 stanu faktycznego sprawy w oparciu o dowody, lecz na podstawie stwierdzeń innego

249 Organu zawartych w pismach urzędowych sporządzonych przez ten organ w innym

250 postępowaniu. W tej sytuacji Sąd nie było, żadnych możliwości zweryfikowania ustaleń

251 faktycznych, na których oparto zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu same

252 stwierdzenia innego organu, który ma obowiązek ustalić stan faktyczny na podstawie

253 dowodów, co do przebiegu określonych zdarzeń bez dołączenia do akt sprawy

254 dowodów potwierdzających te zdarzenia nie mogą stanowić podstawy do uznania tych

255 zdarzeń za udowodnione. W rozpoznanej sprawie w aktach w ogóle nie było dowodów

256 potwierdzających ustalenia zawarte w protokole i wyniku kontroli sporządzonych przez

257 pracowników UKS. Z tego względu prawidłowości tych ustaleń nie można było

258 zweryfikować. Tym samym dopuszczono się naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w

259 sposób, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast brak ustaleń, o których

260 mowa powyżej uniemożliwia Sądowi zajęcie stanowiska w kwestii, która legła u

261 podstaw sporu, tj. określenia prawidłowej wysokości zobowiązania Skarżącej z tytułu

262 wpłat na PFRON za lipiec 2012 r.

263 Biorąc pod uwagę treść art. 153 p.p.s.a. Sąd wskazuje, że przy ponownym

264 rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy winien zebrać materiał dowodowy

265 potwierdzający okoliczności, które organ uzna za podstawę faktyczną decyzji. Organ

266 powinieni przeanalizować cały materiał dowodowy oraz dać temu wyraz w swojej

267 decyzji w sposób jasny i zrozumiały.

268 W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak

269 w sentencji.

270 W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie

271 zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, a rozstrzygnięcie to traci moc z

272 chwilą uprawomocnienia się wyroku, o czym stanowi art. 152 p.p.s.a. Stosownie,

273 zatem do tego przepisu Sąd stwierdził, iż uchylona decyzja nie może być wykonana w

274 całości. Sąd nie zasądził na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, ponieważ

275 Skarżąca nie zgłosiła wniosku w tym przedmiocie. Zgodnie z treścią art. 210 § 1

276 p.p.s.a. . Strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed

277 zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi

278 wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata lub radcy

279 prawnego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym

280 terminie. W rozpoznanej sprawie Sąd pouczył stronę o treści powołanego przepisu

281 pismem z dnia 19 grudnia 2013 r. stanowiącym zawiadomienie o rozprawie.